Φεύγω ή Μένω: Μια Αποτίμηση

Την περασμένη εβδομάδα παρακολούθησα από κοντά το debate που διοργανώθηκε από την Intelligence Squared με θέμα "Φεύγω ή Μένω". Δύο ομάδες των 3 ατόμων, προσπάθησαν να μας πείσουν οι μεν για να μείνουμε στη χώρα και οι δε για να φύγουμε.

Φαντάζομαι πως ήμουν ο ιδανικός δέκτης στον οποίο απευθυνότανε αυτό το debate - νέος με καλές σπουδές, και λίγα χρόνια εμπειρία, όπου βλέποντας την τωρινή κατάσταση στην Ελλάδα σκέφτομαι αν πρέπει να μείνω να παλέψω ή να εγκαταλείψω ένα πλοίο που βυθίζεται.

Μπορείτε να δείτε όλη τη συνομιλία (και με τις ερωτήσεις του κοινού) εδώ:


Μπορείτε να διαβάσετε επίσης κάποια σχόλια πάνω στο θέμα που έγραψαν 2 από τους τις ομάδες Μένω/Φεύγω, του Κυριάκου Πιερρακάκη εδώ και του Γρηγόρη Φαρμάκη εδώ.

Από την μεριά μου είχα γράψει ακριβώς ένα χρόνο πριν ένα σχετικό post με θέμα "Εξωτερικό ή Ελλάδα". Διαβάζοντάς το πάλι δεν θα άλλαζα ούτε μια γραμμή, εκφράζει συνοπτικά τις απόψεις μου πάνω στο θέμα.

Εδώ θέλω να γράψω μερικές εντυπώσεις από το debate αλλά και κάποια νέα επιχειρήματα που δεν είχα σκεφτεί απαραίτητα στο post μου πριν ένα χρόνο και πιστεύω αξίζουν σχολιασμού.

Καταρχάς οι δύο ομάδες μου έδωσαν την εντύπωση ότι δε διαφώνησαν στα βασικά. Κανείς δεν είπε ότι η Ελλάδα είναι παράδεισος για δουλειά, ούτε ότι στο εξωτερικό υπάρχουν οι κότες με τα χρυσά αυγά. Επίσης, όλοι συμφώνησαν ότι οι πλειοψηφία των Ελλήνων που πάνε στο εξωτερικό για σπουδές ή δουλειά θα ήθελε να γυρίσει πίσω στην πατρίδα, έστω και με λιγότερες παροχές. Ο διάλογος, τουλάχιστον όπως μου έδωσε εμένα την εντύπωση, έγινε γύρω από το πώς μπορείς να είσαι πιο χρήσιμος στη χώρα σου: αν αξίζει να πολεμήσεις ζώντας στην Ελλάδα ή κερδίζοντας εμπειρίες στο εξωτερικό.

Εδώ να κάνω μια γρήγορη ανασκόπηση των θετικών και αρνητικών του να ζει κανείς στο εξωτερικό και την Ελλάδα (στα οποία όπως είπα δεν υπήρξαν πολλές διαφωνίες).

Σε μια ανεπτυγμένη χώρα του δυτικού κόσμου είναι πολύ καλύτερες κατά κανόνα οι σπουδές και οι δουλειές. Υπάρχει μεγαλύτερη αξιοκρατία, αναγνωρίζουν το έργο σου, πληρώνεσαι καλύτερα, και υπάρχει ένα κοινωνικό κράτος που το σέβεσαι και σε σέβεται. Επίσης η ποιότητα ζωής στις περισσότερες πόλεις είναι πολύ ανώτερη από αυτή της Αθήνας.

Από την άλλη στο εξωτερικό είσαι μετανάστης. Είναι πολύ πιο δύσκολο να κάνεις φίλους και άρα δύσκολα εντάσσεσαι στην κοινωνία (ειδικά αν δεν μιλάς καλά τη γλώσσα). Στις στιγμές ανάγκης μπορεί να μην υπάρχει κανείς να σε βοηθήσει, και υπάρχουν αυτά τα διαολεμένα βράδια Παρασκευής που μόλις τελειώσεις τη δουλειά πας σπίτι και νιώθεις... μοναξιά. Επίσης θέλει αρκετά χρόνια για να καταξιωθείς, μια και ξεκινάς από το μηδέν, χωρίς περιουσία, σπίτι, αυτοκίνητο. Προερχόμενοι από χώρα όπου οι τωρινοί νέοι συχνά τα βρίσκουν αυτά έτοιμα από τους γονείς, αυτό είναι πρόκληση.

Στην Ελλάδα η ουσία των πλεονεκτημάτων συνοψίζεται στην έκφραση "Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα, και το αγόρι μου". Εδώ είναι οι οικογένειές μας και αρκετοί (ίσως και περισσότεροι) φίλοι, και άρα περνάμε καλύτερα τον ελεύθερο χρόνο μας. Το κλίμα είναι φοβερό, ευνοώντας τις εξόδους, τις διακοπές, την καλοπέραση, την χαλαρή εργασία. Επίσης στην Ελλάδα μπορείς να πηγαίνεις διακοπές κάθε χρόνο χωρίς να βαριέσαι, εξαιτίας της εκπληκτικής ποικιλίας φυσικού της περιβάλλοντος.

Και βέβαια τα μειονεκτήματα είναι λίγο-πολύ γνωστά: διαφθορά, αναξιοκρατία, ατιμωρησία, κακή ποιότητα κρατικών υπηρεσιών, κακή ποιότητα ζωής, αδικαιολόγητο χάσιμο χρόνου σε πράγματα που δεν έχουν κανένα αντίκτυπο στην κοινωνία και τον κόσμο. Επίσης, ειδικά με το μνημόνιο, υπάρχουν απίστευτες ανισότητες μεταξύ των ιδιωτικών υπαλλήλων (που είναι από τα πιο παραγωγικά μέλη της κοινωνίας) και των περισσότερων δημοσίων υπαλλήλων αλλά και των φοροδιαφεύγοντων ελευθέρων επαγγελματιών.

Πάμε τώρα στα του debate.

Την καλύτερη ομιλία την έδωσε με διαφορά ο Απόστολος Δοξιάδης. Λίγο άδικο, μιας και ήταν ο μόνος επαγγελματίας συγγραφέας στο πάνελ, οπότε είχε όλη την ευχέρεια να ετοιμάσει ένα άψογο δεκάλεπτο δοκίμιο. Το επιχείρημά του ήταν πως αν φύγουν από την Ελλάδα όλοι οι "καλοί", τότε θα μείνουν πίσω μόνο οι "κακοί", οι χαζοί και τα λαμόγια, δημιουργώντας ακόμα περισσότερα προβλήματα. Οπότε, λέει, κάθισε εδώ να φτιάξουμε μαζί τη χώρα.

Ένα από τα πιο σωστά πράγματα που ειπώθηκαν (από τον Φαρμάκη) είναι πως οι ανθρώπινοι "πόροι" δεν είναι σαν τους φυσικούς πόρους. Οι φυσικοί πόροι υπάρχουν διαθέσιμοι άσχετα αν θα τους εκμεταλλευτείς ή όχι - δεν αλλοιώνονται με τον χρόνο. Αντίθετα, ένας άνθρωπος δεν είναι το ίδιο παραγωγικός σε κάθε ηλικία.

Για μένα, το μεγαλύτερο έγκλημα στην Ελλάδα είναι η "καταστροφή της δεκαετίας των 20". Όπου βγαίνεις από το πανεπιστήμιο στα 22-23, γεμάτος όρεξη για δουλειά, στο ζενίθ της απόδοσης και της παραγωγικότητας, όπου θα έπρεπε να ανεξαρτητοποιηθείς και να φτιάξεις τη ζωή σου, να δοκιμάσεις πράγματα. Αντί αυτού, στην Ελλάδα για τους περισσότερους νέους τα χρόνια 20-30 πάνε χαμένα, με κακοπληρωμένες δουλειές, μεγάλη ανεργία, ελάχιστο σεβασμό από τους μεγαλύτερους και πολύ λίγες ευκαιρίες.

Ένα από τα γραφήματα που έδειξε ο Παπαδημητρίου ήταν το κλασικό Ευτυχία vs. Χρήματα, όπου οι έρευνες έχουν δείξει πως η ευτυχία αυξάνεται γραμμικά με το αυξανόμενο εισόδημα, και μετά γίνεται στάσιμη με περαιτέρω αύξηση. Δηλ. τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία, αλλά μόνο αφού εξασφαλίσεις μια ελάχιστη ποιότητα διαβίωσης. Και δεν μιλάμε για επιβίωση, αλλά να έχεις αρκετά χρήματα να μπορείς να ζεις ανεξάρτητα, να συντηρήσεις ένα σπίτι, να ακολουθείς να ενδιαφέροντά σου, να μεγαλώνεις σωστά τα παιδιά σου κτλ.





Μπορεί η γενιά των γονιών μου να ήταν πιο τυχερή, αλλά για την δική μου, από όσα άτομα γνωρίζω προσωπικά, πάρα πολλοί βρίσκονται κάτω από αυτό το όριο (όχι των $75Κ, αλλά κάποιο αντίστοιχο ελληνικό). Δηλαδή δεν εξασφαλίζουν αρκετά χρήματα ώστε να έχουν μια ικανοποιητική ζωή. Ακόμα μεγαλύτερο είναι το πρόβλημα για το 30% περίπου των νέων, αυτοί βρίσκονται στο (0,0) αυτού του γραφήματος.

Ο Αρίστος Δοξιάδης μίλησε για το είδος των επαγγελμάτων, πως πολλοί ασχολούνται με δουλειές κορεσμένες που δεν έχουν μέλλον για τα δεδομένα της Ελλάδας. Ανέφερε χαρακτηριστικά πως έχουμε πάρα πολλούς γιατρούς ανά κάτοικο, ενώ πχ σε ναυτιλιακά επαγγέλματα υπάρχει μεγάλη ζήτηση. Άρα λέει, πολλοί θα πρέπει να αλλάξουν δουλειά. Σε αυτό μπορώ να προσθέσω και εγώ τα μεταπτυχιακά και ειδικά τα διδακτορικά: εκατοντάδες νέοι ξεκινάνε διδακτορικό στην Ελλάδα κάθε χρόνο, όταν η οικονομία απλώς δεν έχει ανάγκη τέτοιες στρατιές εξειδικευμένων εργατών. Άρα, με το τέλος του διδακτορικού ή θα μείνεις άνεργος ή θα πρέπει να μειώσεις τις απαιτήσεις σου. Το διδακτορικό είχε κάποιο νόημα για όσους σκόπευαν να γίνουν καθηγητές (μεταξύ αυτών και εγώ), αλλά από εδώ και πέρα αυτό θα γίνεται με το σταγονόμετρο.

Ο Αρίστος Δοξιάδης επίσης ανέφερε το παράδειγμα κοπέλας όπου με διδακτορικό και 2 μεταδιδακτορικά στο εξωτερικό, και με δουλειά έξω με καλό μισθό, επέστρεψε στην Ελλάδα για να παίρνει €600 το μήνα (και αν). Έξω λέει πως δεν την γέμιζε κοινωνικά η δουλειά της, ενώ εδώ βάφει παγκάκια με τους Atenistas και ολοκληρώνεται σαν άτομο, είναι ευτυχισμένη. Καταλαβαίνω το συλλογισμό της κοπέλας, και έχει απόλυτο δίκιο: εδώ όπου βοηθάς τους δικούς σου ανθρώπους νιώθεις ότι κάνεις τη διαφορά, δεν είσαι χαμένος στα γρανάζια μιας ξένης πολυεθνικής. Από την άλλη, €600 το μήνα, αν δεν έχεις βοήθεια η σπίτι από γονείς ή αποταμιεύσεις, δεν φτάνουν για να ζήσεις ούτε με τα απαραίτητα (πόσο μάλλον να κάνεις οικογένεια). Θα ήθελα να είχα και εγώ κάποια "βοήθεια" από πίσω ώστε να κάνω αυτά που με γεμίζουν, αλλά πρώτα πρέπει να κοιτάξω την δική μου διαβίωση.

Ο Φαρμάκης επίσης ανέφερε πως δεν είναι μόνο θέμα χρημάτων το να θες να φύγεις έξω, αναφέροντας συνεργάτες του με καλούς μισθούς όπου παρόλα αυτά επέλεξαν να φύγουν για ένα άλλο λόγο: τη μιζέρια. Ο κόσμος στην Ελλάδα γενικά γκρινιάζει πολύ, διαμαρτύρεται πολύ, δεν είναι ευγενικός, και έχει αρνητική άποψη για τα περισσότερα θέματα. Σκεφτόμουν πως ίσως μπορείς να φτιάξεις "γυάλες" για να ζεις (μία για τη δουλειά και μία για την οικογένεια) όπου να ζεις "έξω" από τη μιζέρια. Τελικά διαπιστώνω πως αυτό δε γίνεται: λόγω των κοινωνικών σχέσεων και της αναπόφευκτης επαφής με τις κρατικές υπηρεσίες, αν ζεις στην Ελλάδα πρέπει να μάθεις να ζεις με τη μιζέρια, μια και τη βρίσκεις μπροστά σου παντού. Οπότε ή μπορείς και ζεις με αυτό εδώ, ή δε το αντέχεις και φεύγεις για να ηρεμήσεις.

Ο Χρήστος Καλυβάς (αν δεν απατώμαι) είπε πως ακόμα και αν φύγεις, μπορείς να έχεις εταιρία έξω και να συνεργάζεσαι με την Ελλάδα, και να βοηθάς παραγωγικά στην ανάπτυξή της. Το "φεύγω" δε σημαίνει πως διακόπτω κάθε επαφή με τη χώρα μου. Σε αυτό αναφέρθηκε και ο Παπαδημητρίου, λέγοντας πως οι Κινέζοι ακαδημαϊκοί φεύγανε κατά μιλιούνια για καριέρες στα πανεπιστήμια του εξωτερικού, ενώ τώρα που αναπτύσσεται η Κίνα έχουν επιστρέψει για να βοηθήσουν τη χώρα τους. Ο συλλογισμός είναι σωστός, και όντως αρκετοί από αυτούς που θα φύγουνε έξω θα μπορέσουν να βοηθήσουν στο μέλλον τη χώρα. Όμως, ο τυπικός νέος που μεταναστεύει έξω δεν θα ανοίξει δικιά του εταιρία. Το πιο πιθανό είναι πως θα κάνει ένα μεταπτυχιακό ή/και θα δουλέψει σε κάποια μεγάλη εταιρία. Αυτό πιστεύω κάνει και η πλειοψηφία όσων μένουν έξω. Δυστυχώς όμως, από μια τέτοια θέση, ελάχιστα βοηθάς ενεργά την Ελλάδα - την ενέργειά σου την εκμεταλλεύεται η εκάστοτε χώρα. Μακάρι να γινόμασταν όλοι Καλυβάδες και Φαρμάκηδες, αλλά τα νούμερα δε βγαίνουν έτσι: αυτός που πάει έξω είναι απίθανο να βοηθήσει ενεργά την Ελλάδα.

Ο Πιερρακάκης ανέφερε πως η ανεργία είναι διψήφια σε πολλές χώρες της Ευρώπης, όχι μόνο στην Ελλάδα. Ο Παπαδημητρίου πρόσθεσε: "Προσέξτε μη γίνετε πρόσφυγας της κρίσης, και βρείτε την κρίση μπροστά σας". Όντως, οι καιροί δεν είναι ιδανικοί ούτε έξω, και η ανεύρεση δουλειάς πιο δύσκολο από ότι στο παρελθόν. Επίσης ανέφερε ο Πιερρακάκης το στατιστικό πως 2 στους 3 έξω βρίσκουν δουλειά μέσω γνωστών, υποστηρίζοντας εν μέρει αυτό που γίνεται στην Ελλάδα (όπου ελάχιστοι βρίσκουν δουλειά εντελώς ανεξάρτητα). Δε διαφωνώ με το ότι οι γνωριμίες παντού σε βοηθάνε, αλλά εκτός της Ελλάδας υπάρχει μια μεγάλη διαφορά: δε θα χάσεις τη θέση σου λόγω της "γνωριμίας" κάποιου άλλου. Στην Ελλάδα ξέρω προσωπικά δύο φίλους που τους απέλυσαν ανεξάρτητα γιατί προσελήφθησαν γνωστοί του αφεντικού.

Κάτι άλλο που ειπώθηκε είχε να κάνει με τη διαφθορά (που, κατά τη γνώμη μου, δεν έτυχε, αλλά είναι πολύ προσεκτικά σχεδιασμένη για τα Ελληνικά δεδομένα). Είπαν πως διαφθορά υπάρχει και στις μεγάλες εταιρίες του εξωτερικού. Η διαφορά στην Ελλάδα είναι πως εξαπλώθηκε η διαφθορά σε όλη την κοινωνία και ειδικά στην μεσαία τάξη, και είναι μάλιστα αυτό ακριβώς που επέτρεψε στην μεσαία τάξη να "αναπτυχθεί" και να αυξήσει το επίπεδο ζωής της. Δεν είχα δει ποτέ τη διαφθορά από αυτή την οπτική γωνία, αλλά αν αναλογιστεί κανείς τις "παρατυπίες" που μας επέτρεπε/επιτρέπει το κράτος (αυθαίρετη δόμηση, φοροδιαφυγή, βυσματικοί διορισμοί, κτλ), έχουν λειτουργήσει σε μεγάλο όφελος (και συνάμα πόνο) για τη μεσαία τάξη στην Ελλάδα.

Τελειώνοντας, θα ήθελα να αναφέρω δύο σκέψεις δικές μου και μία του Παπαδημητρίου.

Πρώτον, ακόμα και οι 3 ομιλητές υπέρ του "μένω" είχαν σπουδές στο εξωτερικό: παρότι μας προέτρεψαν να μείνουμε στην Ελλάδα σε μόνιμη βάση, δέχονται σιωπηλά πως μπορείς να πας έξω για σύντομο διάστημα για να βρεις κάτι που όπου θα μπορούσε να καλύψει η Ελλάδα.

Δεύτερο, είχα παρατηρήσει στο περασμένο TEDxAthens, όπου ουσιαστικά ήταν μια παρουσίαση πετυχημένων Ελληνικών προσπαθειών, πως σχεδόν ΟΛΟΙ οι παρουσιαστές είχαν ζήσει στο εξωτερικό, άλλοι για λίγο διάστημα και άλλοι για μεγάλο. Δηλαδή τους ήταν απαραίτητο για να "μεγαλουργήσουν" να ξεφύγουν πρώτα έστω και για λίγο καιρό από την ελληνική μιζέρια. Αυτό βέβαια δε σημαίνει πως όσοι μένουν πίσω απαραίτητα βαλτώνουν, αλλά σίγουρα η ανάδειξη των προσόντων του καθενός γίνεται πολύ πολύ πιο δύσκολη.

Τέλος, θα κλείσω με αυτό που μου έμεινε περισσότερο από όλα,  η εξής σκέψη του Παπαδημητρίου: "Σαν δάσκαλος, δεν υπάρχει πιο λυπητερό πράγμα από το να βλέπω ένα νέο να μην εκπληρώνει το δυναμικό του."

Ομιλίες του TED στα Ελληνικά

Ένα πειραματικό εγχείρημα που ετοιμαζόταν εδώ και αρκετούς μήνες βγήκε από τη beta σήμερα το πρωί: το TED άρχισε να διαθέτει τις ομιλίες του και με υπότιτλους, και μάλιστα μερικές (6 για την ώρα) είναι και στα ελληνικά.

Ο vrypan έχει πει αρκετές φορές από το pod του πως αντί να κυνηγούνε οι διάφορες εταιρίες τα άτομα που ερασιτεχνικά ετοιμάζουν υποτίτλους για ταινίες στο ίντερνετ, θα έπρεπε να τους χρησιμοποιήσουν για καλύτερο σκοπό. Έτσι ακριβώς έκανε το TED, ανοίγοντας τις μεταφράσεις ελεύθερες.

Οι υπότιτλοι δεν έχουν ετοιμαστεί από κάποιον επίσημο μεταφραστή, αλλά αντίθετα συλλογικά από μερικές εκατοντάδες εθελοντές. Διαλέγεις κάποιες ομιλίες, μεταφράζεις από το έτοιμο Αγγλικό κείμενο, και όταν τελειώσεις κάποιος άλλος εθελοντής θα κάνει review και διορθώσεις στην μετάφραση. Στη συνέχεια η μετάφραση προστίθεται online.

Με τη κοπέλα μου τη Ντόρα συζητούσαμε από καιρό ότι ενώ θέλαμε οι γονείς μας να παρακολουθήσουν τις ομιλίες, δεν μπορούσαν λόγω της γλώσσας. Οπότε, μόλις ανακαλύψαμε ότι μπορεί οποιοσδήποτε να γίνει μεταφραστής, Η Ντόρα γράφτηκε και ξεκίνησε την (πιο δύσκολη από ότι φαντάζει) δουλειά. Στο δρόμο είδαμε πως υπήρχε ήδη άλλη μία κοπέλα που είχε την ίδια ιδέα, η Δήμητρα.



Πρότεινα να ετοιμάσει δύο από τις αγαπημένες μου ομιλίες, το Powerful Stroke of Insight και το Why are we Happy. Της πήρε περίπου δύο απογεύματα (σχετικά χαλαρά) για την κάθε ομιλία, αν και με λίγη προσπάθεια γίνεται και σε ένα. Ο κόπος δεν πήγε χαμένος αφού όχι μόνο μπήκαν οι ελληνικοί υπότιτλοι online, αλλά σαν early adopter έχει τώρα πάσο για να παρακολουθήσει δωρεάν το επόμενο TED online :-)

Φυσικά, θέλουμε να δούμε και άλλες ομιλίες του TED να μεταφράζονται στα ελληνικά. Αφιερώστε ένα απόγευμα, γραφτείτε στο TED και μεταφράστε μία ομιλία. Επειδή είναι ανοιχτό project, αν γραφτούν 300 άτομα σε μια μέρα θα έχουν μεταφραστεί όλες οι ομιλίες στα ελληνικά! Ή έστω, 100 άτομα από 3 ομιλίες ο καθένας, σε μια εβδομάδα θα έχουν ετοιμαστεί όλες.

Συγκριτικά με το impact του αποτελέσματος (δε θα ήταν άψογα αν ο Χαρδαβέλλας σχολιάζε μία τέτοια ομιλία αντί για μπαρούφες?), ο κόπος είναι μηδαμινός.

...

Στην Ελλάδα, κατά την 35ετία 1965-2000 τραυματίστηκαν σε τροχαία περιστατικά 1.200.000 άτομα και σκοτώθηκαν 75.000, δηλαδή κατά 5.000 περισσότερα από όσα έχασαν τη ζωή της σε όλους τους πολέμους των τελευταίων 100 ετών.

via

Η νύχτα των κρυστάλλων

Μερικά αποσπάσματα που βρήκα ενδιαφέροντα, από εδώ και εδώ.

Στις 6 Δεκεμβρίου, ένας Ελληνας αστυνομικός παραβίασε τους σαφείς διατυπωμένους κανόνες εμπλοκής της υπηρεσίας του και χρησιμοποίησε παρανόμως το όπλο του. Ηταν τόσο άτυχος, ώστε να σκοτώσει ένα μικρό παιδί. Οι καταστροφές που ακολούθησαν δεν είχαν όμως καμιά σχέση με την τύχη. Δεκάδες Ελληνες δημοσιογράφοι έσπευσαν να βάψουν τα χέρια τους με το αίμα του Αλέξη. Χωρίς να περιμένουν την αυτοψία, τα αποτελέσματα της βαλλιστικής εξέτασης ή το πόρισμα των ανακριτικών αρχών, αποφάνθηκαν ότι η αστυνομία «δολοφόνησε εν ψυχρώ το νεαρό». Προσέθεσαν δε ότι ο θάνατος του Αλέξη ακολουθεί τη λογική παρόμοιων περιπτώσεων στο παρελθόν και ενισχύει τον ισχυρισμό ότι η ελληνική αστυνομία είναι εκτός ελέγχου. Η δέουσα αντίδραση της κοινωνίας απεικονίστηκε από τον ταλαντούχο σκιτσογράφο της «Καθημερινής», Ηλία Μακρή, ο οποίος στις 9 Δεκεμβρίου ζωγράφισε μια πένα να διαπερνά τρεις αστυνομικούς με την επισήμανση «συγγνώμη, εξοστρακίστηκε».


[...] Αναμφίβολα, οι Ελληνες δημοσιογράφοι θα προσβληθούν από την εν λόγω σύγκριση. Αλλωστε, το πογκρόμ των τελευταίων ημερών δεν στράφηκε εναντίον Εβραίων ή Αθίγγανων, αλλά εναντίον των τρισκατάρατων αστυνομικών. Για να μην τους προκαλέσω περισσότερο λοιπόν, τους καλώ να διαβάσουν την προκήρυξη της 17 Νοέμβρη μετά το θάνατο του 15χρονου Μιχάλη Καλτεζά από τον αστυνομικό Μελίστα. Η γλώσσα που χρησιμοποιούν σήμερα τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης ελάχιστα διαφέρει από εκείνη που χρησιμοποιούσε τότε η τρομοκρατική οργάνωση. Η διαφορά βεβαίως είναι ότι οι Ελληνες δημοσιογράφοι δεν χρειάζεται να παγιδεύσουν το αμάξι ενός αστυνομικού με εκρηκτικά, για να κατακτήσουν το δικαίωμα να παροτρύνουν άλλους να το κάνουν.


Η Νύχτα των Κρυστάλλων, ήταν ένας εκτραχηλισμός που απλώς περίμενε την κατάλληλη στιγμή για να ξεσπάσει. Το ίδιο συνέβη και στη σημερινή Αθήνα. Οταν όσοι έχουν κύρος στην ελληνική κοινωνία – δάσκαλοι, πολιτικοί και δημοσιογράφοι – καθιστούν σαφές στους νέους ότι η καταστροφική τους μανία αποτελεί ένδειξη πολιτικής αρετής και δεν θα τύχει οιασδήποτε τιμωρίας, μία μικρή μεν, ικανή δε, ομάδα εξ αυτών θα εκμεταλλευθεί την ελευθερία κινήσεων που της παρέχεται. Για όσους δεν ζουν μόνιμα στην Ελλάδα, η άποψη ότι η Ελληνική Αστυνομία αποτελείται από αυταρχικούς φονιάδες φαντάζει τουλάχιστον βλακώδης. Εκπληκτοι οι τουρίστες παρακολουθούν τους Ελληνες οδηγούς να παραβιάζουν κάθε κανόνα οδικής κυκλοφορίας και ασφάλειας και να παραμένουν ατιμώρητοι. Σε άλλες χώρες, θεωρείται κοινός τόπος ότι ο σεβασμός στους νόμους σώζει πολύ περισσότερες ζωές από όσες καταστρέφει. Στην Ελλάδα όμως, τα ελληνικά σχολεία θρηνούν εκατοντάδες συμμαθητές του Αλέξη κάθε χρόνο, λόγω της ανοχής της κοινωνίας στη δολοφονική συμπεριφορά των οδηγών, στη διαφθορά των επιθεωρητών εργασίας και στην απόρριψη των τοξικών αποβλήτων των εργοστασίων στα ποτάμια.


[...] Ο σεβασμός του κράτους δικαίου απαιτεί ο θάνατος του Αλέξη να τύχει παραδειγματικής και ταχείας τιμωρίας. Οι δικαστές και οι ένορκοι, έχοντας κατά νου όλα τα στοιχεία της υπόθεσης, οφείλουν να ζυγίσουν από τη μία πλευρά το δικαίωμα της αυτοάμυνας κάθε ανθρώπινου όντος –συμπεριλαμβανομένων και των αστυνομικών– και από την άλλη την υποχρέωση των οργάνων της πολιτείας να προστατεύουν την ανθρώπινη ζωή ακόμη και με κίνδυνο της δικής τους. Η ελληνική κοινωνία θα γίνει υγιέστερη μόνο αν τιμωρηθεί το ίδιο το έγκλημα και όχι αυτό που τα ΜΜΕ αντιλαμβάνονται ως έγκλημα.


[...]Οι δημοσιογράφοι είναι τα χαϊδεμένα παιδιά της ελληνικής κοινωνίας. Ας τους αφήσουμε να δικαιολογήσουν τις ναρκισσιστικές επαναστατικές τους ασκήσεις, παίζοντας το ρόλο της νομιμοποιημένης εκδοχής της 17 Νοέμβρη, αντί να υπερασπιστούν με σθένος, ως οφείλουν, το κράτος δικαίου σε μία στιγμή που το κράτος αποτυγχάνει, όπως τώρα, να προστατεύσει τους πολίτες του.

Επίσης:

[...] Επί μακρόν η Ελλάδα αντιμετωπίζει πρόβλημα στο σύστημα διακυβέρνησης. Οι ψηφοφόροι πείθονται πολύ εύκολα ότι η αλλαγή ηγεσίας θα επιφέρει και τη μεγάλη αλλαγή, την υπέρβαση του «συστήματος». Ο νέος αρχηγός θα μεταρρυθμίσει το κράτος, θα αντικαταστήσει τις πελατειακές σχέσεις με την αξιοκρατία, θα φέρει την κάθαρση στην κομματική πολιτική, όλα αυτά επ’ ονόματι της αλλαγής, του εκσυγχρονισμού ή και της μεταμόρφωσης. Ταυτόχρονα, όμως, ο νέος αυτός ήρωας θα πρέπει να ικανοποιήσει τουλάχιστον άλλες είκοσι επτά απαιτήσεις.


[...] Η ίδια η φύση της ελληνικής κοινωνίας οξύνει τα προβλήματα του συστήματος. Κάνει τους Ελληνες εγωκεντρικούς. Αναξιοπαθούντες άνεργοι νέοι ζητούν περισσότερη αξιοκρατία, οι οικογένειές τους όμως έρχονται σε πλήρη αντίθεση μαζί τους, καθώς συμβιώνουν καθημερινά με τη διαφθορά ή ζητούν χάρες από τα δικά τους δίκτυα κοινωνικών επαφών. Η επαγγελματική Ελλάδα ποθεί τον εκσυγχρονισμό και τις ευρωπαϊκές προδιαγραφές, ενώ η κοινωνία στο σύνολό της μένει προσηλωμένη σε παραδοσιακές συνήθειες και υπερασπίζεται συντεχνιακά συμφέροντα, που πνίγουν την αλλαγή.


[...] Η μεταρρύθμιση του κράτους και η απελευθέρωση της κοινωνίας –οι δύο παράγοντες από τους οποίους πηγάζει η σημερινή ελληνική καχεξία– δεν είναι εφικτές χωρίς πολιτισμικό άλμα και αλλαγή νοοτροπίας πολιτισμικής εμβέλειας. Η διαδικασία θα είναι αργή και επίπονη. Οι τωρινές ταραχές εμπεριείχαν το στοιχείο της κοινωνικής και οικονομικής απομόνωσης, όμως η οργή που τις συνόδευε δεν στοιχειοθετεί σαφές πολιτικό μήνυμα.

Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο

Το λες και γεμίζει το στόμα σου, ε?


Στην είσοδο του κεντρικού κτιρίου του ΕΜΠ λοιπόν, ο άγρυπνος φρουρός - κέρβερος προφυλάσσει τους φοιτητές από κινδύνους και φροντίζει να δίνει πληροφορίες σε όποιον θέλει να βρει κάτι.

Μικρά Μικρά από Ελλάδα

Για λίγες μέρες Ελλάδα. Νομίζω ότι η ιδανική λύση είναι να δουλεύεις στο εξωτερικό σε ένα ανθρώπινο και λογικό περιβάλλον που δεν σε ωθεί να σιχτιρίζεις και να έρχεσαι Ελλάδα για τις διακοπούλες σου τα καλοκαίρια (μαζί με την υπόλοιπη Ευρώπη). Όμως δεν είναι και πολύ εύκολο να επιτευχθεί αυτό - πολλοί λίγοι έχουν δουλειά που να τους επιτρέπει να λείπουν σεβαστά χρονικά διαστήματα. Τέσπα.



ΕΜΠ

Πίσω στα ιερά εδάφη του ΕΜΠ για μία ημέρα. Ελάχιστες γνωστές φάτσες πια. Έχοντας συνηθίσει στα κυριλέ campus των αμερικάνικων πανεπιστημίων, η θέα των Γενικών Εδρών με τις χιλιάδες αφίσες, τα συνθήματα και τις άθλιες τουαλέτες μου προκάλεσε θλίψη. Είναι σχεδόν 10 χρόνια από τότε που πρωτοπάτησα στο ΕΜΠ και δεν έχει αλλάξει τίποτε προς το καλύτερο. Κρίμα. Όσο είσαι εκεί μόνιμα εξοικειώνεσαι στο θέαμα και μετά από λίγο χρόνο δεν σε πειράζει - εστιάζεις στους φίλους και τα συμβάντα. Αλλά τώρα είχα 2 χρόνια να έρθω και με πείραξε η απότομη αλλαγή - η διαφορά είναι χαώδης. Όποτε με ρωτάνε πως συγκρίνονται τα ελληνικά με τα ξένα πανεπιστήμια τους απαντάω: "Για τζάμπα μια χαρά είναι". Στην Αμερική για να σπουδάσεις σε ένα καλό ιδιωτικό 4 χρόνια θες $200,000. Εδώ με $1,000 το μήνα είσαι μέσα στη χλίδα (για Αθήνα - φθηνότερα αλλού). Ότι πληρώνεις παίρνεις. Τελικά τα πανεπιστήμια στην Ελλάδα είναι μικρογραφία της χώρας: Έξυπνος κόσμος, άθλιο περιβάλλον.


Ηλιοβασίλεμα στο Καραβόμυλο Φθιώτιδας.

Blue-Ray VS HD-DVD

Πέρασε ένας χρόνος σχεδόν από την τελευταία ανάλυση για τον πόλεμο για το επόμενο φορμά υψηλής ευκρίνειας (HD). Που είμαστε τώρα?

Αυτή τη στιγμή έχει μετατραπεί σε μάχη software vs hardware. Το Blue-Ray έχει άπειρους δίσκους και ταινίες, αλλά τα player του είναι ακόμα πανάκριβα. Το HD-DVD δεν βγάζει πολλούς τίτλους (διότι κινηματογραφικά το υποστηρίζει η Universal μόνο), αλλά το player της είναι πάμφθηνο ($250 και πέφτει) με αποτέλεσμα να πουλάει σαν τρελλό. Δεν έχω ιδέα ποιος θα νικήσει. Αν σύντομα τα Blue-Ray πέσουν κάτω από το ψυχολογικό όριο των $300, θα νικήσει αυτό. Δεν έχουμε ιδέα όμως πότε θα γίνει αυτό.

Πίστευα τότε πως ένας σημαντικός παράγοντας θα ήταν τα PC, διότι ο κόσμος θέλει να καίει μεγάλα backups αφού να DVD δεν φτάνουν πια από χωρητικότητα. Όμως, τα φορμά αργήσανε υπερβολικά και τώρα έχουμε τεράστιους σκληρούς δίσκους, μέχρι και 1ΤΒ. Τί να πιάσουν μπροστά στο 1TB τα 50GB τωn HD δίσκων? Επίσης, αμφιβάλλω ότι ο κόσμος θα τα αγοράσει για να βλέπει HD ταινίες στο PC του - η επιπλέον ποιότητα δεν είναι εμφανής στις μικρές οθόνες, έτσι αρκεί απλώς να είναι σε ψηφιακή μορφή οι ταινίες, και το DVD αρκεί. Finally, δεν νομίζω ότι θα υπάρξουν software που θα χρειάζονται HD δίσκους για να αποθηκευτούν - εδώ ελάχιστα είναι σε DVD, και τα περισσότερα σε CD. Επομένως, γιατί να αγοράσει κάποιος HD player για το PC του? Θα το πάρει για το σαλόνι μόνο.



Από το σπίτι μας έξω από τη Λαμία.

Αθήνα

Τα ίδια πράγματα που λέει ο κόσμος εδώ για την Αθήνα λένε αντίστοιχα στο LA. Όλοι μισούν την πόλη, αλλά αναγκάζονται όλοι να μείνουν λόγω δουλειάς. Και μετά απλώς συνηθίζεις τη ζωή και δεν σε ενοχλεί πια. Μέχρι να δεις κάτι παραέξω.

Είδα με ευχαρίστηση ότι έρχονται 2 μεγάλα Broadway σόου στην Αθήνα τους επόμενους μήνες. Το Νοέμβριο το πανέμορφο Beauty and the Beast, και την Άνοιξη το Mamma Mia. Και τα δύο είναι must αν θέλετε να πάρετε μία γεύση από Broadway και υπερπαραγωγές σε θέατρο. Λογικά θα είναι στα αγγλικά, και αν δεν έχουν δεν έχουν κόψει σκηνικά και τραγούδια, είναι πραγματικά φοβερές παραγωγές. Το Beauty and the Beast δεν είναι πολύ παιδικό (έχουν προσθέσει ώριμα ενήλικα αστεία), και έχει τα καλύτερα σκηνικά που έχω δει σε θέατρο (έχω ένα μίνι-review εδώ). Ειδικά το φινάλε είναι αξέχαστο και δεν χρειάζεται καν να μιλάς τη γλώσσα. Η παράσταση σταματά να παίζεται στη Νέα Υόρκη την άλλη εβδομάδα μετά από 15 χρόνια περίπου.

Το Mamma Mia είναι ένα κλασικο feel-good σόου, με ευχάριστα τραγούδια και νόστιμη ιστορία (σε ένα ελληνικό νησί). Είναι δύσκολο να μην αρέσει σε κάποιον, εδώ άντέχει με πάνω από 1,000 σόου στο Vegas που άλλα σόου κόβονται μετά από μερικούς μήνες.







Μαλιακός κόλπος. Μπροστά οι Ράχες, απέναντι τα Καμμένα Βούρλα, και στη μέση μια λωρίδα από την Εύβοια.

Lake Tahoe - PArt 2

continued from previous post...

I decided to split this Lake Tahoe megapost into two parts, because people were complaining that they don't have the patience to read the long posts (aka Έλλη). So after we ran away from the bears in the previous post and reached Emerald Bay, we took a few interesting pictures. Here's a nice picture with me and Dora:


and also here is a group picture (it was right before the other 3 guys were to join us):



After that we decided to travel to Tahoe City, a small town in the north and west side of the lake. Nothing too fancy, but there a couple of nice stores and restaurants. It was dawn at that time and I manages to take the following pic overviewing the lake and the clouds:


Incredible photo in my opinion... you can only get the reflection of the clouds if there is a lake (due to the fact there are no waves), and also you need a lake large enough to reflect them, and at the same time it has to be the right time of the day. I got all these 3 requirements here.


When we went back to our house, we started preparations for the big BBQ with steaks and salmon (wtf?) that we had planned. Here is the steak tower:



Here is a group picture with everyone around the fire:




The fact that we had to grill the salmon also was disgusting (to myself at least):


Later that night we played taboo, and then gathered around the fireplace and played Mafia (palermo) for over 4 hours... It was great fun as it has become one of my favorite games ever. There is just so much into this game. It is a must for groups of around 10 people (preferably if they know eachother!).


On the next day we had to decide how to spend the 3 hours of daylight we had (since by the time that everyone has to wake up, have breakfast, shower, prepare for the car trip and actually get there it was 1pm). We visited Emerald's Bay again, where I took some more beautiful pictures:

Then we decided to go for the hike that is exactly opposite of the bay. I hoped it would be a good choice since I failed to pick a trail without bears the day before:-) And in fact it was a great choice. It was the second best hike I have ever done (after the memorable Vernal Falls trail in Yosemite in May with the falls pouring water at full power!). The most original thing was the snow. Half of the path was covered in snow or ice (making it extremely hard to walk), plus as you go and climb up you get great views of lake Tahoe, plus the other smaller lake that is nearby (it was the first picture of the previous post), and at the same time the mountains are slightly covered in snow thus presenting extraordinary views. At the end we reached some half frozen falls...

Here is a view of the south shore of the lake as we saw it from up there:



After the hike we travelled to Tahoe City again for a few souvenirs, and we also went for dinner in an excellent restaurant called Jake's (on the right side of the road after the shops, ~$30 a person) by the lake. Over there we got our second to last group picture:



My only complain from the trip thus far was the fact that although there was snow in the ground, it didn't snow at all while we were there. This is a good thing on the one hand because we could go outside and play and walk and have fun and see around (yes, all 3 hours every day!). But on the last day, right when we were about to leave, it started snowing! We had to return the house keys by 12:00 noon and at 11:51 we took this great picture in front of our house:




We left at noon but it too us 12.5 hours to cover the 500 miles back to LA! The 5 freeway that connects California in the North-South axis has two lanes per direction but it was completely jammed around 6pm on that thanksgiving Sunday. It is an amazing feeling when you look around and all you see is dark and no lights for miles around you, however the freeway is completely packed with cars that barely move at 10mph! Despite California's 44M population, it is vastly empty...

The way back was not a waste of time. The fact that we had a minivan allowed us to have fun inside the car for almost all the way. People moved around, we told jokes, discussed, and ate. At some point, 6 hours after we had left Lake Tahoe, we realize we are still 300 miles away from LA! So we said "ok guys, we need to find something to discuss for the rest of the trip or else we will be bored to death". And then we had some of the most insightful discussions of the trip, with three main topics:

1. Do you believe in God?
2. Do you think there are alien life forms?
3. What is the difference between a scientist and an engineer?

I will return on the ideas put forth regarding these topics in a future post.


All in all, Lake Tahoe is a great place to have fun when you have good company. USC people traditionally went to lake tahoe in large groups over the past 5 years at least, and now it was our time. The minivan, the good company, the great house, plus the fact that we all were of similar attitude (for example no one wanted to sleep early or wake up too early for activities) helped in the creation of a most unique atmosphere. The place is not as beautiful as Yosemite (which still holds #1 for me in terms of physical beauty), but it is much more fun. I would like to visit in the summer too to watch the difference, although the cold and the fact that we had to gather inside the house with the fireplace made it an excellent short vacation. Everyone left happy!



(This is the huge matrix I created the day after we returned in order to divide and share the different costs of the trip...)

101-95

Βούηξε η μπλογκόσφαιρα. Almost every greek blog I read has a post on the win of Greece VS the USA in the semifinal. I couldn't avoid one too! (In the greek torrent site blue-whitegt.com, the torrents of the game are up in the XXX-Greek section:-) )


Υπάρχουν στιγμές που σαν έλληνας φίλαθλος (και βάζελος) έχουν γραφτεί με ανεξίτηλο μελάνι πάνω μου. Η πρώτη ήταν το Πάσχα του 1996, όταν ο Παναθηναϊκός σήκωσε για πρώτη φορά σε ιστορία ελληνικού συλλόγου κύπελλο πρωταθλητριών, σε αυτόν τον αλησμόνητο τελικό με την Μπαρτσελόνα στο Παρίσι (Γιαννάκης... πρέπει να γίνει το σουτ... δε γίνεται το σουτ... χάνεται η μπάλλα... κόβει εντυπωσιακά ο Βράνκοβιτς!).







Καπάκι την επόμενη εβδομάδα Άγιαξ-ΠΑΟ στο Άμστερνταμ για τα ημιτελικά του Champion's League. Ο Βαζέχα σκοράρει στο 87', κάνει το 0-1 και η Ελλάδα καίγεται από την μεγαλύτερη εκτός έδρας νίκη ελληνικής ομάδας. Δε ξέρω και γω πόσοι φίλοι μου γυρίσανε από Ολυμπιακοί σε Παναθηναϊκούς την επόμενη μέρα.









Μετά, ο ημιτελικός με την Τσεχία για το Euro (και όλη η πορεία γενικότερα, αλλά ειδικά αυτό το ματς...). Είχα σκάσει 75 ευρά για να πάω να δω τους Lord of the Dance στο Λυκαβηττό. Πού να ήξερα ότι θα φτάναμε ημιτελικά? Σε όλη την παράσταση αντί να βλέπω τα χορευτικά, άκουγα με ένα κρυφό ακουστικό ένα ψείρα ραδιοφωνάκι FM τον Χελάκη από την Πορτογαλία να μεταδίδει τον αγώνα... Με το που λήγει η κανονική διάρκεια του αγώνα, τελειώνει και η παράσταση. Βουρ στο κυλικείο για την παράταση όπου υπήρχε μια μικρή τηλεορασίτσα...

Να είμαστε τώρα περίπου οι μισοί θεατές από το γήπεδο, ανακατεμένοι με τους πανύψηλους ιρλανδούς χορευτές και χορεύτριες, να βλέπουμε όλοι μαζί τον αγώνα σε μια 21" οθονούλα. Εντωμεταξύ εγώ να συνεχίζω να ακούω τον Χελάκη από το ακουστικό, η οποία περιγραφή μάλιστα να είναι 2-3 δευτερόλεπτα μπροστά από την εικόνα. Και να που κερδίζουμε το κόρνερ στο τελευταίο λεπτό του πρώτου ημιχρόνου της παράτασης. "Γκολ και φεύγουμε για τελικό", ακούω τον Χελάκη να λέει τη χρονική στιγμή t=0. Να τι έγινε στα επόμενα 3 δευτερόλεπτα:

t=2sec (Χελάκης): ΓΚΟΟΟΟΟΟΟΟΟΙΙΙΙΙΙΟΟΟΟΟΟΛΛΛΛΛΛΛΛΛ!
t=2.1sec (εγώ): ΓΚΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΛΛΛΛΛΛ!
t=3sec (όλο το πλήθος): ΓΚΟΟΟΟΟΟΟΟΟΒΘΨΕΩΘ΅ΘΒΗΕ΅ΝΒΙΨ΅ΟΝΙ΅ΙΘΒΕ΅ΝΟ (χαμός)

Χοροπηδάγαμε σαν κατσίκια (και οι Ιρλανδοί μαζί!) για αρκετά λεπτά μέχρι να καταλάβουμε τι είχε πραγματικά γίνει...

Στη λίστα αυτή με τις μετρημένες-στα-δάχτυλα εμπειρίες, προστέθηκε το ματς του Μουντομπάσκετ, Ελλάδα-ΗΠΑ.



Our first quarter was bad. Too much stress, not many ideas in the offense, and the defense was as good as it would get. But the americans played once again too arrogantly. Sure, great individual players, but what's the point of dunking in the basket all the time if you are not going to win at the end?

Once we made the -12 to a +10, somewhere in the third quarter, I thought the americans would come back. But the shadow of defeat made them too nervous. Lost too many free throws and 3 pointers. And to everyone's surprise, we kept scoring all the time. The solutions were found, we tuned down the pace of play, the shots went in, everything just beautifully worked out. The biggest feat of all to me is the fact that the US was trailing by 6-10 points constantly for over 25 minutes. It wasn't some stroke of luck that we won; they could never come back.

Να τι γινόταν σπίτι μου μεταξύ 00:30 και 02:30 ξημερώματα παρασκευής... σχεδόν όλοι οι Έλληνες του USC σπίτι μου για το ματς!



We never watched the last 45 seconds of the game.

We had 24 people (record ticket sales!) at my living room watching the game, and everyone was cheering on every single basket made. I mean, it was really loud. And it was 2:30am on a Friday morning, and the walls at the wooden houses here are paper thin. I don't think anyone in our apartment complex could sleep. People kept shouting "SHUT UUUUUUP!" from the above apartment, they kept banging on our doors and windows and ceilings in the last few minutes fof the game. But we wouldn't stop. Eventually the cops came by, and they forced everyone out of my house without letting us watch the final few minutes. We found the final score from phonecalls...

And now the US

The current greek baskeball team is probably the best team we ever had. Now qualified into the final 4 of the world championship, we will have to face the US. About 12 people came by my place to watch the quarterfinal game versus France, which was too easy.

And now what? None of the final 4 teams have lost in this tournament. It is a battle between the 4 group leaders. The quarterfinals showed no interest in terms of competition, as all 4 qualified teams won easily.

This is it though. We have to beat the americans, now or never.

How word spreads out

I've always wondered how things spread out in this internet world. I get a joke email: who sent it first? Who sent to who? What is the sequence of forwardings?

A great recent example is the Nerd test. One of the most popular greek blogs is pestaola.gr . yesterday the post about the nerd test was published. How did the guy find out about it? Aparently from adamo's post about it in his own blog. Where did he get it from? Aparently from my own blog, as he mentioned. Now, where did I get it from? Well, from Diki's blog.

Where did Diki found out about it? Maybe he'll tell us; it is interesting to see how this test from nothingness climbed its way up into pestaola.gr, one of the most popular greek blogs.

Xmas 2005: Lamia & Others....

My home town Lamia is a typical average greek town. The people are calm and nice, the air and water are clean, there isn't much stress, and at the same time the town is big enough to have specialized shops and satisfy most of people's needs. This is the panoramic view from our 5th floor apartment:

I took these pictures in the first days when I was still jetlagged and I woke just before sunrise.

Despite the great food in Lamia, the most interesting things of this vacation happened in Athens. The first interesting item in the list was the reunion of some of my former friends from college (and their friends and girlfriends). The first reunion was a small one, took place in Elli's house before the new year.

Cenzy, Mixalis, Elli, Mourtz, Dimitris (from left to right). Unlike the old times, everyone had to leave by 11pm(!), which left just me and Elli behind. So what we did was to walk around Acropolis, we tried to catch up as much as posssible with eachother's news and actions, until we split up around 12:30am.

But on the next year, January 6th, we had an even bigger reunion:

From left to right: Marina, Manousis, Marina, Dimitris, Themos, Mixalis, Aleksandra, Andriani, Natasa, Elli, Karabelas, Mourtzoukos, Aliki.

We discussed various things, and started betting who is going to get married first. We quickly realized that soon the time will start when we will start going to eachothers weddings... It's so scary and it never crosses your mind until you actually start going to these things.

This is Andrianou's Gate, a famous landmark at the heart of Athens and only seconds away from Elli's place where we met.


Enough about reunions. The most interesting experience of these Xmas was this though:




If there is one thing that is unique in Greece and cannot be found anywhere else in the world in the same way is bouzoukia. Well known performers sing live almost every night at the same place. In our case it was Athens Arena, probably the largest venue of its size: 2000 people times $50 each minimum times 4 days a week.


The feeling, that cannot be put into words, was from the first moment astonishment. The whole show was much more exciting and interesting than what I ever scorned or expected. The singers, the people, the arena, the program they performed, the whole thing was a unique experience unlike anything else in the world. To put it straight, no other bar, club, pub or anything similar to that has been better than Arena. I now realized why all these Greeks want to come back to Greece for a couple of weeks of vacation and go to bouzoukia.



I will finish with 3 beautiful photos. The center of Athens during the Xmas period:



Dora's sister, Gina, in a beautifully light face shot:



And finally, on the last day before I leave from Greece, I happenend to drive by my favorite street in Athens, up a hill that has the following great view of the Acropolis:

Thanksgiving 2005

This is the day that america doesn'y move; empty streets and freeways (with the exception of the 405), since everyone is home eating Turkey. This year I had a twofold invitation. The first one, we went to my advisor's place and we had some really great food. I met Katsouleas' kids, wife, father and (his awesome) brother. "You seem to be speaking greek very well", he said without knowing me much. He has married an asian girl, so the kids are half greek and half asian. Now, that is weird!



He also discussed on how I should introduce myself to women. I explained to him that "engineer" doesn't work since the only answer is "Oh, you must be very smart then", and the conversation ends shortly after that. He said I should say "Accelerator" (from out research field, plasma accelerators), since it can only engage more curiosity and I will have to explain about it, and then it may not be so boring. We'll see.


Around 8pm we left Tom's house and I headed for Nikos' one, where a nice Japanese lady joineda group of greeks for some cool food that was homestyle cooked. I was amazed to find that in Japan the school year starts in April and ends in January, and that they have vacation both during summer and winter! In addition she finds weird over there that you can only see women in the streets talking during the day! Her explanation was that men work a lot there and women do more shopping.

It was also during these discussions that Ilias got me the idea of going to Mexico. However, I don't want to go to Tijuana (close to the borders), but as much further south as possible. However I need to find people first that have been there. Is it safe? Can we drive our own car? How much are the places to stay? How long will it take? Good research will result in a better trip.

Θεοπούλα και ξερό ψωμί

This is Θεοπούλα. She is the most unique, fun, unexpected character in any show I watch. She is an old grandma in the greek tv show παρα 5. I have no doubt that soon enough there will be hardcore fan clubs about her... maybe I'll start one too!

The final showdown - Round 1

Who? Themos, CostasZ, Stayros (contestants), Dimitri(referee)
Where? The C&O Trattoria @ Venice Beach
When? Tuesday, September 13th 2005ad
Why? To determine the ultimate food champion

The idea was thrown a few days ago along a memorable dinner with Mussaka. It seemed that all of us were pretty strong eaters, and especially after the Red Barron's pizza massacre while watching Scent of a Woman it was clear that all competitors were tough. So, we decided to hold a formal competition so that we can decide on who is the stronger eater. The rules:

1. It had to be a neutral location, i.e. not someone's home/homemade food.
2. We had to get similar type of food, i.e. you can't have one guy getting pizza and the other guy a steak.
3. No time limits, or we would kill ourselves (either you eat your food or you don't).
4. It had to be announced at least 24 hours earlier so that we could plan the eating schedule for that day.

After some discussion we settled down on C&O Trattoria (reviewed in our restaurant blog here). This place is cheap, it has the hugest quantities of food I've seen on a single dish (the gargantuan portions of course!) and it is also quality food - we don't want to be throwing up afterwards.

The Contestants:
Left
Name:Konstantinos Zafeiropoulos
Age: 24
Occupation: Master in Electrical Engineering, USC

Center
Name: Stayros Gonidakis
Age: 23
Occupation: PhD in Biology, USC

Right
Name:Efthymios Kallos
Age:25
Occupation: PhD in Electrical Engineering, USC


The Referee:
Name: Dimitrios Pantazis
Age: 28
Occupation: PhD in Electrical Engineering, USC [senior]


Personally I put a lot of effort on my technique before and during the battle. For example:
- I had pasta the night before for warming up
- I only had a glass of orange juice the whole day for food
- I showered right before the battle (opens my appetite)
- I only had 5 garlic breads for appetizer (sorry, couldn't resist)
- A coke accompanied my main food for faster digestion


When we got there, placing the order was funny. "The gargantuan size, please", I said. "Oh, you'll have plenty of lunch for tomorrow", the waiter answered. If only he knew what was he going to witness... 2 more gargantuan orders followed, leaving him speachless.

Before the battle the contestants showed elements of Fair Play and wished for a great match:



The winner would be the one that could eat the most pasta out of his dish. Who could do it?

The battle began at 2100 hours on that cool and quiet evening along the Venice Beach. It is hard to describe in words the moments that followed... The battle was bloody and took a very long time, with great shots from all sides.






About half an hour later, and eating at normal speeds (it seemed to me at least), without much talking in between, we had a winner...





We couldn't imagine it before, but everyone managed to eat all of his pasta... The rare view of 3 empty gargantuan plates just blew the waiter away. (Honest truth: I did not feel 100% full, I could eat some more).




And what about our poor referee?




Well, not everyone can eat like a horse. Dimitri barely managed to handle 1/3 of his "normal size" dish. At least he secured tomorrow's lunch.



The evening concluded with a walk along the nearby pier, where I tried to capture a poetic and nostalgic photo of the group with the Los Angeles city lights in the background.



The showdown will continue with round 2, in a good pizza place. With pizzas it is easier to have a clear winenr since you can count the slices and the one who eats the most wins (hopefully we'll find an all-you-can-eat place...

To be continued...

Concerning Vonitsaneans

This post from my friend Skipis' blog is just so true... You can replace Vonitsa with many other Greek town and it will still be accurate:-)

Concerning Vonitsaneans:
The Vonitsaneans are a happy sort of people, living their simple and uneventful lives at the shores of the Amvrakikos bay. Their lives mainly involve drinking coffee at the famous local cafeteria Jeffrey-O, wetting their legs in the murky waters of Amvrakikos and sleeping a lot. One of their favorite occupations is to go on weekend nights to the Comitis club and look seriously ultra-cool according to the local mating rituals. Vonitsanean girls are very pretty but, should you ever get infatuated with one, you should know that they can get you married in 2.7 seconds. Spontaneous wedding ceremonies are known to appear out of nowhere even if there is no one of marital age around.
Another major chapter in a Vonitsanean's life is driving a car. Using the Force is an understatement for a Vonitsanean's way of dealing with the steering of a car. Basic car-dodging skills are for some generations now inherited genetically to the local offspring. Vonitsaneans also don't seem to get to grasp the notion of a pavement, so you won't be able to spot any of them.

Greek memoirs

I had to end the crab bloggging with just a couple pictures of greece. Above is the Rio bridge, the longest hanging bridge in the world. If you look closer you'll see tha the road does not sit on top of the blocks; rather, the whole structure is hanging as if from ropes from the 4 towers, and their base is bigger than a footlball stadium in cement.


Same view, but in the night. The bridge can be seen from dozens of miles away as it is comparable to the nearby mountains.




And that's a sunset outside our beach house.

Why Greeks are Greeks

This is just an example. On the way back from London to Athens, I flew with the Greek airline Olympic. During the flight the soccer championship final took place in Greece.

Midway in the flight (somewhere above Corfu) the speakers go on. "This is your captain speaking", the voice says. I was thinking there would be some delay at the airport or maybe the weather conditions changed because we were landing in about 1 hour. To my surprise, he said: "Since some people have been asking, Olympiakos-Iraklis 1-0. Olympiakos wins the championship".

While almost half the people onboard started cheering and applauding, I couldn't hold my laughter. I wondered if they announce the outcome of the Superbowl final in their flights in the US. This just proved to me why Greeks will always be Greeks and why it's fun to live in a small country.

The 6th sense

The 6th graduation in my life took place 10 days ago. USC holds great ceremonies : Neil Armrstrong, Robert Zemeckis, John Williams gave some short speeches. I got the Master's and sicen I looked so bad (note the shoes and the missing hood) I struggled to find two girls (the only ones in EE :-) ) to stand by me in a desperate attempt to make a pretty picture.

Michelle (left) will be staying in my room for the first half of the summer, while I'm gone in Greece (3 weeks) and Cornell (2 weeks). There will be an overlap of 2 weeks where we will have to share the bed and everything, but that's OK since I have faith in AJ.