A Little Bit of Steve

Update Oct 6 2011: This post was first written on August 30, soon after Steve Jobs resigned from CEO of Apple and before he passed away yesterday. Only the post title and the last paragraph have been modified.

I have never met Steve Jobs in person. The closest I got to him was my roommate in my first year in the US, who later got a job at Apple. I also have a close friend who has the same florist as Steve. I can know a lot about Steve's mind though, when I use some of Apple's devices. They feel properly designed. Apple products are to the rest of tech products what intelligent design is to the theory of evolution. 

Pre-2003, I just knew Apple as a brand name only. I hadn't actually used any of their products yet. When I arrived in the US in the summer of 2003 to begin my PhD, I was impressed by the number of Apple computers in the student offices -- it seemed that almost have half of the computers were these cool iMacs with a rounded base and a swivel monitor. Also, most of the libraries at the university used Macs as terminals. Around 2004, I had a huge problem with my MP3 collection -- it was growing too big. That was the era when bittorent was still being used by a tiny number of people in universities, and most digital downloads were still music files. I wanted to find a good program to manage my MP3 collection, and I tried a number of different programs, before I discovered iTunes. It was simple, it organized my music beautifully, and it made it very easy to search through my entire collection. It forced me to make my group collections pretty -- adding album covers and fixing the filenames properly. Soon after, I ripped all my CDs to iTunes, and I've been using the program ever since. 

For over 3 years I used both a Mac and a PC (on the same desk) to work on my PhD -- my advisor loved Mac laptops and he had purchased the Mac versions of certain academic programs. But I never really got into MacOS. Being a Windows user, it just felt awkward to use, as I couldn't do many tasks as quickly as I was used to doing them in Windows. Then, February 2006 came. That was the date I bought my then-girlfriend a pink iPod Shuffle as a Valentine's Day gift, having inscribed her name on the back. It was the first cool Apple product I had purchased. Although it was only $60, it felt like a precious item. It worked great, it had a long battery life, and it integrated seamlessly with iTunes. I still use it today as my main MP3 player when I go to the gym or on a run. Later that year, I wanted to get a new keyboard for my PC. Apple had just released these cool, flat aluminum keyboards that felt just great when you typed on them. I got the wired version first, and a later, I also got the wireless version. I still use those keyboards today as they have a great feel, they look cool, and they are the easiest keyboards there are to clean. 

I had been following Steve's keynotes addresses at Apple conventions for a couple of years by that time, and in January of 2007 I watched his iPhone presentation. To this day, it remains the prime example for me of how to present a new product to a wide audience, and to my mind it's Steve's best presentation ever. At that time, smartphones barely existed, and swiping to unlock the iPhone using your finger or touching the screen to scroll around your music were the coolest things I had ever seen at the time.

Yet as much as I liked the iPhone, I couldn't have it. It was too expensive ($600 with a 2 year contract!) and I didn't want to enroll in such a long-term plan when I was about to finish my PhD. I was hoping then for an iPhone without the Phone part. In September of 2007 Steve presented the iPod refresh. Back in those days, Apple was at its coolest, delivering awesome product after awesome product. On Apple product launch dates, I would shut down all outside communication, barely talking to people, and switching off my news feeds. I wanted to be surprised. Later that night, I would sit down with my roommate to watch the video the product launch. It felt like watching a football match, waiting for our favorite team to score. I watched presentation after presentation of the various products, hoping for a touch-screen iPod. Thankfully, it was Steve's "one more thing" that night. I remember him presenting it, and I couldn't sit down at all as I waited to hear the price. It felt like the World Cup final. I said "If this thing is less than $400, I am buying it immediately" (iPhone was $500 at the time). When Steve revealed the price at $299, we started screaming and running around the house. Ah, those innocent days. I immediately got onto my laptop and pre-ordered it. It arrived 2 weeks later, and it was bliss to use. I laser-inscribed it on the back: "E=mc^2, Wisdom begins in wonder". I sold it only last month after having bought 2 more iPhones since that day.

I asked my Mac-only advisor then how he liked his new iPhone. He said that it was a great relief for Mac users, as there was no simple way using other smartphones to get their music on their phones. With the iPhone, it was just automatic. Later that year I bought the Apple TV too. I had a big screen projector and some nice speakers I had built myself, and I wanted to play my iTunes music on them. Well, Apple TV offered the easiest interface to do that, as it seamlessly interfaced with my PC. I could also use my iPod Touch as a remote control to play the music. It was at that point that I truly began to admire Apple's consistency and commitment to user friendliness. Here I was, using my iPod to stream music to my Apple TV from iTunes in a simple and efficient manner. It felt simply great. I was completely hooked. It was a matter of time then to get an iPhone as soon as I moved to my new job in London. It just didn't make sense to carry two devices, an MP3 player and a phone, at the same time with me.

My excitement over new Apple products has faded since then. It's not that I don't enjoy using them , or that they're not cool, but Apple is everywhere now and it doesn't feel like I am doing something special anymore. Back then it felt great to own an iPhone or an Apple TV - I was one of the select few.

It may also be that with all this popularity, it's hard to catch consumers off-guard anymore. Everyone was expecting the iPad when it was announced, and it feels almost natural that it has now dominated the tablet market. There is no surprise factor anymore. Maybe this is why I loved Steve's statement that he would quit as CEO of Apple. It was a total surprise. As David Pogue noted in a recent NYT column, we'll probably never see such a successful series of blockbuster tech products released again in our lifetime, let alone  by a single company. It was a golden decade, a tech consumer's Golden Age. And I feel incredibly lucky that after witnessing the birth and growth of the Internet, I also witnessed such a transformation in consumer technology. 


When I walk around Athens and look at the Acropolis, I remind myself of the Golden Age of Athens, led by Pericles. It lasted about 30 years, and all the buildings that can now be seen on the Acropolis, including the Parthenon, were build during that age. I feel the same thing will happen with many tech products: we'll be looking at their future editions, always reminding ourselves that it was Steve that set their foundations.

Richard Feynman at some point said that people never really die. Through discussions, friendships, and interactions with other people, the ideas and thoughts in one's mind are transfered to other people's minds, so that each person exists a little bit in other people's consciousness. This is even more true for Steve Jobs:  every one of Apple's products carries elements of his style and his way of thinking, which are then transferred to us when using them. If you've ever used an Apple product, if you've ever watched one of his keynote addresses, if you've watched his Stanford 2005 commencement speech, you've already experienced his ideas.


We all carry a little bit of Steve in us now.

Περί iPad

Εδώ και 2 εβδομάδες χρησιμοποιώ συνεχώς το νέο iPad. Δεν είχα πάρει το πρώτο iPad πέρυσι λόγω της έλλειψης καμερών και της έλλειψης apps - που τότε ήταν ελάχιστα σε σχέση με αυτά που είναι διαθέσιμα τώρα. Αλλά φέτος έχει έρθει το πλήρωμα του χρόνου και η συσκευή βρίσκεται σε πολύ καλύτερη φάση της εξέλιξής της.

Αρχικά όταν ανακοινώθηκε δυσαρεστήθηκα γιατί περίμενα μια καλύτερη οθόνη, ανάλογη αυτής του iPhone στα 300+dpi. To iPad έχει μόλις 130dpi ανάλυση, που σημαίνει ότι πρέπει να το κρατάς τουλάχιστον 2 φορές πιο μακριά σε σχέση με ένα iPhone 4 για να δεις το ίδιο καθαρά. Στην πράξη αυτό δε γίνεται, το κρατάς περίπου στην ίδια απόσταση (30-40cm) απλώς τα γράμματα φαίνονται πιο "θολά".

Με μερικούς γρήγορους υπολογισμούς όμως διαπίστωσα πως μόνο με ένα θαύμα η ανάλυση του iPad θα αυξηθεί παραπάνω όχι μόνο τώρα, αλλά ούτε και στο iPad 3 & iPad 4 [1].

Έχοντας καλομάθει στην πεντακάθαρη οθόνη του iPhone 4, η οθόνη του iPad αρχικά μου φάνηκε τραγική. Μου πήρε πάνω από μια εβδομάδα συνεχούς διαβάσματος για να συνηθίσω να μην αποσπάται η προσοχή μου λόγω της μικρής ανάλυσης. Τώρα είναι αρκετά καλά τα πράγματα. Το ενδιαφέρον είναι πως το laptop μου έχει ανάλογη ανάλυση 1280x800, και μάλιστα σε 15" οθόνη (άρα ακόμα μικρότερης ανάλυσης dpi), και όμως ξεχωρίζω τα γράμματα εκεί πιο άνετα σε σχέση με το iPad. Άρα δεν είναι μόνο η ανάλυση που καθορίζει την καθαρότητα των γραμμάτων, αλλά και η ίδια η κατασκευή της οθόνης, όπου  panels οθονών  είναι σχεδιασμένα λίγο καλύτερα για διάβασμα.

Βέβαια εκεί που λάμπει το iPad είναι στις φωτογραφίες και βίντεο. Ότι δεν έχει κείμενο δείχνει απλώς καταπληκτικό, με λαμπερά χρώματα και από διάφορες οπτικές γωνίες. Εκεί δεν προσέχεις καθόλου την ανάλυση και τα pixels - απλώς απορροφάσαι. Τα παιχνίδια και διάφορα apps που δεν έχουν πολύ κείμενο είναι απλώς φοβερά.

Παρόλα όμως τα αρνητικά του, η εμπειρία χρήσης του iPad αγγίζει την τελειότητα. Γρήγορο, με το φοβερά εύχρηστο user interface του iOS, με ελκυστικά animations, η χρήση και το λογισμικό είναι "μαγικά". Όταν το χρησιμοποιώ νοιώθω ότι έχω στα χέρια μου ένα παιχνίδι (άσχετα αν παίζω ή όχι) παρά έναν υπολογιστή.

To iPad έχει αντικαταστήσει το 70% της χρήσης που έκανα στο PC - οτιδήποτε έχει να κάνει με κατανάλωση περιεχομένου (Blogs, twitter, μουσική, διάβασμα, κτλ). Και μόνο να μπορείς να κάνεις όλα αυτά άνετα στον καναπέ ή το κρεβάτι και όχι καθισμένος σε μια οθόνη είναι πολύ μεγάλη υπόθεση. Επίσης και το iPhone έχει περιέλθει σε μερική αχρηστία, μια και όταν είμαι σπίτι, θα προτιμήσω να τρέξω τις εφαρμογές από το πιο άνετο iPad παρά από τη μικροσκοπική οθόνη του iPhone. (Εδώ είναι και το μεγαλείο της Apple - αν έχεις iPhone, όλες σχεδόν οι εφαρμογές μεταφέρονται στο iPad αυτούσιες, δεν ξεκινάς από την αρχή).

Εδώ θα πρέπει να συμφωνήσω με το τελευταίο άρθρο του Wired για iOS vs. Android. Τo iPad είναι ακριβώς ο υπολογιστής που ήθελε να φτιάξει ο Steve Jobs όταν ξεκίνησε την Apple - έναν υπολογιστή απλό, εύχρηστο, όμορφο, με ωραία σχεδίαση, σαν παιχνίδι, για τον πολύ κόσμο. Προσπάθησε να το κάνει αυτό με τους πρώτους Macintosh τη δεκαετία του 1980 - και απέτυχε.

Ακόμα και τώρα, παρόλη την ευχρηστία των Mac, το συνολικό μερίδιο της αγοράς τους είναι "κολλημένο" στο 10-15%. Εγώ λατρεύω το iOS, αλλά δεν μπορώ να αγγίξω το MacOS - με εκνευρίζει. Προτιμώ το "πολύπλοκο", εύκολα τροποποιήσιμο περιβάλλον των Windows.

Πιστεύω πως ο λόγος για αυτό είναι πως, από τη φύση του, ένας κανονικός υπολογιστής είναι multi-purpose device. Τον χρησιμοποιούμε για να κάνουμε 100 διαφορετικές εργασίες, και υπάρχει ανάγκη να είναι εύκολα παραμετροποιήσιμοι ώστε να προσαρμόζονται σε αυτά που θέλουμε να κάνουμε στη ζωή μας.

Η ιδιοφυΐα του  Steve Jobs είναι πως το κατάλαβε αυτό αρκετά νωρίς, και αποφάσισε να εστιάσει το μεράκι του και τις αρχές του (για ευκολία χρήσης, ωραία εμφάνιση κτλ) στις προσωπικές ηλεκτρονικές συσκευές αντίθετα. Εδώ, οι κανόνες του παιχνιδιού είναι εντελώς διαφορετικοί. Μια προσωπική ηλεκτρονική συσκευή δεν επιτελεί πολλούς ρόλους - έχει σκοπό να κάνει λίγα εξειδικευμένα πράγματα καλά. Το iPod είναι για να παίζει κυρίως μουσική και βίντεο, το iPhone για τηλέφωνα και διάφορες "απλές" mobile χρήσεις στο δρόμο, και το iPad για κατανάλωση περιεχομένου.  Δεν έχουμε την απαίτηση να γράψουμε κώδικα στο iPhone, ούτε να ετοιμάσουμε μια αναλυτική παρουσίαση στο iPad.

Επιπλέον, στις προσωπικές αυτές ηλεκτρονικές συσκευές, η εμφάνιση και η ευχρηστία μετράει πολύ περισσότερο από ότι σε έναν υπολογιστή στο σπίτι. Τις θεωρούμε πολύ περισσότερο προεκτάσεις του εαυτού μας. Και αυτό ακριβώς είναι το σημείο που αριστεύει ο Steve Jobs. Οι ιδέες του δεν είναι εύκολα εφαρμόσιμες σε έναν υπολογιστή - γίνεται ίσως αλλά μοιάζει κάπως "αφύσικο". Αλλά βρήκε το σπίτι του στις προσωπικές, ηλεκτρονικές συσκευές. Εκεί όπου οι παράμετροι αυτές μετράνε πολύ περισσότερο. Δεν είναι τυχαίο πως η Apple δεν έκανε όνομα με τα Mac - το έκανε με το iPod, το iPhone, και τώρα το iPad.

Πιστεύω πως το iPad είναι ο τέλειος υπολογιστής για τον Steve Jobs, αυτός που ήθελε να φτιάξει από το 1977 όταν ξεκίνησε την Apple: έναν υπολογιστή εύχρηστο, όμορφο, να μπορούν να τον χρησιμοποιήσουν όλοι, σαν παιχνίδι. Τότε, δεν υπήρχε η ανάλογη τεχνολογία και "αναγκάστηκε" να εφαρμόσει τις αρχές του στα desktops - και απέτυχε, μια και τα desktops δεν ήταν και ούτε τώρα είναι φτιαγμένα για αυτό τον σκοπό.

Από το 2000 και μετά όμως, η τεχνολογία ήταν αρκετά ώριμη ώστε να μπορέσει να εφαρμόσει το όραμά του εκεί που πραγματικά του ταιριάζει - στις φορητές, ηλεκτρονικές συσκευές. Όπως έχει δηλώσει ο ίδιος ο Jobs, πρώτα προσπάθησαν να φτιάξουν το iPad, γύρω στο 2004-2005, αλλά δεν ήταν ακόμα τότε έτοιμοι. Τους βγήκε όμως το iPhone, και το iPad ήρθε αργότερα αφού βρέθηκε η μαγική "συνταγή" επιτυχίας (ωραίο UI, App Store κτλ).

Αλλά, αν ρωτούσαμε τον Steve για την αγαπημένη του συσκευή, τη συσκευή που καλύτερα τον εκφράζει σαν προσωπικότητα, θα διάλεγε με κλειστά μάτια το iPad.

--------------------------------------



[1] Καταρχάς η τωρινή του ανάλυση είναι 1024x768 pixels. Η μόνη λογική εξέλιξη είναι η ανάλυση να διπλασιαστεί στα 2048x1536, όχι μόνο για είναι σχεδόν "retina", αλλά γιατί είναι η μόνη ανάλυση που θα διευκολύνει την απεικόνιση όλων των υπαρχόντων εφαρμογών - απλώς θα πρέπει να διπλασιαστούν τα pixels, όπως έγινε με το iPhone πέρυσι.

Όμως μια τέτοια ανάλυση μοιάζει σχεδόν αδύνατη σε μια συσκευή με τις προδιαγραφές του iPad. Η οθόνη στο PC μου είναι 27" και έχει παρόμοια ανάλυση (2560x1440), αλλά καταναλώνει ισχύ 100W και απαιτεί από πίσω μια ανάλογη κάρτα γραφικών για να τρέξει. Μια τέτοια οθόνη "συμπυκνωμένη" στο 1/3 της διαγωνίου (9-10") θα ζεσταινόταν σαν φούρνος από πίσω, και θα απαιτούσε 2-4 φορές μεγαλύτερη μπαταρία (όσες και τα παραπάνω pixels) για να διατηρήσει τις 10 ώρες διάρκεια μπαταρίας του iPad. 

Τεχνολογικά, αυτό δεν γίνεται αυτή τη στιγμή, ούτε βλέπω να γίνεται στο άμεσο μέλλον - δεν είναι τυχαίο που όλες οι ταμπλέτες βγαίνουν με παρόμοια ανάλυση (1024x768 ή 1280x800). Και αμφιβάλλω αν η Apple θα βγάλει μια πολύ βαρύτερη και παχύτερη συσκευή για να μπορέσει να υποστηρίξει αυτή την ανάλυση, τώρα που μας έχει καλομάθει στην ελαφρύτητα και λεπτότητα του iPad (και χωρίς να αυξήσει την τιμή). Άρα, όντως θα είναι θαύμα αν διπλασιαστεί η ανάλυση στις επόμενες 2 εκδόσεις του iPad.

Η Απορία μου: Γιατί δεν έχουν πολλοί iPhone στην Ελλάδα

Η μεγαλύτερη απορία μου όταν έφτασα στην Αθήνα ήταν γιατί δεν έβλεπα τόσα πολλά iPhone. Σίγουρα, μερικοί είχανε, αλλά δεν έχει σχέση με αυτό που βλέπεις στο Λονδίνο όπου ανά πάσα στιγμή θα υπάρχουν 2-3 iPhone γύρω σου.

Τελικά, φταίει ότι είναι εξαιρετικά ακριβό εδώ - πωλείται σαν προϊόν πολυτελείας, σε αντίθεση με την Αγγλία όπου είναι για τον "απλό" κόσμο.

Να μια ματιά στις τιμές από τα αντίστοιχα site της Vodafone Greece και Ο2 UK, οι πρώτες εταιρίες που άρχισαν να διανέμουν το iPhone στην εκάστοτε χώρα.

Προσπάθησα να βρω σχετικά φτηνά και κοντινά σε τιμές πλάνα στις 2 χώρες για το πάγιο ανά μήνα, €40 το μήνα εδώ και £35 το μήνα στην Αγγλία, για το 16GB iPhone.

Να σημειώσω εδώ ότι οι τιμές που γράφουν οι αγγλικές εταιρίες κινητής είναι τελικές με φόρους - ο λογαριασμός έρχεται ακριβώς τόσο (πλην τηλεφωνημάτων όπως εξωτερικό κτλ).







Η σύνοψη, του τι παίρνεις με αυτά τα χρήματα σε κάθε χώρα.

Αγγλία : Συσκευή £149 (€170), 300 λεπτά ομιλία, απεριόριστα δεδομένα
Ελλάδα: Συσκευή €404 (£354), 100 λεπτά ομιλία, 750MB δεδομένα


Οπότε ήταν πολύ απλό - πληρώνεις υπερδιπλάσια τιμή εδώ στην αρχή και έχεις πολύ χειρότερο πλάνο.


Και έτσι λύθηκε η απορία μου.

Νέο iPod Shuffle...

... χαχαχα έσκασα στα γέλια μόλις το είδα. Το ήδη τοσοδούλικο shuffle το κάνανε τόσο μικρό που δεν έχει καν χώρο για τα controls πάνω στη συσκευή :-) Είναι ενσωματωμένα στα ακουστικά (α-λα-iPhone).

Στο επόμενο iteration θα πουλάνε μόνο τα ακουστικά και το mp3 player θα είναι built-in πάνω τους .

Godsend Gotsent

Warning: Geeky post ahead

Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που είχα τον τελευταίο καιρό είναι πώς να παίξω τα 720p αρχεία βίντεο (από σειρές κτλ) στο Apple TV (παρόμοια ανάγκη μπορεί να έχει κάποιος για αναπαραγωγή σε Xbox ή/και PS3). Τα περισσότερα είναι σε mkv φορμά, τα οποία δεν διαβάζονται natively από τις κονσόλες αυτές.

Όπως ίσως ξέρετε, το mkv (όπως και τα avi, mp4 κτλ) είναι container, δηλαδή είναι το κουτί μέσα στο οποίο μπαίνει το βίντεο. Η κωδικοποίηση του βίντεο μπορεί να είναι οτιδήποτε, αλλά για λόγους απλότητας θα υποθέσουμε εδώ πως είναι h.264, που χρησιμοποιείται ευρέως στα HD αρχεία.

Έχω εγκαταστήσει και το boxee/xbmc στο Apple TV, το οποίο διαβάζει όλα τα φορμά αρχείων. Αλλά, σε αντίθεση με το native frontrow (που παίζει μέχρι 5 Mbps 720p), δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει την GeForce κάρτα γραφικών για decoding video, παρά μόνο τον 1GHz επεξεργαστή. Αρκεί για standard-def αρχεία, αλλά όχι για HD.

Ο στόχος λοιπόν είναι να μετατρέψουμε το αρχείο από mkv σε mp4, το οποίο το παίζει το frontrow natively.

H πιο απλή (και χρονοβόρα) λύση είναι να γίνει εντελώς re-encode το βίντεο και ο ήχος, και να μπούνε μαζί σε ένα mp4 (χρησιμοποιώντας πχ προγραμματάκια όπως mediacoder ή handbrake). Όμως ακόμα και σε σύγχρονους επεξεργαστές αυτό απαιτεί χρονδρικά re-encoding όσο διαρκεί περίπου το βίντεο, το οποίο είναι πάρα πολύ.

Όμως, αφού το βίντεο είναι ήδη στο σωστό encoding, δε χρειάζεται να γίνει αυτό re-encode. Άρα θέλουμε απλώς ένα προγραμματάκι που να κάνει package τα υπάρχοντα audio και video streams σε mp4.

Και εδώ είναι που ανακάλυψα το θεόσταλτο Gotsent, όπου του δίνεις mkv και σε ελάχιστα λεπτά σου φτάχνει ένα ωραίο mp4 για κάθε χρήση. Το δοκίμασα και δουλεύει άψογα μέχρι τώρα. Μπορεί να σας χρειαστεί κάποια στιγμή στο μέλλον...!

Η υγεία του Steve Jobs (redux)

Είχαμε μιλήσει και στο παρελθόν για τα σενάρια με την υγεία του Steve Jobs. Το θέμα είναι ενδιαφέρον γιατί ποτέ πριν δεν υπάρχει ανάλογο όπου η πορεία μιας εταιρίας να εξαρτάται τόσο πολύ από τον CEO της. Ειδικά μετά την ανακοίνωση πως την ετήσια ομιλία στην Macworld αύριο δε θα τη δώσει ο Jobs, πολλοί βάλανε τον Jobs με το ένα πόδι στον τάφο.

Μέχρι σήμερα το πρωί η Apple έλεγε επίσημα πως “Steve’s health is a private matter”. Από σήμερα αυτό έχει αλλάξει, αφού ο ίδιος ο Steve έβγαλε επίσημη ανακοίνωση για την πορεία της υγείας του, κάτι που με εξέπληξε. (Γιατί να πρέπει να είναι υπόχρεος για τα προσωπικά του στον υπόλοιπο κόσμο? Δηλαδή αν βγει βρώμα ότι κερατώνει τη γυναίκα του θα βγει στο CNN για να μη πέσει η μετοχή της Apple?) Ευτυχώς δεν είναι κάτι σοβαρό.

Πάντως (και) για κάτι τέτοιες στιγμές είναι που θα μείνει στην ιστορία. Το πλήρες κείμενο είναι εδώ, το οποίο τελειώνει με τη φράση:

So now I’ve said more than I wanted to say, and all that I am going to say, about this.

Η υγεία του Steve Jobs

Πολλοί από όσους (ίσως) είδατε την τελευταία ομιλία του Steve Jobs να διαβάσατε περαιτέρω πως αρκετός κόσμος ανησύχησε επειδή φαινόταν αρκετά λεπτός και άρρωστος (ως γνωστόν, έχει υποστεί επέμβαση για την αφαίρεση καρκίνου στο παρελθόν).

Στo τριμηνιαίο conference calls της Apple προς τους οικονομικούς επενδυτές/δημοσιογράφους (που γίνονται χωρίς την παρουσία του Jobs) , ο υπεύθυνος της Apple ερωτήθηκε από τον δημοσιογράφο των NY Times Joe Nocera για την υγεία του Jobs. Από ότι λέει, επανέλαβε το ερώτημα αρκετές φορές και μέσω άλλων κύκλων και έπαιρνε πάντα την ίδια απάντηση:

“Steve’s health is a private matter”.

Συνέχισε να επαναλβάνει τις ερωτήσεις, γιατί (και μάλλον έχει μία δόση αλήθειας) ως προς τους μετόχους της Apple η υγεία του Jobs έχει τεράστια σημασία. Αυτή τη στιγμή η Apple είναι ο Steve Jobs, και αν (φτου φτου φτου) πάθει κάτι, η μετοχή θα κατρακυλήσει απίστευτα.

Και η επιμονή του έβγαλε αποτέλεσμα.

Τα υπόλοιπα τα περιγράφει ο ίδιος ο Joe Nocera:

On Thursday afternoon, several hours after I’d gotten my final “Steve’s health is a private matter” — and much to my amazement — Mr. Jobs called me. “This is Steve Jobs,” he began. “You think I’m an arrogant [expletive] who thinks he’s above the law, and I think you’re a slime bucket who gets most of his facts wrong.” After that rather arresting opening, he went on to say that he would give me some details about his recent health problems, but only if I would agree to keep them off the record. I tried to argue him out of it, but he said he wouldn’t talk if I insisted on an on-the-record conversation. So I agreed.

Because the conversation was off the record, I cannot disclose what Mr. Jobs told me. Suffice it to say that I didn’t hear anything that contradicted the reporting that John Markoff and I did this week. While his health problems amounted to a good deal more than “a common bug,” they weren’t life-threatening and he doesn’t have a recurrence of cancer. After he hung up the phone, it occurred to me that I had just been handed, by Mr. Jobs himself, the very information he was refusing to share with the shareholders who have entrusted him with their money.

You would think he’d want them to know before me. But apparently not.

32GB iPod Touch

Και όμως, χωρέσανε 32GB flash μνήμη στην μικροσκοπική συσκευασία του Touch (που είναι 33% πιο λεπτή από το iPhone). Ταυτόχρονα, βγήκε και η 16GB έκδοση του iPhone.

$499 έκαστος, αν και προσωπικά δε θα πλήρωνα για παραπάνω χώρο: δε με ενδιαφέρει τόσο η χωρητικότητα per se αλλά τα features που είναι πάνω. Για αυτό και τα $20 για software upgrade αξίζουν, αλλά $100 για μερικά GB ακόμα... δε νομίζω. Εκτός αν όντως θέλει κάποιος να έχει πολλά βίντεο ανά πάσα στιγμή πάνω του.

Macworld 2008

Όλα ωραία και καλά μας τα είπε ο Steve, αλλά το Macbook Air είναι λίγο luxury item - το target group του είναι όσοι χρειάζονται sub-notebook, που είναι ήδη αρκετά λίγοι. Θα το έπαιρνα για δεύτερο laptop (για τα ταξίδια) αν μου περίσσευε τίποτε.



Πολύς κόσμος ενοχλήθηκε από την ακριβή τιμή του Air ($1800), και αρχικά ήμουνα και εγώ μαζί τους. Αλλά τώρα συνειδητοποιώ πως δεν είναι για τον απλό κόσμο αυτό το laptop, είναι για τους λίγους που χρειάζονται τα features του. Και το να μην έχει drive το θεωρώ τεράστιο βήμα ώστε να ξεφύγουμε επιτέλους από τα physical media.

Όλα τα λεφτά βέβαια ήταν όταν ο Steve άνοιξε το φάκελο και έβγαλε από μέσα το Air... μια από τις top στιγμές του σίγουρα, όπως και όταν έβγαλε το iPod Nano από το μικρό τσεπάκι του τζιν του πριν 2-3 χρόνια!




Είχα πολλά προβλήματα με το upgrade του iPod Touch, που δίνει τους χάρτες με location, mail κτλ. Από ότι κατάλαβα τα features υπάρχουν με το που κατεβάζεις το 1.1.3 update (160MB), και όταν πληρώσεις τα $20 ενεργοποιούνται τα icons. Όμως:

- έπρεπε να κατεβάσω το 1.1.3 update

- έπρεπε να κατεβάσω το 7.6 itunes

- έπρεπε να γυρίσω το syncing στο Auto για να δουλέψει!

Προφανώς το τελευταίο είναι τεράστιο bug και πρέπει να διορθωθεί, αφού με το auto sync χάνονται τα παλιά δεδομένα (όλα!) που είναι φορτωμένα στη μνήμη του Touch. Τουλάχιστον τα νέα apps όμως παίζουν τέλεια. Ειδικά το google maps με location είναι ε-κπλη-κτι-κό, αφού με το πάτημα ενός κουμπιού μου έβγαλε το σπίτι μου με ακρίβεια 20m, έμεινα κάγκελο! Και όλα αυτά με wi-fi hotspots μόνο που "λαμβάνω" εδώ στο σπίτι...


Το καλύτερο βέβαια προϊόν είναι το νέο Apple TV, πρακτικά τώρα ένα set-top-box που παίζει HD ταινίες. Γιατί να δώσεις $300 και να μην ξέρεις αν πρέπει να αγοράσεις Blu-ray ή HD-DVD drive όταν με $230 μπορείς να πάρεις το Apple TV και να stremάρεις τα πάντα instantly? Ούτε δισκάκια, ούτε format wars, ούτε τίποτε! Αν μεγαλώσουν λίγο το selection (1000 ταινίες όταν η Netflix έχει 90,000) θα αφήσει εποχή.




Περισσότερα στο Podcast το ερχόμενο σ/κ.

Προετοιμασία για το Keynote του Steve Jobs

Επειδή θέλω να μαθαίνω τα νέα από τον ίδιο τον Steve Jobs πρώτα, και όχι φιλτραρισμένα μέσα από κάποιο ενημερωτικό site, τις ημέρες που έχει παρουσίαση ο Steve "κατεβάζω τα ρολά" στην ιντερνετική ενημέρωση. Σταματώ να βλέπω RSS feeds, δε μπαίνω σε ενημερωτικά site, και βγάζω από το homepage μου το slashdot.

Το μεσημεράκι που θα ανέβει η ομιλία στο apple.com, θα την δω με την ησυχία μου, παρέα με το Steve Jobs Keynote Bingo:


Καλή ακρόαση!

To iPhone ανοίγει

Δεν ξεκλειδώνει για όλες τις GSM εταιρίες, αλλά τουλάχιστον τώρα θα μπορεί όποιος developer θέλει να φτιάξει εφαρμογές για το κινητό (και με τα features που παρέχει, δεν θα είναι και λίγες).


Ευτυχώς ο Jobs δεν είναι πια ο ανήξερος πεισματάρης που ήταν τις πρώτες μέρες της Apple. Τότε, στις αρχές της δεκαετίας του 80, βάλθηκε με το έτσι θέλω να φτιάξει με μια δική του ομάδα ένα δικό του καινούργιο υπολογιστή, τον Macintosh (ήταν ο πρώτος στην ιστορία!). Πηγαίνοντας κόντρα στην κυρίως διοίκηση τότε της Apple, τον έφτιαξε όπως τον ήθελε αυτός. Και όταν ο πρώτος Mac άρχισε να πωλείται το 1984, οι πωλήσεις δεν πήγαν και τόσο καλά (δεν υπήρχε software βασικά) και ο Mac πάτωσε. Ο Steve δεν το πίστευε και επέμενε ότι ο Mac θα πετύχαινε. Το αποτέλεσμα της αντιπαράθεσης ήταν να τον διώξουν από την εταιρία που ο ίδιος ίδρυσε, στην οποία δεν επέστρεψε (με νέες φρέσκες ιδέες) μέχρι το 1997, αφού στην πορεία ίδρυσε το πιο επιτυχημένο κινηματογραφικό στούντιο στην ιστορία, την Pixar.


Τώρα όμως ο Steve έχει μάθει από τα λάθη του. Δεν πάει ούτε χρόνος από τότε που ο ίδιος δήλωνε ότι δεν θέλουν να υπάρχουν εφαρμογές για το iPhone από τρίτους ώστε να μην υπάρχει θέμα συμβατότητας και προβλημάτων. Με άλλα λόγια, σκόπευαν στην Apple να κρατήσουν την κλειστή αρχιτεκτονική που έχει το iPod.



Όμως το iPhone είναι κάτι πολύ παραπάνω από τα iPod: είναι ένας cool και εξελιγμένος φορητός υπολογιστής, και όχι μια συσκευή αναπαραγωγής αρχείων. Όταν οι χάκερς σπάσανε την προστασία του iPhone και αρχίσανε να γράφουν μόνοι τους δικές τους εφαρμογές για αυτό, ο Steve έβγαλε ένα νέο update όπου αχρήστευε τα 3rd party apps. Έλα όμως που σε μερικές μέρες πάλι η νέα προστασία είχε σπάσει ξανά και η Apple ήταν πάλι στην αφετηρία.


Ο Steve αποφάσισε να αφήσει το πείσμα του παράμερα και προκειμένου να βγαίνει κάθε τόσο νέο firmware που να ξανα-κλειδώνει το τηλέφωνο, δήλωσε πως θα ανοίξουν την αρχιτεκτονική για άλλες εφαρμογές. Σύντομα θα δούμε λογικά μια νέα κατηγορία στο iTunes που θα ονομάζεται κάτι σαν "apps" και θα έχει προς πώληση από το iTunes Store εφαρμογές για το iPhone και το iPod Touch (με το αζημίωτο φυσικά). Άντε να δούμε!

Περί Apple και λοιπών ακουστικών

Χρησιμοποιώντας τελευταία το iPod Touch αλλά και το iTunes, αρχίζω να εκτιμώ όλο και πιο πολύ την δουλειά και υπομονή που βάζει η Apple στα προϊόντα της. Δεν θα μιλήσω ούτε για το iPod ούτε για το iPhone ούτε για κάποια άλλη high-tech συσκευή. Θα μιλήσω για τα ακουστικά που πάνε πακέτο.


Πολύς κόσμος δεν καταλαβαίνει το πόσο προσεγμένα είναι αυτά τα "απλά" ακουστικά. Τα παίρνει για δεδομένα αλλά έχει μπει τεράστια εμπειρία στην κατασκευή τους την οποία συνηδειτοποίησα μόνο αφού τα χρησιμοποιώ τώρα αρκετό καιρό. Ασχολούμαι με τα τελευταίας ακουστικά που έρχονται με τις φετινές συσκευές, δεν ξέρω τα τα προηγούμενα.


Καταρχάς ξεκινάμε από την ποιότητα του ήχου, που είναι πιθανότατα το καλύτερο value for money για οποιαδήποτε ζεύγος ακουστικών (κοστίζουν $20 καινούργια). Στην προσπάθειά μου για μέγιστη ποιότητα ήχου, θεώρησα ότι δεν έχουν καλό ήχο και είπα να αγοράσω κάποια προτεινόμενα καλά ακουστικά, όπως τα SE210 της Shure. Αυτά έχουν αφρώδες περίβλημα (σαν ωτασπίδες) και τα χώνεις μέσα στο αυτί, και μετά από λίγο διογκώνεται ο αφρός και απομονώνει από εξωτερικούς ήχους. Υποθέτω ότι αναλόγως το μέγεθος του αυτιού θα επηρεάζεται η ποιότητα του ήχου, αλλά στο δικό μου (και αρκετών άλλων αν κοιτάξει κανείς reviews Online) σίγουρα δεν ήταν καλύτερα από τα Apple. Πρώτον, τα μπάσα δουλεύουν καλά μόνο μετά από 1-2 λεπτά που έχει διογκωθεί το ακουστικό. Δεύτερον, θέλει λίγο εξάσκηση για να μπουν καλά στο αυτί. Τρίτον, είναι περίεργο να νοιώθεις ένα τέτοιο πράγμα μέσα στο αυτί σου, πχ δεν μπορείς να τρέξεις με τίποτα, συν του ότι μεγενθύνονται οι ήχοι από το σώμα (αναπνοή, βήματα κτλ). Και για $150 retail, ε, περιμένεις κάτι καλύτερο...


Έτσι τα επέστρεψα και γύρισα να δοκιμάσω τα Quiet Comfort της Bose, τα οποία περιβάλλουν το αυτί και κοστίζουν $300. Αυτά όντως κάνουν δουλειά, και μετά από πολλά τεστ συγκριτικά με τα Apple τα θεωρώ 2-3 φορές καλύτερα. Τα μπάσα είναι σαφώς καλύτερα (χαώδης διαφορά), και οι ψηλές συχνότητες είναι λίγο χαμηλωμένες ώστε να έρθουν στα ίσα με τις χαμηλές (όπως και πρέπει). Αυτά τα ακουστικά είναι σίγουρα ανώτερα, αλλά για 10+ τιμή! Επιπλέον, ήθελα φορητά ακουστικά, να μπορώ να τα βάλω στην τσέπη μαζί με το iPod και να τα κουβαλώ μαζί μού - όχι να πρέπει να κουβαλάω έξτρα θήκη κάθε φορά που θέλω να ακούσω 2-3 τραγουδάκια στο δρόμο για τη σχολή.

Τελικά κατέληξα στα in-ear ακουστικά της Bose πάλι. Για $100, έχουν το καλύτερο μπάσο που έχω ακούσει σε μικρά ακουστικά. Τις πρώτες στιγμές ακούγονται πολύ περίεργα καθώς δεν ήμουνα συνηθισμένος σε τέτοιο καλό ήχο από τόσο μικρά ακουστικά. Αλλά όσο περάνει η ώρα καταλαβαίνω πόσο καλύτερα είναι από τα Apple, και πόσο πολύ καλύτερα από όλα τα άλλα μικρά κουστικά της αγοράς στην ίδια τιμή.



Για να επαινέσω την Apple και πάλι, τα ακουστικά που δίνουνε αυτή τη στιγμή είναι εκπληκτικά, με ιδιαίτερη προσοχή στη λεπτομέρεια. Για παράδειγμα, άλλα μικρά ακουστικά της Sony που δοκίμασα είναι αδύνατο να τα χρησιμοποιήσεις για τρέξιμο: είναι αρκετά βαριά και πέφτουν από αυτί μετά από λίγο. Επίσης, πολύ σωστά τα μικρά της Apple είναι ενωμένα μέχρι ένα σημείο και από εκεί και μετά μπορείς να καθορίσεις με ένα θηκάκι μέχρι πιο σημείο είναι καλό να μείνουν ενωμένα πριν διαχωριστούν για να φτάσουν στο κάθε αυτί. Επίσης, αν κοιτάξει κανείς τα ηχεία των ακουστικών θα δει καθαρά 5 ζώνες - είναι 5 διαφορετικά μικρο-ηχεία, ένα στο κέντρο για τις χαμηλές και μεσαίες συχνότητες και 4 περιφερειακά μικρότερα για τις υψηλές.

Επιπλέον σχεδιαστικά τα ακουστικά της Apple είναι εξαιρετικά. Έχουν μη συμμετρικό σχήμα (μη κυκλικό) και έτσι κάθονται καλύτερα στο αυτί. Άλλη λεπτομέρεια: με το shuffle τα κουστικά που παρέχονται είναι λίγο κοντύτερα ώστε να μην κουνιούνται αριστερά-δεξιά όταν χρησιμοποιεί κανείς το Shuffle για τον αρχικό του σκοπό - να είναι πιασμένο πάνω στα ρούχα και όχι να βρίσκεται μέσα σε μια τσέπη. Αυτό βοηθά πολύ στις ασκήσεις. Αντίθετα τα άλλα iPod έχουν μεγαλύτερο μήκος ώστε να μπορούν να μπουν καλύτερα σε μια θήκη ή τσάντα.

Τέλος, το ροζ shuffle που έχω αγοράσει έχει ακουστικά με ροζ απόχρωση στο περίγραμμα. Το μαύρο iPod Touch έχει γκρίζο περίγραμμα! Λεπτομέρεια? Ίσως, αλλά αυτή η επιμονή του Jobs σε λεπτομέρειες όπου οι υπόλοιποι νομίζουν πως είναι άχρηστς είναι που τον έχει κάνει τον Νο1 showman στην Silicon Valley σήμερα.

Touching my Touch

Έφτασε τη δευτέρα το iPod Touch που είχα παραγγείλει τη μέρα της αναγγελίας του από τον Jobs, και αφού το έχω χρησιμοποιήσει για μερικές μέρες είμαι έτοιμος να γράψω τις πρώτες εντυπώσεις.


Ας ξεκινήσουμε από τα αρνητικά.


Βασικά τα όποια προβλήματα έχω δεν έχουν να κάνουν με το Touch το ίδιο αλλά με το iTunes καθώς μόνο έτσι μπορείς να περάσεις δεδομένα στο Touch. Δεν έχω χρησιμοποιήσει άλλο iPod πιο πριν εκτός από το μικρό Shuffle αλλά δεν μετράει τόσο αυτή η εμπειρία διότι απλώς κάνεις drop τραγούδια και δεν έχει σημασία να έχεις covers ή να είναι με σειρά. Από την άλλη το μεγάλο πλεονέκτημα του Touch στα τραγούδια, το Coverflow, λειτουργεί καλά μόνο αν έχει κανείς τις εικόνες και είναι λίγο ξενέρωμα με σκέτα τραγούδια. Γενικά όμως στη μουσική δεν υπάρχει πρόβλημα.

Πάμε στα βίντεο. Δυστυχώς το iPod και το iTunes δέχονται πρακτικά μόνο αρχεία quicktime (mov, mp4, h264 κτλ). Θα έπρεπε το iTunes να είναι συμβατό με άλλα codecs και να γράφει τα βίντεο στο Touch αυτόματα στο κατάλληλο φορμά. Έτσι για να δω ένα αρχείο divx (ταινία ή σειρά) στο Touch πρέπει να κάνω εξωτερικά convert σε mp4, στη συνέχεια import στο iTunes (ή drag and drop μέσα στο Touch), και μεταφορά στο Touch. Ευτυχώς υπάρχουν converters που κάνουν αυτόματα μετατροπή οποιουδήποτε βίντεο σε h264 codec mp4 στην ανάλυση του Touch/iPhone (480x320) και το κάνουν και import στο iTunes. Το αγαπημένο μου πρόγραμμα είναι το Videora για αυτή τη δουλειά. Είναι λίγο hassle η όλη υπόθεση αλλά είναι εκπληκτική εμπειρία να βλέπεις τα φρεσκο-κατεβασμένα divx στην εξαιρετική οθόνη του Touch.

Το χειρότερο όμως είναι οι φωτογραφίες. Δεν γίνεται να κάνεις import manually όποιες φωτογραφίες θες. Γϊνεται μόνο synchronize άλμπουμ από το iPhoto (που δεν έχω, PC γαρ) ή το Adobe κάτι (σιγά ποιός το έχει αυτό), ή τελικά από συγκεκριμένα folder στο σκληρό. Όμως, αντιγράφονται όλα τα αρχεία στο folder χωρίς να έχεις έλεγχο πια, είτε μέχρι να γεμίσει ο χώρος του Touch είτε μέχρι να τελειώσουν να αρχεία. Αρκετά lame.

Γενικά, το Touch (και όλα τα iPod φαντάζομαι) φορτώνουν αρχεία optimally όταν τα αγοράζεις μέσα από το iTunes. Τότε τα MP3 κατεβαίνουν με όλο το artwork, οι ταινίες γίνονται sync αυτόματα, κτλ κτλ. Είναι φτιαγμένο για να ξοδεύεις όσο περισσότερα γίνεται.




Από τη στιγμή όμως που μπουν όλα τα αρχεία και το Touch γίνει disconnect από το PC και αρχίσεις να το χρησιμοποιείς, αρχίζει η μαγία της Apple. Όλα δουλεύουν στην εντέλεια και πραγματικά χαίρεσαι να το κρατάς στα χέρια σου και να το παίζεις. Το Coverflow που κάνεις browse τα εξώφυλλα είναι απίστευτο, είναι ακριβώς η αίσθηση που είχα πριν από χρόνια (όταν ακόμα αγόραζα CD) που έψαχνα CD στη βιβλιοθήκη μου. Και το να ψάχνεις με το δάχτυλο είναι φοβερή εμπειρία. Τα βίντεο παίζουν καταπληκτικά, skip σε άλλα χρονικά σημεία γίνεται πολύ γρήγορα και το double-tap κάνει expand την εικόνα ώστε να γεμίζει την οθόνη χωρίς να αλλάζει το aspect ratio.

Οι φωτογραφίες επίσης είναι απόλαυση να τις αγγίζεις και να κάνεις ζουμ με τα δάχτυλα, ενώ μπορείς να τις ξεπετάς με τα χέρια αριστερά και δεξιά. Το portrait σε landscape mode και αυτό είναι ταχύτατο. Κανένα μα κανένα παράπονο εδώ.

Και φυσικά υπάρχει το wireless. Δούλεψε αμέσως και στο σπίτι και στο γραφείο, και το browsing με τον Safari είναι πανομοιότυπο με το iPhone. Σχεδόν όλες οι σελίδες δουλεύουν άψογα λες και είμαι στον desktop, με το double-tap να κάνει zoom-in και zoom-out, ενώ "γλύφοντας" με το δάχτυλο την οθόνη αριστερά-δεξιά αλλάζουν τα tabs. Πραγματικά εξαιρετική εμπειρία.

Way thumbs up το Touch παίδες. Τα διάφορα sites προσπαθούν να βρουν ότι αρνητικό μπορούν, όπως ότι το calendar δεν έχει να βάλεις ραντεβού (λες και είμαι ο Trump), ή ότι δεν υπάρχει Bluetooth, και κάτι άλλα ψιλά. Αλλά συνολικά το να χειρίζεσαι μια touchscreen οθόνη με το interface της Apple είναι συγκλονιστική εμπειρία. Και αυτό διαπιστώνω όσο περναέι ο καιρός και συνεχίζω να το χρησιμοποιώ: δεν υπάρχουν άλλα αρνητικά χαρακτηριστικά, μόνο θετικά. Οτιδήποτε μετά το Touch μοιάζει παλαιολιθική τεχνολογία.

Triumph of the Nerds

Το Triumph of the Nerds είναι ενα εξαιρετικό ντοκυμαντέρ για την ιστορία της επανάστασης των υπολογιστών, περιγράφοντας με πολύ ωραίο τρόπο τα γεγονότα στη Silicon Valley από τις αρχές του 1970 μέχρι και το 1996. Έχουν συνεντεύξεις με όλους τους μεγάλους της επανάστασης (Jobs, Gates, Wozniak etc etc), και πολλά "κρυφά" βιντεάκια από την εποχή. Παρότι ήξερα αρκετά από την ιστορία, ο τρόπος που τα περιγράφουν είναι ότι καλύτερο έχω δει σχετικά με το θέμα και το συνιστώ 100% σε όποιον θέλει να δει λίγο από μέσα πως πήγαν τα πράγματα.

Το μόνο ξενερωτικό στην όλη υπόθεση είναι ότι σταματά σε ένα πολύ κρίσιμο σημείο στο χρόνο, ακριβώς πριν το dot com boom με το Ίντερνετ, το google, την επιστροφή του Jobs στην Apple, τα iPods κτλ.

Θέλω να κρατήσω δύο αποσπάσματα από συνεντεύξεις που είχαν στη σειρά. Το πρώτο είναι του Steve Jobs, CEO της Apple , μιλώντας για την επανάσταση των υπολογιστών:

So I saw a lot in this [the computer revolution], and to me the spark was that there was something beyond sort of what you see every day. It's the same thing that causes people to want to be poets instead of bankers, and I think that's a wonderful thing. And I think that that same spirit can be put into products, and those products can be manufactured and be given to people and they can sense that spirit.

Κάθε φορά που πιάνω ένα προϊόν της Apple στα χέρια μου αυτά τα λόγια αντηχούν στο μυαλό μου. Διότι αυτή είναι η εμπειρία που έχει κανείς όταν χρησιμοποιεί ένα iPod ή έναν iMac: 'οτι έχει κάτι παραπάνω από ένα μηχάνημα στα χέρια του, νοιώθεις μια περίεργη σύνδεση με κάτι ανώτερο από εσένα. Αυτό είναι νομίζω το πνεύμα για το οποίο μιλάει ο Jobs στην παραπάνω πρόταση, και το έχει πετύχει να το περάσει στα προϊόντα του.

Το δεύτερο σχόλιο είναι από τον πρόεδρο της Oracle, Larry Ellison (μαζί με τον Gates και τον Jobs είναι οι 3 μεγάλοι college dropouts της Silicon Valley). Μιλάει για την εγκατάσταση software:

Me going to the store and buying windows: Gotta get in my car to drive down to a store, buy a cardboard box full of bits, encoded in a piece of plastic, bring it home, read a manual, and install this thing? You must be kidding!
Put the stuff on the net. It's bits! Don't put bits in cardboard, cardboard in trucks, trucks into stores, me go to the store, pick the stuff out. It's insane! If I want information, it should flow across the wire.

Να θυμίσω ότι το σχόλιο αυτό έγινε το 1995, όπου το ίντερνετ δεν είχε ούτε το 1% των δυνατοτήτων που έχει σήμερα. Ο άνθρωπος αυτός είναι έτη φωτός μπροστά από την εποχή του για να κάνει αυτό το σχόλιο πριν 12 χρόνια, και μόλις σήμερα να αρχίζουμε να βλέπουμε τέτοιο είδους επιδράσεις (με online storage, flickr, youtube κτλ). Πώς να μην πάνε μπροστά αυτοί οι άνθρωποι.

iPod Touch

Ήταν μια ενδιαφέρουσα εμπειρία η χθεσινή, με την ανακοίνωση από την Apple της νέας γενιάς iPods. Γνωρίζοντας για την επεκείμενη ανακοίνωση στο Apple Event, ήθελα να περιμένω να δω το βιντεάκι του Steve Jobs κατευθείαν στο site της Apple (το ανεβάζουν την ίδια μέρα το βράδυ) για να μάθω τις ακριβείς λεπτομέρειες. Είχα ακούσει αριστερά και δεξιά για touchscreen iPod και iPhone price cuts αλλά δεν είχα ψάξει ακριβώς τι θα γινόταν: ήθελα να αφεθώ στο reality distortion field του μάγου.

Φυσικά ήξερα ότι δεν θα ήταν έυκολο να αποσπαστώ από τον υπόλοιπο κόσμο για τις λίγες αυτές ώρες μέχρι να βγει το βιντεάκι. Ξύπνησα το πρωί (πριν το event) και έβγαλα από το google homepage μου όλα τα rss feeds (slashdot, wired κτλ). Διάβασα τα blogs και έκλεισα τον google reader μόνιμα, με σκοπό να μην τον ανοίξω μέχρι αφού δω την παρουσίαση (τυπικά διαβάζω τα feeds 5-10 φορές την ημέρα). Φυσικά έπρεπε να ελέγχω τα emails, και λίγο μετά την παρουσίαση άρχισαν να καταφτάνουν από τις διάφορες λίστες :" H Apple έκανε πάλι το θαύμα της" κτλ κτλ, τα οποία δεν άνοιξα μέχρι αργά το βράδυ. Τέλος, προσπάθησα να είμαι ακοινώνητος για μερικές ώρες και να μην μιλήσω σε κόσμο - είναι δύσκολο σε ένα engineering school να μην συζητάς για αυτά τα πράγματα, δεν είναι ακριβώς επαρχία εδώ.


Με αυτά και αυτά γύρισα από το γραφείο κατά τις 10 το βράδυ στο σπίτι, μαγειρέψαμε μακαρονάδα και στρωθήκαμε με τους συγκατοίκους στον καναπέ μπροστά στον προτζέκτορα, ενώ εγώ σύνδεσα το laptop και έβαλα το stream της παρουσίασης να παίζει (υπάρχει εδώ).

Στo shuffle δεν αλλάξανε τίποτε εκτός από τα χρώματα, κάτι που δεν με εξέπληξε αφού δεν νομίζω πως υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης, εκτός ίσως από το να βάλουν μεγαλύτερη χωριτικότητα.



Το nano έγινε κοντόχοντρο από μακρόστενο, κάτι αναγκαίο για να παίζει βίντεο. Με αφήνει αδιάφορο όμως αφού είναι πολύ μικρή η οθόνη για να απολαύσεις οτιδήποτε. Το ενδιαφέρον είναι πως κοστίζει μόλις $150 πια! Δεν υπάρχει καλύτερο και φθηνότερο βίντεο player αυτή τη στιγμή.

Το iPod έγινε iPod classic, με τιμές στα $250 και $350 για 80GB και 160GB αντίστοιχα. Αλλά εκτός από αυτό, την λίγο καλύτερη μπαταρία και το ελαφρώς φρεσκαρισμένο design δεν άλλαξε κάτι άλλο.

Και φτάνουμε στο iPod Touch, όπου ο Jobs έμελλε να κάνει μια από τις καλύτερες παρουσιάσεις του στην ιστορία της εταιρίας.

Ανακοίνωσε ότι το καινούργιο προϊόν θα έκανε touchscreen video από την αρχή. Όταν το παρουσίασε εμφανισιακά εξεπλάγην από το πόσο έμοιζε με το iPhone. Φυσικά όσο πέρναγαν τα λεπτά καταλάβαμε γιατί: είναι βασικά ένα iPhone χωρίς το cell phone μέρος.

Από την αρχική εικόνα του iPod touch λείπανε 2 κουμπάκια στο πάνω αριστερό μέρος της οθόνης. Ο Jobs άρχισε να εξηγεί πως λειτουργούν τα touchscreen controls για τη μουσική, τις φωτογραφίες και τα βίντεο, πως συνδέεται με το iTunes κτλ. Και έλεγε συνέχεια "this is the best way to share your music".



Εκεί ήταν που κατάλαβα ότι δεν θα ήταν απλώς ένα νέο iPod. Διότι για να κάνεις share μουσική πρέπει να έχεις connectivity, το οποίο σήμαινε πως θα έπρεπε να υποστηρίζει WiFi.

Πραγματικά, μερικά λεπτά αργότερα ο Jobs παρουσίασε την άλλη πλευρά της συσκευής όπου φαίνεται η WiFi κεραία. Με το που το είδαμε αυτό βέβαια ξέραμε ότι δεν θα σταματούσε εκεί: αφού έχει την υποστήριξη για WiFi, το μόνο που του λείπει είναι ένας browser για να σερφάρεις στο ίντερνετ.

Μόλις ο Jobs ανακοίνωσε ότι το ένα κουμπί που έλειπε από την οθόνη του iPod touch ήταν όντως ο Safari (το άλλο το youtube) ξεσπάσαμε σε χειροκροτήματα! Επιτέλους, μια φορητή συσκευή που να σερφάρει το ίντερνετ σωστά! Και φυσικά τα touchscreen controls είναι εκπληκτικά, έχει google search, και όλο το πληκτρολόγιο που εμφανίζεται όταν χρειαστείς να κάνεις type κάτι. Μόνο και μόνο σαν internet communicator, η συσκευή αξίζει διθυράμβους. Για μένα αυτό είναι πιο σημαντικό από το iPod functionality αυτό καθεαυτό.



Εκεί καταλάβαμε πως δεν πρόκειται για ένα νέο iPod, αλλά για μια Lite έκδοση του iPhone. Έχει σχεδόν τα πάντα που έχει και αυτό εκτός από τα τσιπάκια GSM, την κεραία και την κάμερα. Δεν είναι τυχαίο πως εμφανισιακά είναι iPhone.

Κάπου εκεί αρχίσαμε να συζητάμε για την τιμή. Πόσο θα το πουλήσουν άραγε? Σκεφτόμασταν πως λογικά θα έχει τιμή μεταξύ του μεγάλου iPod classic (στα $349) και του iPhone (στα $499). Διότι αν ήταν φθηνότερο από το κλασσικό iPod ουσιαστικά το σκοτώνουν αφού δεν πρόκειται κανείς να μην αγοράσει το Touch με τα ίδια χρήματα. Έτσι ποντάραμε για τιμές γύρω στα $400-$450. Εκεί (δυστυχώς ή ευτυχώς) έκανα και τη μοιραία δήλωση: "Αν έχει $399 θα το αγοράσω".


Και εκεί που περιμέναμε μια 4GB έκδοση στα $399, ο Jobs ανακοινώνει 8GB στα $299! Το τι έγινε εκείνη τη στιγμή στο σαλόνι δεν περιγράφεται: μαζί με τον Andrew αρχίσαμε να βγάζουμε επιφωνήματα και άναρθρες κραυγές, δεν είχαμε συναίσθηση του χώρου γύρω μας, και μετά από λίγα δευτερόλεπτα βρήκα τον ευατό μου να στριφογυρίζει πάνω στη μοκέτα χτυπώντας ότι βρω μπροστά μου. Τραυμάτισα λίγο και τη Ντόρα κατά τη διάρκεια αυτού του τεχνολογικού οργασμού.


Η Apple παραδοσιακά κάνει upgrade τα iPods κάθε Σεμπέμβρη για να χτυπήσει την χριστουγεννιάτικη αγορά. Με το iPod Touch στα $299 και το iPhone τώρα στα $399, θα κάνουν τρελλές πωλήσεις σύντομα. Ταυτόχρονα, το παλιό καλό iPod πεθαίνει. Ο μόνος λόγος να το αγοράσει κανείς είναι η μεγάλη χωρητικότητα στα 160GB (με κλασικό σκληρό δίσκο - όλα τα άλλα iPods έχουν flash), αλλιώς ωχριά μπροστά στο Touch.

Το iPhone με αφήνει αδιάφορο ακόμα για πολλούς λόγους. Πρώτον, (όπως όλα τα κινητά του είδους του) είναι παντόφλα. Το Motorola L2 που έχω είναι το 1/3 από το iPhone και χωράει παντού και πάντα, το οποίο είναι μεγάλο συν για μένα. Δεύτερον, μπορεί να ξεκλειδώνει πια αλλά για να πάρεις iPhone γράφεσαι για 2 χρόνια συμβόλαιο και υποχρεωτικά στο $60 το μήνα unlimited data plan. Αυτό είναι πάνω από $1000 συνολικά για να χρησιμοποιήσω το αργό EDGE το οποίο δε θα μου χρειαστεί το 90% του χρόνου αφού τα WiFi είναι άπλετα εδώ. Τρίτον, το Touch δεν πρόκειται να το κουβαλώ συνέχεια μαζί: το θέλω για λίγο browsing στο σπίτι, για τραγούδια στο αυτοκίνητο, για βίντεο στις ουρές αναμονής και τα ταξίδια. Κοινώς, το περισσότερο χρόνο θα το χρησιμοποιώ σαν κινητό παρά σαν multimedia device και για αυτό θα ήθελα τα 2 αυτά features να είναι ανεξάρτητα αν μπορώ να κερδίσω σε ευκολία και portability. Φυσικά αυτό είναι υποκειμενικό για τον καθένα διότι άλλη χρήση κάνει ο κάθε χρήστης. Για παράδειγμα στο γυμναστήριο θα συνεχίσω να παίρνω μαζί μου μόνο το shuffle αφού το μικροσκοπικό του μέγεθος είναι εκπληκτικό για τέτοιες δουλειές.


PS: Δεν ξέρω αν θα βγει στην Ελλάδα μέχρι τα Χριστούγεννα, αλλά είναι worldwide προϊον και θα παίζει παντού στον κόσμο. Προβλέπω να έρχομαι με 4-5 παραγγελίες Touch πίσω το χειμώνα :-)

Ώρα για καινούργιο PC – και αρκετές συμβουλές

Ακόμα ένα flight blog με προορισμό και πάλι τη Νέα Υόρκη για μια νέα σειρά πειραμάτων στο Brookhaven, οι 5 ώρες της πτήσης δεν περνάνε εύκολα. Επειδή μείνανε κάποια λεφτά στην άκρη και είπα να κάνω καμιά αναβάθμιση στο PC μου, πέρασα άπειρες ώρες τις τελευταίες 2 εβδομάδες κοιτώντας το τι παίζει αυτη την εποχή. Και ο ελεύθερος χρόνος σε μια πτήση είναι η καλύτερη ευκαιρία για να αφομοιώσω τις πληροφορίες, αλλά και να γλυτώσω χρόνο από κάποιον που είναι σε παρόμοια θέση αυτόν τον καιρό και ψάχνει για καινούργιο PC. Έχουμε και λέμε λοιπόν.

Γενικά

Είχα 4 χρόνια να ασχοληθώ με την αγορά νέου υπολογιστή. Για μένα είναι μια ιερή και εξαιρετικά διασκεδαστική διαδικασία, αλλά ανοίγωντας τα websites για να δω που βρίσκονται οι τεχνολογίες πραγματικά χάθηκα. SLI, Penryn, DDR3, P35, eSATA, ένας οργασμός νέων τεχνολογιών βρίσκεται προ των πυλών και έχω χάσει επεισόδια. Δεν είναι εύκολο να βρεις άρθρα που να εξηγούνε σε κάποιον που δεν ακολουθεί πιστά με απλό τρόπο το τι υπάρχει. Χρειάστηκα τουλάχιστον 20 ώρες καθαρού research για να βγάλω άκρη.

Να δηλώσω εξαρχής ότι είμαι «μηχανάκιας»: φτιάχνω μόνος μου τα PC μου από το 1997 και μετά – την πρώτη φορά έβαζα ετικέτες πάνω στα καλώδια όπως να ξήλωνα για να μπορούσα να τα ξαναβάλω πάλι πίσω. Τώρα δεν χάνομαι τόσο, αλλά αν δεν ξέρεις, πρέπει να προσέχεις τα πάντα.

Γιατί Upgrade?

Γιατί είμαι μηχανάκιας. Δεν με ενδιαφέρει τόσο το software – τα προγράμματα που τρέχω κυρίως (δεν παίζω παιχνίδια) τρέχουν μια χαρά τώρα, έστω και λίγο αργά. Και τα Vista κανονικά πάνε στον 3.0GHz Prescott, αλλά δεν φυσάνε. Αλλά με νοιάζει πιο πολύ να έχω up-to-date σύστημα, με όλες τις καινούργιες τεχνολογίες και ας μην τις χρησιμοποιώ συχνά. Το ίδιο κάνω και με το audio-video σύστημα στο σαλόνι: οι ώρες που περνάω βλέποντας τηλεόραση και dvd είναι ελάχιστες συγκρινόμενες με τα λεφτά που δίνω για να φτιάξω το σύστημα, αλλά είναι πιο σημαντικό για μένα να ξέρω ότι έχω ένα καλό σύστημα και να μπορώ να το χρησιμοποιήσω όποτε θελήσω – διότι τα μηχανάκια αυτά είναι επέκταση του ευατού μου, και όπως θέλω εγώ να είμαι καλά έτσι θέλω και αυτά να είναι στην καλύτερη δυνατή κατάσταση.

Όσο για το τι «χρειάζεται» κανείς, έχω βαρεθεί να απαντώ σε αυτή την ερώτηση: αν κάναμε μόνο αυτά τα οποία χρειαζόμασταν θα είμασταν ακόμα στις σπηλιές και θα τρώγαμε γύρω από την φωτιά – μια χαρά επιβιώνεις και εκεί. Αλλά έχουμε περάσει εδώ και χιλιάδες χρόνια από την επιβίωση στην αναζήτηση ευ ζειν. Όχι γιατί μας κάνει απαραίτητα πιο ευτυχισμένους, αλλά γιατί η αναζήτηση της ευτυχίας είναι από μόνη της μια μορφή ευτυχίας και αυτή.

Γιατί όχι Apple?

Γιατί είμαι μηχανάκιας. Σε ένα νορμάλ άτομο που θέλει να κάνει απλώς τη δουλειά του (λίγο browsing, μουσική, βιντεάκια, μπλογκς κτλ κτλ) θα πρότεινα αυτή τη στιγμή να πάρει ένα από τα ολόφρεσκα και πανέμορφα iMac – με $1300 παίρνεις 20” all-in-one μηχάνημα που κάνει τα πάντα. Ο papo έχει καλά επιχειρήματα επίσης. Αλλά προσωπικά δε θέλω να χρειαστώ να αγοράσω καινούργιο μηχάνημα κάθε χρόνο από την αρχή αντί να κάνω μια απλή αναβάθμιση. Δεύτερον, η χαρά κρατάει μόνο 12 μήνες αφού μετά ο Steve θα βγάλει την καινούργια έκδοση και θα μου τρέχουν τα σάλια μέχρι να τα σκάσω κανονικά για τα την πάρω – αυτό είναι το κακό με τα Apple. Τρίτον, δεν θέλω να αχρηστευθεί ο υπολογιστής μου αν πάθει κάτι πχ ένα component. Πρόσφατα ένας iMac που είχαμε στο γραφείο από το 2003 έσβησε η οθόνη του (το μηχάνημα τρέχει κανονικά). Δεν συμφέρει να τον στείλουμε για αλλαγή αφού πρέπει να αποχωριστούμε όλο τον υπολογιστή και κοστίζει πολλά για την ηλικία του. Αναγκαστικά του βάλαμε μια εξωτερική 15” CRT απλώς για να κάνουμε τη δουλειά μας. Με τα Mac χάνεις όλη τη χαρά του build-it-yourself μηχανήματος.

Ας ξεκινήσουμε τώρα στην περιήγηση στις τελευταίες τεχνολογίες για PC σε βάθος, από τις πιο απλές αποφάσεις μέχρι τις πιο δύσκολες.

Επεξεργαστής

Εδώ δεν υπάρχει πολύ πρόβλημα από τη στιγμή που αποφασίσα να πάω δαγκωτό Core 2 Duo. Τα τσιπάκια αυτά είναι ότι καλύτερο υπάρχει αυτή τη στιγμή και κάνουν σκόνη τα AMD από τότε που βγήκανε πριν 1 χρόνο. Τα AMD είναι πιο φτηνά για budget συστήματα, αλλά αν είναι κανείς σοβαρός μόνο Intel θα βάλει. Υπάρχουν και Quad Cores με 4 πυρήνες ανά τσιπάκι αλλά ίσως είναι too much για το ψιλο-budget σύστημα που θέλω. Υπάρχει ο φτηνός Quad Q6600 με μόνο $300, αλλά δεν κάνουν τόσο καλό overclocking και δεν υπάρχουν και πολλές εφαρμογές ακόμα για να τους χρησιμοποιήσουν. Αντίθετα οι Core 2 Duo με 4MB cache είναι το sweet spot αυτή τη στιγμή. Τυπικά αυτοί έχουν FSB στα 1066MHz, και έτσι το μόνο που απομένει να επιλέξει κανείς είναι η ταχύτητα. H Intel όμως έβγαλε μόλις πριν 3 εβδομάδες μια καινούργια φτηνή σειρά με FSB 1333MHz, είναι οι επεξεργαστές με κωδικό όνομα E6x50, όπου x=5,7 ή 8. Αυτοί έχουνε και καινούργιο stepping (G0), το οποίο σημαίνει ότι έχουν διαφορετική σχεδιάση εσωτερικά σε σχέση με όλους τους προηγούμενους. Οι διαφορές τους είναι μόνο στην ταχύτητα, με τον 6850 σαν πιο γρήγορο (3GHz), μετά ο 6750 (2.67GHz) και μετά ο 6550 (2.33GHz). Σύντομα να βγούνε και Quad Cores σε αυτό το FSB. Προσοχή όμως, το 1333MHz θέλει καινούργιο motherboard chipset για να δουλέψουν σε αυτή τη συχνότητα, και συγκεκριμένα chipset της σειράς 3 (περισσότερα σε λίγο). Αποφάσισα να πάω με τον E6750, κοστίζει γύρω στα $220 και μου φαίνεται καλή μέση λύση.

Αυτοί οι επεξεργαστές έχουν τεχνολογία 65nm (είναι το μέγεθος των τρανζίστορ χοντρικά). Μέσα στην επόμενη χρονιά θα βγει η επόμενη γενιά που ονομάζεται (κωδικά) Penryn και θα είναι στα 45nm. Αυτοί θα δουλεύουν μόνο σε chipset της σειράς 3. Ο νόμος του Moore καλά κρατεί.

Μνήμη

Εδώ τα πράγματα είναι αρκετά απλά. Αυτή τη στιγμή η DDR2 βασιλεύει. Εκτός από το μέγεθος (2GB είναι το sweet spot) μετράει πάλι το FSB, το οποίο επίσημα είναι μέχρι μόνο τα 800MHz. Τα chipset που υπάρχουν αυτή τη στιγμή υποστηρίζουν DDR2 μέχρι 800MHz, αλλά όλες σχεδόν οι καλές μητρικές αφήνουν τη μνήμη να χρονιστεί σταθερά μέχρι τα 1066MHz. Πάει και παραπάνω αλλά μετά μιλάμε για overclocking. Ταυτόχρονα μπορεί να αγοράσει κανείς μνήμες που να είναι χρονισμένες στα 1066MHz και να τις ταιριάξει με αυτές τις tweaked μητρικές μια χαρά, ή να κάνει overclocking τις μνήμες που είναι rated στα 800MHz. Προσωπικά απόφάσισα να δώσω $170 για 2GB μνήμης DDR2 στα 1066MHz (οι 800MHz έχουν γύρω στα $120). Corsair μάλλον καθως αυτή βγάζει και την πιο γρήγορη DDR2 της αγοράς, την Dominator στα 1250MHz!

Αυτό τον καιρό γίνεται και ένα transition σιγά σιγά σε DDR3 μνήμη. Αυτή ξεκινά να χρονίζεται από 1066MHz (εκεί που σταμάτησε επίσημα η DDR2) και θα φτάσει μέχρι και 1600 ή 2000 κάποια στιγμή. Αυτή υποστηρίζεται μόνο από τα chipset της σειράς 3, και θα πάει κουτί με τους Penryn. Του χρόνου τέτοια εποχή μια τυπική αγορά θα είναι Penryn με DDR3 και το chipset P35. Τώρα όμως η DDR3 είναι πανάκριβη – γύρω στα $400 για 2GB, άρα δεν παίζει για εμάς, ειδικά αφού οι μετρήσεις λένε πως αυτές οι πρώτες μνήμες DDR3 είναι αργές στο access time (Cas Latency), επομένως η παραπάνω συχνότητα χρονισμού εξανεμίζει την όποια βελτίωση στην ταχύτητα.

Μητρική

Εδώ κλαίνε μανούλες. Η αγορά στις μητρικές είναι χαοτική, με άπειρα μοντέλα, άπειρα chipset, πάρα πολλές εταιρίες και πολλά features να έρχονται και να φεύγουν. Μια τυπική deluxe μητρική αυτό τον καιρό έχει πάνω 8 SATA ports, 2 Gigabit LANs, Wifi built-in, HDMI out αλλά και έξοδο οπτική ίνα. Όμως το πιο σημαντικό είναι τα chipset που κουβαλάει, το Northbridge (που επικοινωνεί με τον επεξεργαστή και μνήμη) και το Southbridge (που έχει τους controllers για τις επιπλέον συσκευές, storage κτλ). Ας δούμε ακριβώς τι συμβαίνει εδώ.

Καταρχάς δεν με ενδιαφέρει καθόλου το SLI. Αυτά είναι κάποια ειδικά chipset (που πουλάνε σαν τρελλά βέβαια) που επιτρέπουν 2 κάρτες γραφικών να λειτουργήσουν ταυτόχρονα και αυξάνουν τις επιδόσεις δραματικά στα 3D games. Οι μητρικές που υποστηρίζουν SLI είναι εξαιρετικά δημοφιλείς αλλά απλώς δε με νοιάζει. Θα παίξω παιχνίδια, αλλά είμαι κυρίως του Strategy και adventure (κανά SimCity, Civilization, Agatha Christie κτλ). Οπότε αυτόματα εξαιρώ όλες αυτές τις λύσεις και κάνω την επιλογή λίγο πιο εύκολη.

Το Northbridge που πάει πακέτα τυπικά με τους Core 2 είναι το P965, δοκιμασμένο και κλασικό. Όμως τον Ιούλιο η Intel έριξε στην αγορά το P35, το οποίο υποστηρίζει του 45nm Penryn αλλά και όλους τους Core 2 (Duo και Quad). Επίσης, είναι το πρώτο που υποστηρίζει DDR3, αλλά ταυτόχρονα έχει και υποστήριξη για DDR2. Η επιλογή για το ποια μνήμη θα παίρνει η μητρική επαφίεται στον κατασκευαστή. Υπάρχουν αυτή τη στιγμή μητρικές με P35 και DDR2 και άλλες (λίγες) με P35 και DDR3.

To Southbridge chipset που πάει πακέτο με το P35 είναι το ICH9, διάδοχος του ICH8. Υποστηρίζει 12 θύρες USB(!) αλλά και 6 SATA drives. Το πρόβλημα είναι ότι δεν υποστηρίζει καθόλου PATA συσκευές! Αυτό είναι τραγικό λάθος καθώς όλοι μας έχουμε πάμπολλες PATA συσκευές αυτή τη στιγμή, και η Intel νομίζω βιάστηκε να τις ξεγράψει. Οι κατασκευαστές μητρικών μερικώς λύνουν το πρόβλημα βάζοντας έναν δικό τους controller για PATA, ο οποίος δέχεται μόνο 2 συσκευές και τέρμα. Από το ολότελα όμως...

Αλλά το μεγαλύτερο συν του ICH9 είναι μια pumped-up έκδοση που λέγεται ICH9R. Το R είναι για το raid! Τα τσιπάκια αυτά υποστηρίζουν εγγενώς raid και τώρα που το P35 παίρνει 6 SATA συσκευές, τι πιο εύκολο και λογικό από το να στήσει κανείς ένα raid? Έτσι αντί να αγοράσω καινουργιο μεγαλύτερο σκληρό, θα πάρω έναν δεύτερο πανομοιότυπο σκληρό σε SATA και θα τους βάλω σε RAID0. Αυτό σημαίνει πως τα αρχεία θα αποθηκεύονται παράλληλα και στους 2 σκληρούς, το οποίο σημαίνει διπλάσια χωρητικότητα αλλά και διπλάσια ταχύτητα. Το μόνο κακό είναι πως έχει και διπλάσια πιθανότητα λάθους, καθώς αν πάθει κάτι όποιοσδήποτε από τους 2 (ή και παραπάνω) σκληρούς χάνονται όλα τα δεδομένα και στους 2.

Αυτό δε με ενοχλεί διότι έχω πάντα έναν γρήγορο σκληρό μόνο του μόνο για το λειτουργικό, και όλα μου τα δεδομένα (μουσική, φώτο, αρχεία κτλ) σε ένα δεύτερο μεγάλο σκληρό. Συγκεκριμένα έχω έναν WD Raptor που τρέχει στα 10,000RPM και έχει πολύ χαμηλό seek time, είναι όμως μόνο 36.7GB, το οποίο για τα Vista δεν φτάνει. Αγόρασα λοιπόν ένα ίδιο από το eBay (τους πουλάνε σαν τρελλοί αφού όλοι τώρα θέλουν μεγαλύτερη χωρητικότητα) για $50, και θα τον βάλω σε RAID0 με τον ήδη υπάρχοντα. Έτσι θα έχω 73GB και 2 φορές πιο γρήγορα σκληρό! Δεν με νοιάζει αν χαλάσει, αφού τα κυρίως δεδομένα που θέλω να έχω είναι σε άλλο σκληρό, συν το ότι είναι backup up σε 3^ο μέρος. Δεν νομίζω ότι υπάρχει καλύτερη λύση για τόσο λίγα λεφτά.

Επομένως, τι μητρική να πάρει κανείς? Το P965 είναι ΟΚ αλλά σε ένα χρόνο που θα έχουμε Penryn με DDR3 θα είναι απαρχαιωμένο. Επομένως πάμε σε μητρικές με P35. Υπάρχουν και άλλα chipset σειράς 3, όπως τα G33/G35 (το G είναι για τα high-def γραφικά που είναι built-in, αλλά με ενδιαφέρει να βάλω ξεχωριστή κάρτα γραφικών) και το επερχόμενο τον άλλο μήνα X38, αλλά για την ώρα αυτό είναι το mainstream. Έτσι με το P35 γίνεται πανεύκολη η αναβάθμιση σε Penryn σε 1-2 χρόνια από τώρα.

Ταυτόχρονα ψάχνουμε μητρικές με ICH9R και όχι με σκέτο ICH9, ώστε να έχουμε το RAID. Αυτό μικραίνει ακόμα περισσότερο το πλήθος των επιλογών. Με τη μνήμη όμως τι γίνεται? Αν η DDR3 ήταν φτηνή, τα πράγματα θα ήταν πολύ απλά. Παίρνεις μια μητρική με DDR3 τώρα, και βάζεις και καλύτερο επεξεργαστή αργότερα και είσαι χλίδα. Σε 1 χρόνο όλοι αυτό θα κάνουν. Όμως τώρα μόνο DDR2 παίζει λογικά. Έτσι αγοράζεις το P35, αλλά δυστυχώς για να επόμενα χρόνια θα είσαι κολλημένος στην DDR2 παρότι το chipset την υποστηρίζει όπως και ο Penryn. Θα θες καινούργια μητρική. Αυτό είναι το κακό να αγοράζεις PC όταν η αγορά βρίσκεται σε technology transition, δεν έχεις ποτέ το ιδανικό deal.

Αδιέξοδος? Υπάρχει μια λύση που νομιζω ότι είναι ιδανική αυτόν τον καιρό. Κάποιες (πολύ λίγες) μητρικές υποστηρίζουν DDR2 ταυτόχρονα με DDR3 στην ίδια πλακέτα! Έχουν βασικά 6 slots για μνήμη, εκ των οποίων τα 4 είναι για DDR2 και τα 2 για DDR3. Αυτή είναι η πιο future-proof λύση αυτή τη στιγμή: Αγοράζεις τώρα Core 2 με DDR2, και σε 1-2 χρόνια που οι τιμές θα έχουν πέσει κάνεις upgrade σε Penryn και DDR3 και είσαι πάλι στο forefront της εξέλιξης. Βρήκα μόνο 2 μητρικές που να έχουν τέτοιο feature για την ώρα, της Asus και της Gigabyte (η MSI δεν είχε τέτοια λύση). Στην P5KC της Asus δυστυχώς όμως για να κρατήσουν κάτω την τιμή δεν έχουν βάλει το ICH9R αλλά μόνο το ICH9! (έχει raid μόνο στα 2 SATA που προσθέτονται μαζί με PATA στον έξτρα controller). Έτσι μοναδική λύση στην αγορά με DDR2, DDR3 και ICH9R μένει η GA-P35C-DS3R. Από τις εκατοντάδες μητρικές έμεινε μόνο μία!

Η GA-P35C-DS3R έχει πολύ καλά reviews και στοιχίζει μόνο $170! Κάνει άψογο overclocking στον επεξεργαστή, έχει 6 SATA θύρες μέσα και 2 εξωτερικές eSATA, 6 USB μέσα 6 έξω, και το μόνο πρόβλημα που φαίνεται να έχει είναι ότι δεν κάνει καλό overclocking σε DDR2 μνήμες (σιγά) και ότι δεν έχει 2^η PCI Express x16 θύρα για 2^η κάρτα γραφικών (σιγά!). Κατά τα άλλα μου φαίνεται πολύ καλό για να είναι αληθινό.

Κάρτα Γραφικών

Εδώ δεν το ζορίζω πολύ. Ακολουθώ πιστά τις συμβουλές του Tom’s Hardware, όπου κάθε μήνα βγάζουν μια λίστα με τις πιο συμφέρουσες αγορές για κάρτες γραφικών σε κάθε κατηγορία τιμής. Στην δεύτερη χαμηλότερη κατηγορία (δεν αγοράζουμε ποτέ το πιο φτηνό πράγμα!) των $120, προτείνουν από τη σειρά 8 της NVidia (η οποία είναι και η τελευταία) την 8600GT, με μνήμη GDDR3 πάνω. Υποστηρίζει το DirectX 10 των Vista, και αυτό μου αρκεί αφού είναι το πιο εύκολα upgradable κομμάτι του PC.

Εντυπώσεις

Τα συστατικά αυτά κοστίζουν $650 και σε φέρνουν στο forefront της τεχνολογίας. Και εδώ είναι το μεγαλείο σε σχέση με τα Apple, αφού τα υπόλοιπα μέρη του PC δεν χρειάζεται να αλλάξουν. Κουτί το ίδιο, σκληροί οι ίδιοι, κάρτα ήχου η ίδια, όπως και ηχεία, οθόνη, πληκτρολόγιο/mouse κτλ. Το μόνο πρόβλημα είναι οι 4 PATA συσκευές που έχω. Θα κρατήσω μέσα τον 350άρη σκληρό για data αλλά και το DVD burner, και θα κάνω τον 80άρη σκληρό εξωτερικό για backup και θα ξεφορτωθώ το σκέτο DVD player. Το τελευταίο άλλωστε μόνο για On-the-fly κάψιμο για DVD το χρησιμοποιούσα, αλλά τώρα πια που οι χωρητικότητες στους σκληρούς ανεβαίνουν σαν τρελλές (1TB and counting) δεν βλέπω το νόημα του να καίει κανείς disc media – είναι πιο αργά και πιο μικρά. Μόνο για τις φωτογραφίες μου θέλω 15 DVD για να τις κάνω backup!

Θα τα παραγγείλλω όλα τώρα online από το καλύτερο online κατάστημα παγκοσμίως, το newegg.com, και θα πέσει εγχείρηση μόλις επιστρέψω από Νέα Υόρκη σε 2 εβδομάδες. Yeah baby!