Lost in Arizona

Ένας κινέζος, ένας τούρκος, ένας πέρσης και ένας έλληνας, μέσα Ιουνίου, προσπαθώντας να φτάσουμε στο συνέδριο, 11 το βράδυ αποφασίσαμε να "κόψουμε δρόμο" μέσα από μια επαρχιακή οδό. Φώτα πουθενά, η μπαταρία στο GPS να έχει τελειώσει, και να ελπίζουμε ότι δεν έχουμε στρίψει πουθενά λάθος. Ξαφνικά ο δρόμος είναι κλειστός, και μας οδηγούν σε μία παράκαμψη - η οποία είναι ένας χωμάτινος δρόμος. Τα έχουμε παίξει λίγο καθώς το μόνο που είναι ορατό είναι μερικά αμάξια - ούτε φώτα, ούτε διαγράμμιση, ούτε τίποτα άλλο.

Inside Joke 1: Είμαστε σε φάση από Hills have eyes ή Texas Chainsaw Massacre και μας οδηγούνε σε ένα χωριό καννιβάλλων όπου θα μας καθαρίσουνε.

Inside Joke 2: Σε στιγμές όπου νοιώθεις απόλυτα ένστικτα (φόβο, ηδονή κτλ) ο καθένας μιλάει την μητρική του γλώσσα (βλ. Nicolas Cage στο Lord of War).

Plasma Road Trip, Day 9

Κοντεύει μεσάνυχτα και είμαστε στο αμάξι, οδηγώντας στον Ι-40 και μόλις περάσαμε τα σύνορα Αριζόνας – Καλιφόρν ιας. Το LA είναι κάπου 280 μίλια μακριά, ελπίζουμε να φτάσουμε εκεί κατά τις 3 το πρωί. Και επειδή όταν θα φτάσουμε να είμαι κομμάτια, είπα να μπογκάρω λίγο από το δρόμο. Στα αριστερά μας υπάρχει μια λαμπρή πανσέληνος η οποία φωτίζει φοβερά την απέραντη έρημο γύρω μας – η όλη αίσθηση είναι γλυκά μυστικιστική και αιθέρια.

Το Grand Canyon ήταν εκπληκτικό. Όχι όσο ωραία όσο το Yosemite το Μάιο με τους καταρράκτες, αλλά είναι με διαφορά το μεγαλύτερο πράγμα που μπορεί να δει κανείς – αδυνατεί να συλλάβει ο νους το μέγεθος και την έκταση. Δεν ειμαστε συνηθισμένοι σε αυτά. Από την άλλη είχαμε την φαεινή ιδέα να κάνουμε hike μια διαδρομή που κατέβαινε κάτω μέχρι τον ποταμό Κολοράντο – τι το θέλαμε? Το Grand Canyon πραγματικά μας γονάτισε, δεν έχω κουραστεί ποτέ τόσο πολύ για περπάτημα. Κατεβήκαμε 5 χιλιόμετρα και ύψος 600μέτρα (το οποίο είναι ΠΟΛΥ) , μια διαδρομή με πολύ χώμα, ελάχιστο ίσκιο και 42 βαθμούς κελσίου στο καταμεσήμερο (2 το μεσημέρι). Πολύ απότομο και δύσκολο μονοπάτι, και μας έφυγε ο πάτος να το κατεβούμε.

Η επιστροφή και το ανέβασμα ήταν από τα πιο εξουθενωτικά πράγματα που έχω κάνει ποτέ. Αν είναι μία φορά δύσκολο να κατέβεις τόσο κλίση, το ανέβεις είναι 10 φορές δύσκολο. Σύντομα καταλάβαμε ότι δεν είναι όπως στα άλλα πάρκα όπου κάνουμε ψιλο-χαλαρά hikes: το Grand Canyon είναι τέρας και δεν συγχωρεί. Σταματούσαμε κάθε 10 λεπτά περίπου στους λιγοστούς ίσκιους για να πάρουμε μερικές ανάσες και να βάλουμε λίγο νερό στο ξεραμένο στόμα μας. Όποτε φύσαγε ερχόταν κύματα κόκκινου χώματος πάνω μας. Επειδή λαχανιάζαμε αναπνέαμε από το στόμα, και άρα αναπνεάμε πολύ χώμα και ξεραινόταν πολύ γρήγορα. Αυτό που με κράταγε ζωντανό ήταν η σκέψη ότι πρέπει να δω το Transformers την Τρίτη στο Arclight… Μετά από 2.5 ώρες ανάβαση καταφέραμε να φτάσουμε στην κορυφή με τα χίλια ζόρια. Δεν νομίζω να ξατακατέβω ποτέ. Ειναι σαν να κατέβεις δύο φορές το ύψος του Empire State Building, και αφού το κάνεις αυτό να το ανέβεις 2 φορές! Και δεν φτάσαμε καν κοντά στον ποταμό, ο οποίος είναι 10 χιλιόμετρα από την κορυφή του φαραγγιού. Αυτή τη στιγμή που φαίνεται σχεδόν αδύνατο όχι να κατέβει κανείς, αλλά να επιστρέψει. 250 άτομα κάθε χρόνο σώζονται επειδή λυποθυμούνε στις διαδρομές του Grand Canyon.

Μετά από αυτό, οι 8 ώρες οδήγηση πίσω στο LA έμοιαζε παιχνιδάκι.Η φάση αυτή τη στιγμή είναι από το Cars της Pixar, όπου είναι στο φορτηγό και οδηγούνε στο freeway νυχτιάτικα παρέα με τις νταλίκες. Ακούμε βραδυνή μουσικούλα και προχωράμε αργά αλλά σταθερά. See you in LA.

Plasma Road Trip, Day 8

Μετά τις τελευταίες ομιλίες αρχίσαμε να ταξιδεύουμε δυτικά μετά από πολύ καιρό. Τώρα μένουμε στο Flagstaff έξω από το Grand Canyon (δηλ. κάπου 130χμλ μακριά!). Φάγαμε στα subway 2 φορές σήμερα, και τώρα παίξαμε λίγο ποκεράκι για να μας έρθει η έμπευση για άυριο. Το μοτέλ είναι sold out, αύριο προβλέπεται χαμός στο Grand Canyon αφού είναι σ/κ, καλοκαίρι, αλλά και 4th of July weekend (η μεγαλύτερη αργία εδώ).

Plasma Road Trip, Day 7

Αρκετά ενδιαφέρουσα η σημερινή μέρα. Το πόστερ πήγε καλά, ήρθανε τουλάχιστον 3-4 άτομα που δεν τους ήξερα καθόλου και ρώτησαν για τη δουλειά μου (μαζί με αρκετούς γνωστούς), το οποίο σε αυτό το επίπεδο είναι πολύ καλό. Επίσης γνώρισα έναν έλληνα που δουλεύει στο αστεροσκοπείο του Παρισιού, και ήταν αρχικά αστρονόμος και χρησιμοποιεί τώρα παρόμοιες τεχνικές στους επιταχυντές – μου πήρε αρκετή ώρα να καταλάβω γιατί, αλλά έχει να κάνει με chaos theory.

Το απόγευμα έπρεπε να πάω στις πιο βαρετές ομιλίες του συνεδρίου, όπου μιλάνε διάφορες εταιρίες για τα διάφορα components του ILC που μπορούν να φτιάξουν – κοινώς, δεν υπάρχει καθόλου φυσική. Έπρεπε όμως να βοηθήσω σαν student που έχει grant στη διαξαγωγή των ομιλίων, το οποίο πρακτικά σημαίνει πως έδινα το μικρόφωνο πέρα δώθε μετά το τέλος της κάθε ομιλίας (και ήταν 18!) σε όποιον ήθελε να κάνει ερώτηση. Ο κόσμος πάντως δεν ξέρει να κάνει παρουσιάσεις, γεμίζουν τα slides τους με εξισώσεις και κατεβατά κειμένου και περιμένουν να ακολουθήσουμε. Νομίζω απλώς βαριούνται, διότι να φτιάξεις μια σωστή και περιεκτική παρουσίαση παίρνει πάρα πολλή ώρα που οι περισσότεροι δεν έχουν. Η καλύτερη ομιλία από πλευράς παρουσίασης σε όλο το συνέδριο ήταν αυτή για το καλύτερο PhD thesis, ενός Ολλανδού που είναι στο Livermore. Ήταν άψογος σε όλα και του έδωσα προσωπικά συγχαρητήρια αργότερα – έσβησε όλα τα μεγάλια κεφάλια.

Το βράδυ είχαμε banquet το οποίο ήταν χάλια - έπρεπε πριν να πληρώσεις για τα ποτά (ακόμα και για νερό!), το φαϊ έτσι και έτσι, και η παράσταση που είχανε από κάτι παραδοσιακούς ινδιάνους ήταν άθλια. Δεν ξέρω αν έφταιγε το συγκεκριμένο γκρουπ, πάντως βλέποντας αυτά και σε συνδιασμό με τα Pueblos που είδαμε την τρίτη άρχιζα να καταλαβαίνω λίγο καλύτερα γιατί όταν φτάσανε οι μανιακοί ευρωπαίοι εδώ πριν 500 χρόνια αρχίζανε να τους σφάζουνε όλους - η διαφορά σε πολιτισμό και κουλτούρα είναι χαώδης. Είναι φοβερό ότι οι φυλές αυτές ζούσανε εδώ για 2000 και δεν εξελιχθήκανε ποτέ. Δεν έχουν γραφή, ζούσανε μέχρι πριν 40-50 χρόνια σε σπίτια από πηλό, και άλλα τέτοια. Μετά από λίγο σκέψη καταλήξαμε στο ότι αυτό συνέβη επειδή η ευρώπη/μεσσοποταμία είχε τόσα εχθρικά έθνη (και λόγω θρησκείας) όπου αναγκαστικά έπρεπε να εξελιχθείς και να γίνεις καλύτερος από τον άλλο για να επιβιώσεις - έτσι και αναπτύχθηκαν οι επιστήμες. Αυτοί όμως οι ιθαγενείς ζούσαν σε μικρές φιλές ειρηνικά: δεν υπήρξε ανάγκη για ανακαλύψεις και έτσι μείνανε στάσιμοι, και μόλις ήρθαν οι "εξελιγμένοι" ευρωπαίοι τους θερίσανε. Αυτό ήταν το μεγαλύτερό μου μάθημα εδώ στο Νέο Μεξικό.

Tο γκρουπ μας στο Library Bar and Grill.

O κεντρικός δρόμος της Albuquerque.

Plasma Road Trip, Day 6

Τέζα και σήμερα. Μετά τις πρωινές ομιλίες, λίγος υπνάκος στο ξενοδοχείο και μετά στα βραβεία του συνεδρίου. Κατά τις 7 που φύγαμε πήγαμε να φάμε στο Library Grill (το οποίο τελικά είναι το Hooters της Albuquerque), είδαμε παραδοσιακά ταινία (Die Hard 4 - ήταν so so), και παίξαμε με το Λιβανέζο Marwan μπιλιάρδο για αρκετή ώρα. Κατά τις 01:30 αποχωρήσαμε γιατί αύριο έχουμε και πόστερ να παρουσιάσουμε. Δυστυχώς σήμερα με τα βραβεία και αύριο με το banquet δεν φαίνεται να μένει άλλο απόγευμα ελέυθερο για βόλτες εξω από την πόλη. Είδωμεν!



Από χθες, η ινδιανούλα ξεναγός μας April σε 12x ζοομ.

Plasma Road Trip, Day 5

Τέζα σήμερα, χτυπήσαμε καμιά 400αριά μίλια πάλι για να γυρίσουμε λίγο το New Mexico και τους Ινδιάνικους καταυλισμούς του. Αρκετά βαρετά όμως καθώς το τοπίο και η καιρός ήταν 100% ελληνικά: ζέστη, αραιή βλάστηση, και κόσμος που να ξύνεται ολημερίς. Ναι, το συνέδριο το γράψαμε σήμερα. Δεν έχω δύναμη για πολλά λόγια, ας μιλήσουν μερικές φώτο.





Η σερβιτόρα μας σε ένα τοπικό καφέ είναι περήφανη για την καταγωγή της: New York, Paris, Monaco, Bernalillo!




Οι γέφυρες είναι χρωματισμένες αναλόγως του εκάστοτε ινδιάνικου pueblo (καταυλισμού).




Η πανέμορφη April, οδηγός μας στο 2000 ετών pueblo του Taos.




Εδώ έχει τόσο ήλιο που τα δέντρα βγάζουν ηλιακούς συλλέκτες!




Δρομάκια από αρχαίο (10,000BC) καταυλισμό - από κάτι τέτοια πρέπει να επηρεάστηκαν οι δημιουργοί του (αριστουργηματικού) Riven.




Ηλιοβασίλεμα πάνω από τη Santa Fe - τα σύννεφα δημιουργούν ένα τεράστιο καμβά για να ζωγραφίσει ο ήλιος.

Plasma Road Trip, Day 4

Σήμερα ξεκινήσαμε για τα καλά τις ομιλίες. Είχε 3 ομιλίες το πρωί (οι οποίες είναι οι μόνες κοινές και για τους 2000 φίλους μας εδώ), οι οποίες ήταν progress reports για τους 3 μεγαλύτερους υπό κατασκευή επιταχυντές ever: LHC, ILC, SNS.

O LHC (Large Hadron Collider) στην Ελβετία είναι η πιο πολύπλοκη ανθρώπινη κατασκεύη που έχει γίνει ποτέ. Θα συγκρούει πρωτόνια-αντιπρωτόνια και ήταν να ξεκινήσει να δουλεύει τέλος του χρόνου, αλλά από ότι μας είπανε θα ξεκινήσουν μέσα του 2008, και σιγά σιγά θα φτάσουν στην full ενέργεια (14TeV) το 2009. Από το 2010 λογικά θα έχουμε τις πρώτες απαντήσεις για το Higgs Boson, Dark Matter κτλ κτλ.

Ο ILC (International Linear Collider) δεν πάει τόσο καλά. Είναι ακόμα υπό σχεδιασμό, και υποτίθεται ότι θα λειτουργήσει το 2020. Θα είναι η επόμενη γενιά μετά τον LHC. Γενικά θέλει μια 20ετία από την σύλληψη της ιδέας για έναν επιταχυντή μέχρι να δουλέψει - και αρκετά δις δολλάρια παραπάνω. Ο LHC για παράδειγμα ξεκίνησε σαν ιδέα αρχές του 1990. Αλλά για την ώρα δεν υπάρχουν λεφτά για τον ILC (το κόστος είναι $6.6Β), και δεν φαίνεται να υπάρχει σοβαρό science για να επενδυθούν αυτά τα λεφτά. Εδώ είναι που ερχόμαστε εμείς και προτείνουμε τεχνικές για να μικρύνουμε το κόστος και το μέγεθός του (από 30km σε μερικά μέτρα). Το πόστερ μου βασικά είναι μια τέτοια τεχνική.

Το SNS (Spallation Neutron Source) έχει άλλη δουλειά, παράγει νετρόνια τα οποία λειτουργούν σαν σούπερ ακτίνες χ - μπορεί να δει κανείς σε ατομικό επίπεδο (άνγκστρομ) τι παίζει με άτομα και τα μόρια. Έχει ξεκινήσει ήδη μετρήσεις και μέσα σε 3 χρόνια θα είναι σε full ενέργεια και αυτοί.

Κατά τα άλλα φάγαμε όλο το γκρουπ μαζί σε κυριλέ εστιατόριο (παραδοσιακά πια), παίξαμε μπιλιάρδο μέχρι τις 1 το πρωί πάλι, και απολαύσαμε αυτή την απίστευτα ευχάριστη βραδυνή ζεστούλα - ευτυχώς ο καιρός είναι αρκετά ξηρός.



Η φωτογραφία από το παραδοσιακό δείπνο που έχουμε σε κάθε συνέδριο.




H Bing, κινεζούλα από το γκρουπ μας. Παρήγγειλε λίγο χυμό ανανά και της ήρθε βουνό!

Plasma Road Trip, Day 3

Πρώτο βράδυ σε κανονικό (και λίγο κυριλέ) ξενοδοχείο. Τζ'άμπα wireless παντού - μέχρι και τα δημοτικά λεωφορεία έχουν wireless εδώ! Μικρή πόλη η Albuquerque, 500Κ κάτοικοι αλλά δείχνει ακόμα μικρότερη. Μετά το 2ωρο poster session που είχαμε ξαναβρέθηκα με πολλούς παλιούς γνωστούς από ισως τις καλύτερες 2 εβδομάδες που είχα ποτέ, το summer school στην Ithaca πριν 2 χρόνια - ειδικά χάρηκα που είδα ξανά την βραζιλιάνα την Κάρεν (από την πόλη του Ροναλντίνιο), μάλιστα εντελώς αλλαγμένη. Φάγαμε στο συνέδριο, ήπιαμε ποτά στα μαγαζάκια δίπλα (που με 3ο βαθμούς και ελαφρό αεράκι ήταν ά-ψο-γα), παίξαμε μπιλιάρδο και θυμηθήκαμε λίγο τα παλιά.

ΥΓ: Υπάρχει ένα καταπληκτικό blair-witch βιντεο σε μια φάση που χαθήκαμε σε κάτι χωράφια στη μέση του πουθενα κάπου στην Αριζόνα. Θα το βάλω σύντομα.



Με την Κάρεν κατά την παρουσίαση του πόστερ μου. Είναι η ίδια σε αυτή τη φώτο!



Συντριβάνι σοκολάτας στο reception του συνεδρίου. Δεν είναι και σαν του Vegas, αλλά καλό.



Ένα από τα πιο πρωτότυπα μαγαζιά που έχω δει ποτέ, με theme βιβλιοθήκης (κάντε ζοομ στους τίτλους).

Plasma Road Trip, Day 2

Καθόμαστε στο πεζούλι σε μια πισίνα στην άκρη του μοτέλ, 10 μέτρα από το route 66. Δυστυχώς το μοτέλ αυτό μας τα χάλασε και δεν έχει wireless, οπότε είμαστε τώρα εδώ έξω στις 1 το πρωί για να πιάσουμε το wireless από το διπλανό μοτέλ! (έχει 3, το ένα unsecured).
Οδηγήσαμε πάρα πολλά μίλια σήμερα, περάσαμε από άπειρα χωριά και ινδιάνικους οικισμούς (με Macdonald's παρακαλώ). Η Utah και η Αριζόνα έχουν πανέμορφα σημεία και διαδρομές για κάποιον που δεν έχει ξαναδεί έρημο - κόκκινα χώμα και ψηλά κατακόρυφα βράχια. Η οδήγηση ήταν απόλαυση. Δεν έχουμε δει πράσινο χρώμα ή μαύρους τις τελευταίες 48 ώρες. Αύριο προσγείωση στην πραγματικότητα με registration στο συνέδριο.


Glenn Canyon - Ο ποταμός Colorado σχίζει τους βράχους στη μέση, λίγο πριν ενωθεί με το Grand Canyon.

Plasma Road Trip, Day 1

Μόλις φτάσαμε στο μοτέλ, το οποίο είναι πραγματικά στη μέση του πουθενά. Τα αστέρια φαίνονται τέλεια και το φεγγάρι είναι πιο λαμπρό από ποτέ. Δεν ξέρω αν έχετε δει την ταινία Jeepers Creepers (2001), κάπως έτσι είναι η φάση. Από το Vegas μέχρι εδώ ήρθαμε μέσα στη νύχτα παρέα με τις νταλίκες (και την Mckennitt) μέσα σε ένα αψογο σχεδιαστικά δρόμο. Ο τυπάς στο μοτέλ μας έκανε πρώτα έκπτωση $30 (από $110 σε $80) και μετά μας είπε ότι μπορούμε να έχουμε την "Σουίτα" για $10 παραπάνω. "Sure", λέμε. Τώρα είμαστε σε ένα διαμέρισμα με σαλόνι, κουζίνα και υπνοδωμάτιο, και μιας και έχει τζάμπα wireless (yey!) έχουμε στριμώξει 3 λάπτοπ στο τραπεζάκι της κουζίνας και μπλογκάρουμε.


Φώτο από τα συντριβάνια του Bellagio, με φόντο το Paris-Las Vegas.