Trip to LA

Τις περασμένες 2 εβδομάδες μας έφερε η τύχη πίσω στο Λος Άντζελες. Όχι για μόνιμα όπως πριν 7 χρόνια, αλλά για 2 εβδομάδες διακοπών. Βέβαια έχοντας ζήσει 5 χρόνια στο LA δεν ήταν ανάγκη να περάσω πάλι από όλες τις τουτιστικές τοποθεσίες. Αντίθετα, ήταν ένα βιωματικό ταξίδι βλέποντας φίλους, δοκιμάζοντας εστιατόρια, και με αρκετά ψώνια.

Έπαιξα αρκετά με το iPad. Ίσως και πάνω από 2 ώρες αθροιστικά, σκοτώνοντας χρόνο στα διάφορα malls. Τελικά αποφάσισα ότι δεν ήταν για μένα, μια και είναι μια συσκευή - κυρίως - κατανάλωσης και όχι τόσο δημιουργίας. Όταν έχω στο σπίτι desktop+laptop+netbook+iPhone, απλώς δεν υπάρχει χώρος. Ίσως αν γίνει πιο compatible με αρχεία video, ή αν μπει μια μπροστινή κάμερα για video chat.

Βέβαια η συσκευή είναι απίστευτα γρήγορη - το πιο γρήγορο browsing που έχω κάνει σε οποιοδήποτε σύστημα ever, και είναι τέλεια για να σερφάρεις. Αλλά δε το βλέπω σαν κάτι που θα το χρησιμοποιώ σε μόνιμη βάση - θα ήθελα απλώς να παίξω για κανένα μήνα έτσι για την εμπειρία. θα τα ξαναπούμε σε 1 ή 2 χρόνια όταν θα υπάρχουν περισσότερα apps και θα είναι πιο ξεκάθαρο το τοπίο.


H παραπάνω φώτο είναι από την 6218 Mullholland Hwy. Είναι σχετικά μακριά από το κέντρο του Hollywood, όπου πέρα από 1-2 δρόμους δεν έχει τίποτε ιδιαίτερο. Εκεί υπάρχει ειδική θέση για να βγεις φωτογραφία με το Hollywood sign, αλλά είναι τόσο μακριά που αν δεν είσαι επαγγελματίας φωτογράφος είναι σχεδόν αδύνατο να την βγάλεις να φαίνεται σωστά. Με τη βοήθεια του GPS όμως και λίγου common sense, πιστεύω πως αυτό το σημείο είναι το κοντινότερο στην πινακίδα που μπορεί να φτάσει κανείς σε δημόσιο χώρο. θα ξέρετε ότι φτάσατε εκεί όταν βρεθείτε μπροστά σε αυτή την φοβερή εικόνα πόρτας γκαράζ:




Ένας από τους λόγους που πήγαμε σε αυτή τη χρονική περίοδο ήταν για να δούμε το φινάλε του Lost στις 23 Μαϊου παρέα με τα παιδιά που το βλέπαμε όλα τα χρόνια στο USC. Ετοιμάσαμε και κατά παράδοση με τον - κουμπάρο πια - Andrew ένα ενδιαφέρον Lost Series Finale Reactions Video, ανεβασμένο εδώ.

Επίσης ανεβήκαμε μια βόλτα στην κεντρική Καλιφόρνια στο Wine Country του Paso Robles. Παρότι η Napa Valley είναι περισσότερο γνωστή για τα κρασιά (είναι η Νο.2 τουριστική attraction στην Πολιτεία μετά τη Disneyland), για κάποιον σαν και μένα που δεν είμαι και ο καλύτερος γευσιγνώστης το βρήκα πιο ενδιαφέρον. Και αυτό γιατί έχει λιγότερο κόσμο και είναι πιο φτηνά. Η διαδικασία είναι πως διαλέγεις μερικά από τα 250 wineries της περιοχής και πας για να δοκιμάσεις κρασιά. Σε μια τυπική μέρα, μπορείς να δοκιμάσεις 20-30 διαφορετικά κρασιά εξαιρετικής ποιότητας.





Η παραπάνω φωτογραφία είναι χαρακτηριστική για μένα για τα wine countries της Καλιφόρνια: λοφάκια με αμπέλια, σε συνδυασμό με τον φοίνικα μπροστά που είναι σήμα κατετεθέν της πολιτείας.



Στη συνέχεια επισκεφτήκαμε το Hearst Castle - μια έπαυλη σε ένα φοβερό σημείο πάνω στον Ειρηνικό χτισμένη από έναν μεγιστάνα του 1920 (Ο Hearst έλεγχε το 30% του τύπου στην Αμερική τότε). Εκφράζει την Αμερικανική έκφραση πλουτισμού της εποχής, όπου οι πλούσιοι πηγαίνανε στην Ευρώπη και φέρνανε πίσω έργα τέχνης, αγάλματα κτλ. Έτσι και αυτός έφτιαξε ένα κάστρο-έκτρωμα όπου το διακόσμησε με κάθε λογής έργα, από αρχαίους αιγυπτιακούς κίονες και ελληνικά αγάλματα μέχρι αναγεννησιακούς πίνακες και ταπετσαρίες. Εντυπωσιακό, αλλά χωρίς γούστο.

Το κυρίως σπίτι:




Neptune's pool:



Η υπόγεια πισίνα (ότι είναι κίτρινο είναι χρυσός):





Πίσω στο LA, την τελευταία μέρα ανεβήκαμε στη Mulholland Drive όπου μπορεί να δει κανείς το downtown με θέα, και αναλωθήκαμε στο light painting, δηλαδή το "ζωγράφισμα" φωτογραφιών με φως αφήνοντας μεγάλο χρόνο έκθεσης. Η πιο ενδιαφέρουσα φωτογραφία ήταν η παρακάτω, όπου τη σκηνοθετήσαμε σαν "μάχη θεών":



Τέλος, το downtown LA μέσα από μια Canon 5D με 105mm φακό και 5sec exposure.

Rapidshare Links Checker version: 20100409

Automatically checks links from more that 50 file hosts, the script is checking the links in bulk when ever possible, that means maximum speed and low bandwidth.

When the check was made in bulk the script can check hundreds of links in a split of a second (300 links in 0.1 - 0.3 sec and 900 links in 0.5 sec on my ADSL connection). When the check was not made in bulk the speed is low and the use of bandwidth is increased because for each link check the script is downloading the checked page in the background.

Author: hosts (http://userscripts.org/users/hosts)

Contributor: ale5000 (http://userscripts.org/users/ale5000)

License: GPL version 3 or any later version (http://www.gnu.org/copyleft/gpl.html)

On the science of Lost

Spoiler disclaimer: The article discusses information about the show up to the middle of Season 6 - you've been warned.

Lost wasn't initially branded as a pure sci-fi show, unlike 'The X-files; or more recently 'Fringe'. I was lucky to have started watching the show from day 1, and as the first 2-3 seasons progressed, in the back of my mind I was hoping that there would be a rational, scientific explanation about the weird happenings on the island. I myself was trying to come up with explanations on what the smoke monster is, what was the pocket of energy in the hatch, or how did the 'Black Rock' end up in the middle of the jungle.

There are cases where the story balances between science and science fiction, without violating any scientific laws per se. For example, in season 2, we find that Desmond's failure to push the button in the hatch on time caused a spike of electromagnetic energy that brought down the plane of Oceanic 815. Even though the amount of energy required to affect a plane flying 30,000 feet away is extremely unrealistic (it would have much worse and obvious effects on the island first), the scientific principle that electromagnetic pulses can affect electronics, is correct. I am willing within the realm of a fictional piece of work not to demand strict scientific accuracy in such cases.

Another such example of 'stretching' the scientific realism in the show is how the Black Rock ended up in the middle of the jungle, as we found out in season 6. While it might seem unrealistic that an ocean wave can push a ship deep inland, it's something we cannot forbid based on the laws of physics. It's extremely improbable, yet not impossible.

However as the show progressed it became clear that a lot of elements could only be explained using science fiction. This started happening especially on the second half of the show (seasons 4-6) where I gave up on expecting everything to be explained scientifically. When the island suddenly dissapears, or when the characters time-travel, or when dead people show up, there isn't much room for rational thinking. My attitude after that point was 'OK, let's accept that the island can somehow allow these things and see how the story progresses'. It is important that the writers did not introduce the heavy sci-fi elements until much later in the series, where the audience's mind had adjusted to the reality presented to them, and accepted those elements smoothly.

I am happy to see that the producers have been consulting with real scientists for the more science-heavy parts of the show. As a result, most of the weird happenings on the island can be traced back to actual elements of physics. Faraday's experiment with the rockets back in season 4 showed that time flows differently on and off the island. In reality it would probably never have manifested like that, but it is true in general relativity that time can indeed flow differently for different observers that have different speeds or are near areas with high energy density. Similarly, in theory there can be wormholes in spacetime that connect two distinct regions - and when you entered one side you would end up on the other side at a different place and time. It would never happen like Ben did it when he turned the frozen donkey wheel (it required immense amounts of negative energy density sustained over prolonged periods of time), but the underlying principle does exist.

Finally, even if I can accept the show having science fiction elements, I could not accept it being inconsistent. And by inconsistent I mean the various stories and elements presented to us contradicting eachother. If you ever watched the X-Files closely, you would know what I am talking about - by the time the final season aired they had put together so many elements that it was impossible to explain everything consistently under one roof. In Lost, on the other hand, the writers seem to have planned ahead at least the main ingredients of the storyline and as a result there have been no significant missteps along the way.

For such a complicated and heavily serialized story, where anything that is shown on screen at any given point in the series could affect the understanding of something else at another point, it is a truly remarkable feat.

Η Απορία μου: Γιατί δεν έχουν πολλοί iPhone στην Ελλάδα

Η μεγαλύτερη απορία μου όταν έφτασα στην Αθήνα ήταν γιατί δεν έβλεπα τόσα πολλά iPhone. Σίγουρα, μερικοί είχανε, αλλά δεν έχει σχέση με αυτό που βλέπεις στο Λονδίνο όπου ανά πάσα στιγμή θα υπάρχουν 2-3 iPhone γύρω σου.

Τελικά, φταίει ότι είναι εξαιρετικά ακριβό εδώ - πωλείται σαν προϊόν πολυτελείας, σε αντίθεση με την Αγγλία όπου είναι για τον "απλό" κόσμο.

Να μια ματιά στις τιμές από τα αντίστοιχα site της Vodafone Greece και Ο2 UK, οι πρώτες εταιρίες που άρχισαν να διανέμουν το iPhone στην εκάστοτε χώρα.

Προσπάθησα να βρω σχετικά φτηνά και κοντινά σε τιμές πλάνα στις 2 χώρες για το πάγιο ανά μήνα, €40 το μήνα εδώ και £35 το μήνα στην Αγγλία, για το 16GB iPhone.

Να σημειώσω εδώ ότι οι τιμές που γράφουν οι αγγλικές εταιρίες κινητής είναι τελικές με φόρους - ο λογαριασμός έρχεται ακριβώς τόσο (πλην τηλεφωνημάτων όπως εξωτερικό κτλ).







Η σύνοψη, του τι παίρνεις με αυτά τα χρήματα σε κάθε χώρα.

Αγγλία : Συσκευή £149 (€170), 300 λεπτά ομιλία, απεριόριστα δεδομένα
Ελλάδα: Συσκευή €404 (£354), 100 λεπτά ομιλία, 750MB δεδομένα


Οπότε ήταν πολύ απλό - πληρώνεις υπερδιπλάσια τιμή εδώ στην αρχή και έχεις πολύ χειρότερο πλάνο.


Και έτσι λύθηκε η απορία μου.

The Gordon Ramsay Experience

Τι εμπειρία και αυτή! Είναι αυτό το καλύτερο εστιατόριο στον κόσμο?

Τη τελευταία μέρα πριν φύγουμε από το Λονδίνο αποφασίσαμε να πάμε στο εστιατόριο του Gordon Ramsay, το οποίο έχει το όνομά του και 3 αστεράκια Michelin.

Όπως είχα γράψει και παλιότερα, τα αστεράκια της Michelin είναι τμήμα των ταξιδιωτικών οδηγών της εταιρίας όπου βαθμολογούν εστιατόρια για την ποιότητά τους από μια μυστική ομάδα ανώνυμων reviewers (σε αντίθεση με άλλα έντυπα όπου οι κριτικοί είναι επώνυμοι ή όπως το Zagat όπου είναι το ευρύ κοινό).

Τα αστεράκια Michelin έχουν γίνει τα τελευταία 50 χρόνια το defacto στάνταρ με βάση το οποίο κρίνονται οι σεφ. Ένα αστεράκι έχουν εστιατόρια "πολύ καλά στην κατηγορία τους", και πρόκειται για εστιατόρια στο top 1% περίπου. Για να πάει ένας σεφ στα δύο αστεράκια, χρειάζεται πολύ κόπος, χρόνος, και φαντασία. Πρέπει να είναι φαγητά μοναδικά στον κόσμο που να προκαλούν τις αισθήσεις και να ξεχωρίζουν πολύ πάνω από το μέσο όρο.

Τα τρία αστεράκια είναι κάτι εξαιρετικά σπάνιο. Απαιτείται ιδιοφυής εκτέλεση, μοναδική φαντασία, αλλά και η συνολική εμπειρία να είναι το απόλυτο μέγιστο που μπορεί να πετύχει κανείς. Είναι εκατοντάδες σεφ που έχουν 2 αστεράκια, αλλά για να πάει ένας σεφ από τα 2 στα 3 αστεράκια είναι εξαιρετικά δύσκολο. Είναι η απόλυτη τιμή για έναν σεφ να κατέχει τρία αστέρια Michelin. Η λίστα με τα εστιατόρια με τρία αστέρια ανανεώνεται κάθε χρόνο, και αποτελείται περίπου από 50 εστιατόρια σε όλον τον κόσμο, τα οποία μάλιστα δεν αλλάζουν και δραματικά κάθε χρονιά.

Από αυτά τα 50 εστιατόρια, το Λονδίνο έχει μόλις 2, ολόκληρη η Αγγλία 4, η Νέα Υόρκη 5, και το Παρίσι 12. Είναι εξαιρετική τύχη να είσαι σε χώρα με 3-star εστιατόριο, πόσο μάλλον στην πόλη που ζεις. Έτσι, είπαμε να κάνουμε οικονομία και να μαζέψουμε τις £110 κατ' άτομο που απαιτούνταν για το εστιατόριο του Gordon Ramsay. (Παρότι έχει πολλά εστιατόρια με αστεράκια ανά τον κόσμο, μόνο το ομώνυμο εστιατόριό του στο Λονδίνο έχει και τα 3 αστεράκια). Ο ίδιος δεν μαγειρεύει πια εκεί μέσα, αλλά δεν έχει διαφορά μια και τα πιάτα φέρουν τη σφραγίδα του και τους έχει διδάξει όλους άψογα.

Περιττό να πω πως αν έχετε ένα κάποιο ενδιαφέρον για τη γαστρονομία, ένα ταξίδι για μια επίσκεψη σε ένα 3-star εστιατόριο είναι εμπειρία ζωής. Δυστυχώς στην Ελλάδα μόνο η Σπονδή στην Αθήνα έχει 2 αστεράκια. Το υπόλοιπο post θα είναι η περιγραφή για την εμπειρία μου στο εστιατόριο του Gordon.

Οι κρατήσεις είναι ιδιαίτερα δύσκολες, διότι το εστιατόριο έχει μονάχα 14 τραπέζια, και είναι ανοιχτό μόνο καθημερινές. Ανοίγουν 3 μήνες νωρίτερα και γίνονται αρχικά τηλεφωνικά (για δείπνο). Στη συνέχεια σου στέλνουν με email μια φόρμα όπου συμπληρώνεις την πιστωτική κάρτα και μερικά ακόμα στοιχεία. Ακύρωση λιγότερο από 48 ώρες πριν την κράτηση κοστίζει £150 το άτομο(!). Εμείς είχαμε κλείσει 2 μήνες νωρίτερα, και είχαν μόνο τραπέζι για τις 10 το βράδυ. Η φόρμα επιστρέφεται με ταχυδρομείο ή φαξ στη διεύθυνση του εστιατορίου (δεν είναι ότι δε θα γινόταν ηλεκτρονικά, αλλά έτσι φιλτράρουν έξω όσους δεν είναι αποφασισμένοι).

Το εστιατόριο είναι σε μια πολύ ήσυχη γειτονιά στο Chelsea. Περνώντας από έξω τίποτα δεν προδίδει ότι αυτό πρόκειται για ένα από τα καλύτερα εστιατόρια στον κόσμο. Καθόλου βιτρίνα, μόλις μια απλή είσοδος και μια μικρή επιγραφή.

Είχα πάει μέχρι εκείνη τη στιγμή σε άλλα "ακριβά" εστιατόρια με τιμές κοντά στα $100 και ένα αστεράκι Michelin. Αλλά η εμπειρία στον Gordon ήταν πολλαπλάσια καλύτερη, για λίγο παραπάνω κόστος. Η βασική διαφορά είναι πως σε αυτά τα εστιατόρια η εμπειρία είναι παρόμοια, απλώς τα πιάτα είναι πιο ακριβά. Στον Gordon μπορεί να παραγγείλαμε 3 πιάτα άλλα ήρθαν πάνω από 10 συνολικά, με αναπάντεχες εκπλήξεις στη διαδρομή.

Μας υποδέχτηκαν πολύ θερμά, μας κάθησαν στο τραπέζι, και σύντομα είχαμε ποτήρια γεμάτα νερό και τα πρώτα προ-ορεκτικά από τον σεφ (ένα μικρό κώνο με αστακό και αβοκάντο και μερικά περίεργα τσιπς). Ίσα ίσα για να ανοίξει το στομάχι.

Το μενού έχει λίγα πιάτα (6 ορεκτικά, 3 ψαρικά και 4 κρεατικά). Υπάρχει σταθερή τιμή για 3 πιάτα (ορεκτικό, κυρίως, επιδόρπιο), £90, ανεξάρτητα του τι παραγγέλνεις. Υπάρχουν και άλλα 2 μενού με 5 πιάτα (£105) και 7 πιάτα (£120). Στο τελευταίο μενού διαλέγεις από 2 ορεκτικά, 2 κυρίως (ψάρι + κρέας), και 3 επιδόρπια, αλλά είναι εξοντωτικό.

Αφού παραγγείλαμε ήρθαν ζεστά ψωμάκια με βούτυρο, και λίγο αργότερα ένα μικρό ορεκτικό-έκπληξη από την σεφ (ναι, o head σεφ που έβαλε ο Gordon είναι μια 29χρονη παθιασμένη γυναίκα - φυσιολογικά ταμπού για την ανδροκρατούμενη υψηλή κουζίνα). Ο σκοπός αυτού του μικρού ορεκτικού είναι να αναδείξει τις ικανότητες και ιδέες του εκάστοτε σεφ. Στην περίπτωσή μας ήταν ένα μικρό τορτελίνι με πάπια και μανιτάρι - κυριολεκτικά μια πεντανόστιμη μπουκιά.

Μετά τα ψωμιά, τα προ-ορεκτικά και το ορεκτικό-έκπληξη, ήρθαν τα κανονικά ορεκτικά. Και εκεί πραγματικά η βραδιά απογειώθηκε.

Η Ντόρα είχε πάρει το signature dish του Gordon, το ραβιόλι αστακού. Μετά την πρώτη μπουκιά, αφήνει το μαχαίρι στην άκρη και μου λέει: "Μου έρχεται να κλάψω".

Τα ίδια συναισθήματα διαπερνούσαν και μένα όπως δοκίμαζα τα χοιρινά ποδαράκια. Ήταν ίσως το πιο νόστιμο πράγμα που είχα δοκιμάσει μέχρι τότε. Πριν πάμε, είχα την απορία για το αν θα άξιζε τα παραπάνω λεφτά το εστιατόριο, για το αν θα είχα την απαραίτητη "εκπαίδευση" για να εκτιμήσω την κουζίνα. Τελικά, δεν χρειάζεται καμία προετοιμασία! Είναι σαν ένα έργο τέχνης-αριστούργημα: όταν δεις το μυστικό δείπνο του Ντα Βίντσι, ή τον Δαυίδ του Μικελάντζελο, δεν χρειάζεται να σου πει κανείς τίποτε για να το εκτιμήσεις - η ομορφιά και η τελειότητα είναι εμφανείς. Έτσι και με την καλή μαγειρική.

Τα κυρίως, φιλετάκια ζαρκαδιού και περιστέρι, ήταν αποθέωση. Πολλά υλικά, φρέσκα, σάλτσες, και πρωτόγνωρη νοστιμιά. Πραγματικά δεν ήθελα να καταπιώ το φαγητό, ήθελα να το γυρίζω και να το ξαναμασάω μέσα στο στόμα μέχρι να το ξεζουμίσω. Ειδικά με το φουα-γκρα, το οποίο ήταν συνοδευτικό σε ένα από τα πιάτα, ο χρόνος για μένα σταμάτησε. Είναι με διαφορά το πιο νόστιμο πράγμα που έχω δοκιμάσει. Μια απίστευτη βελούδινη υφή, που μοιάζει στη γεύση σαν καθαρό λίπος αλλά χωρίς να προκαλεί αυτή την αηδία και αναγούλα - ήταν η γεύση του παραδείσου. Το κόβαμε σε όλο και μικρότερα κομματάκια γιατί δε θέλαμε να τελειώσει.

Στη συνέχεια, και με ένα τεράστιο χαμόγελο ζωγραφισμένο στα πρόσωπά μας, παραγγείλαμε τα γλυκά. Επιλέξαμε ένα assortment επιδορπίων, το οποίο είχε και τα έξι (!) γλυκά του μενού, σε λίγο πιο μικρές ποσότητες. Στα γλυκά είναι που δεν υπάρχουν περιορισμοί για τον σεφ, και χωρίς κανόνες αφήνει τη φαντασία του/της να δουλέψει.

Εκεί είναι η αποθέωση της ετοιμασίας και της παρουσίασης. Από θέμα γεύσης όλα ήταν εξαιρετικά, αν και μετά τα κυρίως είναι δύσκολο να εκπλαγείς πια. Ή έτσι νομίζαμε.

Πρώτα ήρθε ένα προ-επιδόρπιο από τον σεφ πάλι. Ήταν ένα ποτό σε ψηλό ποτήρι με ανανά και ρούμι. Και όπως το πίναμε, διαπιστώσαμε πως είχε βάλει κάτι σαν αυτά τα μικρά μπαλάκια που τρώγαμε μικροί και "εκρήγνυνται" μέσα στο στόμα. Σαν να έχεις μυγάκια να πετάνε στο ουρανίσκο σου. Και αυτό σου ανοίξει την όρεξη για τη συνέχεια.

Τα 6 γλυκά ήταν πολλά. Μετά βίας καταφέραμε να τα τελειώσουμε (προς στιγμήν είπαμε να τα αφήσουμε μια και είχαμε σκάσει - αλλά γρήγορα αλλάξαμε γνώμη για να μην χάσουμε την ευκαιρία).

Και εκεί που μόλις είχαμε ακουμπήσει στις πλάτες από τις καρέκλες, να και άλλη έκπληξη. Ένα μικρό δέντρο με 8 κλαδιά, και σε κάθε κλαδί από μια μικρή στρογγυλή τρούφα σοκολάτας. Τα παίρνεις και τα βάζεις στο στόμα σου όπως θα έκανες για το μήλο από μια μηλιά - απαγορευμένος καρπός.

Και εκεί που είχαμε διπλο-σκάσει, να και το τελειωτικό χτύπημα. Έρχεται ένα δοχείο το οποίο έβγαζε... καπνούς! Ανοίγοντας το μεταλλικό καπάκι, βλέπεις κάτι μπαλάκια παγωτού φράουλας, μέσα σε έναν πίδακα καπνού. Αυτό που έχουν κάνει (υποθέτω) είναι να ρίξουν υγρό άζωτο στη βάση του δοχείου, το οποίο εξατμίζεται αμέσως και σηκώνεται μέσα από ένα διαχωριστικό με τρύπες, πάνω στο οποίο κάθονται και ψύχονται τα παγωτίνια. Είναι δύσκολο να περιγραφεί, αλλά όταν φύγει ο καπνός εμφανίζονται τα παγωτίνια τα οποία... τα καταβροχθίσαμε.

Συνολικά η εμπειρία διάρκεσε 3 ώρες. Ήμασταν από τα τελευταία τραπέζια που φύγανε, και έτσι είχαμε την ευκαιρία να κουβεντιάσουμε με τους συντελεστές του μαγαζιού. Οι σεφ δουλεύουνε από τις 07:30 το πρωί έως τις 01:30 την επόμενη μέρα. Το πρωί γίνεται το 90% της δουλειάς όπου ετοιμάζονται όλες οι σάλτσες και τα διάφορα πρώτα υλικά. Στις 12 ανοίγουν για γεύμα, μέχρις τις 14:30, και μετά οι σεφ ξεκουράζονται για καμιά ώρα πριν αρχίζουν να δουλεύουν για το δείπνο. Τις καθημερινές ζήτημα είναι αν έχουν 4-5 ώρες ύπνου.

Το ωράρια είναι εξοντωτικά, αλλά όλοι είναι τελειομανείς και εργασιομανείς. Αυτό είναι το τίμημα για την τελειότητα. Άλλωστε αυτοί οι λίγοι που έχουν την τύχη να δουλεύουν σε 3-star εστιατόριο σαν σεφ, ανοίγουν μετά από λίγα χρόνια δικά τους μαγαζιά. Συνολικά μας σέρβιραν γύρω στα 12 άτομα: άλλος για να μας καθήσει, άλλος να μας καλωσορίσει, άλλος να φέρει να μενού, άλλος τα νερά, άλλος να πάρει παραγγελία, άλλος για να μας ενημερώσει για το κρασιά, άλλος να σερβίρει τα φαγητά (ή μάλλον 3: ο ένας κρατά το δίσκο, και 2 τα σερβίρουν στο τραπέζι ταυτόχρονα!), κοκ.


Καλή όρεξη!



Η φώτο του Gordon Ramsay είναι από τη wikipedia.

Αμερική, Αγγλία, Ελλάδα: Πηγαίνοντας Σινεμά

Στα προηγούμενα posts της σειράς αυτής, σύγκρινα τις εμπειρίες μου από το online banking και την απόκτηση σύνδεσης ίντερνετ. Για σήμερα θα ασχοληθώ με την εμπειρία (και το κόστος) του να πηγαίνεις σινεμά.

Η αφορμή ήτανε κάποια posts και σχόλια για την τιμή του Avatar 3D στην Ελλάδα, στα €12. Αρχικά η τιμή μου φάνηκε μικρή, αλλά μια και έχουμε το ίντερνετ δε χρειάζεται να μένουμε στις εντυπώσεις αφού μπορούμε να συγκρίνουμε εύκολα online τις τιμές σε διάφορες χώρες.


(Αν βαριέστε να διαβάσετε: για κεντρικά σινεμά, Λονδίνο €25, Los Angeles €12 με μη αριθμημένες θέσεις)


Ελλάδα

Πάνε 7 χρόνια από τότε που πήγαινα τακτικά σινεμά στην Ελλάδα. Λάτρευα το Village στο Μαρούσι, διότι ήταν σχεδόν καθαρό σινεμά, χωρίς εμπορικά κέντρα, εστιατόρια και άλλες ενοχλήσεις. Αυτό κάνει τεράστια διαφορά μια και ο κόσμος που πήγαινε εκεί, πήγαινε καθαρά για να δει ταινίες (έτσι δεν είχες και άσχετους που έτυχε να βγούνε βόλτα και είπαν να δούνε και μια ταινία έτσι αναπάντεχα). Το πώς συμπεριφέρεται το κοινό στο σινεμά (οι αντιδράσεις, αν μιλάνε, αν χτυπάνε τηλέφωνα, πότε γελάνε κτλ) κάνει για μένα όλη τη διαφορά στο πώς θα παρακολουθήσω και εγώ την ταινία.

Το άλλο καλό στην Ελλάδα είναι πως λόγω της ελλιπούς παραγωγής ελληνικών ταινιών, φέρνουν πολλές καλές ξένες παραγωγές, ειδικά τα ανεξάρτητα σινεμά. Στην Αμερική και την Αγγλία έχουν μεγάλες βιομηχανίες θεάματος και, παρότι υπάρχουν μερικά ανεξάρτητα σινεμά, δυσκολεύονται πιο πολύ να φέρουν ξένες ταινίες και έτσι (λογικό άλλωστε) προτιμούν να προωθούν τις δικές τους.

Τώρα για την αγορά των εισιτηρίων, έμεινα πολύ ευχαριστημένος. Γίνεται online με πιστωτική, και μπορώ να διαλέξω ακριβώς τη θέση που θέλω να κάτσω. Το τέλειο θα ήταν αν μπορούσες να τυπώσεις στο σπίτι τα εισιτήρια ώστε να μη χρειάζεται να περιμένεις σε καμία ουρά.


Το κόστος ήταν όντως €12, όταν μια "απλή" ταινία έχει €9.5 από το ίδιο site. Άρα το premium για το 3D είναι €2.5. Πάντως για Village δεν έχω τόσο πρόβλημα να δώσω αυτά τα χρήματα μια και είναι εξαιρετικές οι αίθουσές του και το περιβάλλον.



Αγγλία

Όταν ήρθα στην Αγγλία απογοητεύτηκα λίγο από το σινεμά. Αρκετά πιο ακριβό από την Αμερική, και οι αίθουσες είναι σπάνια γεμάτες, με τον κόσμο να μένει κρύος και να μην αντιδρά όπως θα ήθελα, ακόμα και στις πρεμιέρες.


Τι εννοώ ότι είναι ακριβό?

Καταρχάς, εδώ έχουν το πολύ ενοχλητικό να χωρίζουν σε τμήματα την αίθουσα, βάζοντας άλλες τιμές για πιο premium θέσεις. Το απεχθάνομαι γιατί θυμίζει εποχές segregation στην Αμερική του 1950 όπου οι "κατώτεροι" νέγροι έπρεπε να κάτσουν σε άλλες θέσεις από τους "ανώτερους" λευκούς.

Από το site του Odeon, της μεγαλύτερης εταιρίας με σινεμά στην Αγγλία, έχω πάρει το παραπάνω screenshot. Όπως φαίνεται, για να δεις το Avatar 3D σε κεντρική αίθουσα (Odeon Leicester Square), και σε καλές θέσεις, ζητάνε £22.50 (€25). Οι φτηνότερες θέσεις (που είναι και συνήθως μη αριθμημένες, άρα πρέπει να σταθείς σε ουρά αρκετή ώρα πριν για να βρεις καλή θέση), είναι £16.50 (€18). Σε όλα αυτά τα κόστη, online επιπλέον χρεώνουν το απαράδεκτο £0.75 (€0.83) ανά εισιτήριο για "card handling fee".

Και αυτό για αίθουσες όπου είναι σχετικά παλιές και οι θέσεις δεν είναι καν stadium seating - βλέπεις καθαρά το κεφάλι του μπροστινού σε πολύ ωραίο... 3D.




Το δεύτερο ενοχλητικό είναι πως οι τιμές εξαρτώνται από την περιοχή και το σινεμά. Στη γειτονιά μου, που βρίσκεται 20 km μακριά από το κέντρο, πάλι σε αίθουσα Odeon το Avatar 3D κοστίζει £10 (€11) ενώ μια απλή non-3D ταινία £7.80 (€9). Το card handling fee προστίθεται επιπλέον σε όλες αυτές τις τιμές για να κλείσεις εισιτήρια online. Αλλά φυσικά η ποιότητα και το περιβάλλον του σινεμά δε συγκρίνεται με τις πολύ όμορφες αίθουσες του κέντρου.

Οπότε ένα οικογενειάρχης με 2 παιδιά που θα θελήσει να πάει τα παιδιά του στο Avatar 3D σε καλή αίθουσα, θα σκάσει €100 μόνο για τα εισιτήρια. Για να μην προσθέσω πως με αναψυκτικά, φαγητό, μεταφορικά (στο κέντρο το πάρκινγκ είναι από £10-15 και πάνω για μερικές ώρες), φτάνεις εύκολα τα €200. Πόσες φορές θα το κάνεις? Για αυτό και έχουν τόσο πρόβλημα με την πειρατεία εδώ.

To θετικό όχι στην Αγγλία, αλλά στο Λονδίνο ειδικά είναι οι πρεμιέρες. Εννοώ τις red carpet πρεμιέρες με τους ηθοποιούς, συντελεστές κτλ. Νομίζω έχει πάρει τα σκήπτρα από το Hollywood, όπου εκεί στην απέναντι μεριά του Ατλαντικού δεν μπορείς σαν κοινό καν να πλησιάσεις στους διάσημους - σε κρατάνε με μπαριέρες στην αντίθετη μεριά του δρόμου.

Εδώ οι πρεμιέρες γίνονται στη Leicester Square, όπου η διάταξή της είναι τέτοια με 3 σινεμά στις 3 από τις 4 πλευρές της τετράγωνης πλατείας που βολεύει απίστευτα, και ο κόσμος "περικυκλώνει" το κόκκινο χαλί, και μπορείς να δεις όλους τους διάσημους από πολύ κοντά. Μόνο τους τελευταίους μήνες έγιναν εδώ οι παγκόσμιες πρεμιέρες του Christmas Carol, Sherlock Holmes, Avatar, και άλλες. Μπορεί η ποσότητα να είναι ακόμα στο Hollywood, αλλά η ποιότητα έχει μεταφερθεί από εδώ μεριά.



Αμερική

Όταν περιγράφω εδώ για Αμερική εννοώ Los Angeles, και εκεί είχα την καλύτερη κινηματογραφική εμπειρία.

Πολλά και καλά σινεμά, με σωστές αίθουσες, καλό ήχο, και προπαντός καλό κόσμο. Δεν μπορώ να το τονίσω αρκετά, αλλά επειδή ένα μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού (ίσως και πάνω από τους μισούς) που πάνε στις ταινίες ασχολούνται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο με τη βιομηχανία του θεάματος, υπάρχει ένας διάχυτος "σεβασμός" στις αίθουσες. Ο κόσμος ξέρει πως να παρακολουθήσει, πώς να αντιδράσει, πότε να χειροκροτήσει και πότε να γελάσει.

Ούτε μία φορά δεν είχα πρόβλημα με κινητό να χτυπήσει κατά τη διάρκεια της ταινίας, ή συνομιλία που να με ενοχλήσει. Στις πρεμιέρες γινόταν χαμός - οι πωρωμένοι του κάθε franchise (είτε είναι Star Wars, είτε Indiana Jones, είτε Superman κτλ) παίρνουν τα πρωτεία και δημιουργούν ένα φοβερό κλίμα "γηπέδου", με το κοινό να είναι φοβερά ζεστό και να φωνάζει, να γελάει και να γιουχάρει αναλόγως τη σκηνή. Η όλη εμπειρία ήταν πολύ πιο interactive.

Μου έχουν λείψει αυτές οι midnight premieres.

Από την άλλη, εκεί έχουν άλλα περίεργα.

Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, ΠΟΥΘΕΝΑ δεν μπορείς να κλείσεις συγκεκριμένη θέση. Ο μόνος τρόπος για να δεις καινούργια δημοφιλή ταινία τις πρώτες μέρες είναι να σταθείς σε ουρά για 1-2 ώρες, αν δε θες να είσαι δίπλα στον τοίχο. Το hype με τις ταινίες εκεί είναι τόσο μεγάλο όπου πάντα θα υπάρχει νεαρόκοσμος που δεν θα έχει πρόβλημα να περιμένει μερικές ώρες στο κρύο για να δει την αγαπημένη ταινία του.

Έχει και αυτό το σκοπό του: μια και σχεδόν όλα τα πολυσινεμά είναι μέσα σε εμπορικά κέντρα, με την αναμονή αυξάνονται εύκολα οι πωλήσεις και η κίνηση στα γύρω καταστήματα και εστιατόρια (αν είναι να έχεις 2 ώρες αναμονή, 2 ώρες ταινία, και καμιά ώρα commuting, μάλλον θα θες να φας κάτι κάποια στιγμή).

Άλλο ενοχλητικό: οι τιμές είναι μεταβλητές αναλόγως τη μέρα και ώρα της εβδομάδας. Σαββατοκύριακά, αργίες και βράδια μια ταινία σε καλό κεντρικό σινεμά (πχ το Grove) κοστίζει $12.75 (€9), ενώ καθημερινές και νωρίς $10.50 (€7). Για το Avatar 3D Σαββατόβραδο το κόστος είναι $15.75, συν $1 για booking fee, σύνολο $16.75 (€12) το άτομο.



Και αυτό για μη αριθμημένες θέσεις!


Κλείνοντας, πρέπει να αναφέρω το Arclight, το καλύτερο σινεμά που υπάρχει, και βρίσκεται στην καρδιά του Hollywood. Εδώ και χρόνια έχουν πάρει τα καλύτερα στοιχεία από κάθε σινεμά και τα έχουν συνδυάσει για την τέλεια εμπειρία.

Δεν υπάρχει εμπορικό κέντρο στην περιοχή. Κλείνεις εισιτήρια online. Αριθμημένες θέσεις. Δεν έχουν booking fee. Σου στέλνουν τα εισιτήρια με pdf (και άρα μπορείς να τα στείλεις και στους άλλους της παρέας). $1 πάρκινγκ. Εξαιρετικό, χλιδάτο περιβάλλον. Φοβερές αίθουσες. ΜΗΔΕΝ διαφημίσεις. Ποιότητα εικόνας και ήχου ανώτερη από ΤΗΧ. Το καλύτερο popcorn.

Τι άλλο να θέλει κανείς?