Specialization

"The secret of human economic productivity is to divide labor among specialists and exchange the results."

Έχουν πέσει πολλές αναρτήσεις με γενικο-φιλοσοφικές ιδέες τελευταία σε αυτό το blog. Ίσως έτυχε, ή ίσως έχοντας φτάσει πια τα 30, υπάρχει συσσώρευση ιδεών από τα προηγούμενα χρόνια εμπειρίας (που δεν μπορούσα να έχω πχ. στα 20).

Από τη άλλη πάντα μου αρέσει να ανακαλύπτω το "γιατί" πίσω από τα πράγματα - για αυτό και μου αρέσει άλλωστε η φυσική, διότι εξηγεί τον κόσμο γύρω μας. Το "γιατί" που αναζητώ σήμερα είναι ποιοί παράγοντες καθορίζουν την επιτυχία και ευημερία ενός κράτους. Και η φράση που παραθέτω στην αρχή, από το Nature via Nurture του Matt Ridley που διαβάζω αυτόν τον καιρό, συμπυκνώνει όμορφα 2 ωραίες ιδέες.

Σχεδόν σε όλα τα υπόλοιπα είδη ζώων, δεν υπάρχει διαφορετικότητα και εξειδίκευση. Κάθε ζώο μεγαλώνει με τρόπο ώστε να μπορεί να επιβιώσει αυτόνομα και μόνο του στον κόσμο, χωρίς βοήθεια από τα άλλα μέλη της κοινωνίας.

Έτσι ήταν και για μεγάλο χρονικό διάστημα οι πρώτες ανθρώπινες κοινωνίες των νομάδων, όπου γύριζαν από σημείο σε σημείο, σε μικρούς σχετικά αριθμούς 30-40 ατόμων, αναζητώντας τροφή και στέγη. Αυτό γινόταν για δεκάδες χιλιάδες χρόνια.

Μέχρι που στη Μεσοποταμία το 13000πΧ έγινε το "μπαμ". Η εξαιρετικά εύφορη γη και ο ήλιος παρήγαγαν (μέσω της γεωργίας) φαγητό που για πρώτη φορά στην ιστορία περιείχε περισσότερες θερμίδες από όσες απαιτούνταν για την καλλιέργειά του. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να μην χρειάζεται όλα τα μέλη της κοινωνίας να ασχολούνται με το φαγητό.

Η τροφή για την επιβίωση μπορούσε πια να αποθηκεύεται, και άρα κάποια μέλη μπορούσαν να ασχοληθούν με άλλα πράγματα - να εξειδικευθούν. Να ασχοληθούν με τη μόρφωση, τις επιστήμες, τη διοίκηση. Επίσης, μπορούσαν να συντηρηθούν πια μεγαλύτεροι πληθυσμοί, και άρα να δημιουργηθούν οι πρώτες πόλεις. Τότε ήταν που ξεκίνησε ουσιαστικά η πραγματική ανάπτυξη ανθρώπινου πολιτισμού - όταν καταφέραμε να "ξεκολλήσουμε" από τις καθαρά βιολογικές ασχολίες επιβίωσης και να ασχοληθούμε με "ανώτερες" ιδέες.

Στην πορεία του ανθρώπινου πολιτισμού ανά τους αιώνες, τα βήματα μπροστά γινόταν (και γίνονται) πάντα από τους ανθρώπους που εξειδικεύονται, που δοκιμάζουν κάτι νέο, διαφορετικό από ότι όλοι οι άλλοι. Όχι ότι οι υπόλοιποι δεν χρειάζονται, απλώς πρέπει ο καθένας να προσφέρει όπως μπορεί στην κοινωνία, αναλόγως των ικανοτήτων του.

Δεν είναι τυχαίο πώς πολλοί επιστήμονες και καλλιτέχνες της αναγέννησης και του διαφωτισμού ήταν πλούσιοι. Αυτό τους άφηνε αρκετό χρόνο να ασχοληθούν με διαφορετικά πράγματα, έχοντας λύσει τα "καθημερινά" προβλήματα επιβίωσης. O πατέρας του Νεύτωνα ήταν πλούσιος γεωργός, ο παππούς του Κοπέρνικου ήταν ευκατάστατος έμπορος, η οικογένεια του Μιχαήλ Άγγελου ήταν τραπεζίτες, ο πατέρας του Μότσαρτ ήταν ήδη στη Βασιλική Αυλή του Σάλτζμπουργκ. ΄

Άρα, οι χώρες που αναδείχθηκαν εκείνες τις εποχές ήταν αυτές που είχαν και τον περισσότερο πλούτο, διότι οι πολίτες μπορούσαν να ασχοληθούν με τα πράγματα στο οποία ο καθένας ήταν καλός. Το οποίο είναι φυσικά κύκλος, μια και επιτυχημένοι πολίτες προσφέρουν πίσω στη χώρα τους, αυξάνοντας την ευημερία και την ποιότητα ζωής.

Σήμερα δεν πια είναι απαραίτητο να είναι κάποιος ιδιαίτερα πλούσιος για να ειδικευθεί. Η εκπαίδευση έχει αναλάβει στις μέρες μας αυτό τον σκοπό, και είναι σχετικά φτηνή προς όλους στα μοντέρνα κράτη. Κάθε άτομο, αναλόγως με τις ικανότητές του, να μπορέσει να τις αναπτύξει, και να προσφέρει στην κοινωνία.

Ταυτόχρονα, το δεύτερο σκέλος του μυστικού είναι η ανταλλαγή ιδεών. Πρέπει τα αποτελέσματα που παράγει ο καθένας στο πόστο του, να μπορούν να μεταφερθούν και να τα μάθουν και άλλοι. Η συνεργασία αυτού του είδους προωθεί με τεράστια βήματα την πρόοδο, μια και μπορεί να έχει κάποιος "έτοιμες" τις λύσεις για το πρόβλημά του, χωρίς να καταναλώσει άσκοπο χρόνο να τα ανακαλύπτει όλα από την αρχή.

Επομένως πιστεύω πως η επιτυχία και ευημερία μιας χώρας σήμερα, εξαρτάται από το πόσο σωστά εξειδικεύονται οι πολίτες της - να μπαίνουν δηλαδή οι σωστοί άνθρωποι στις σωστές θέσεις, αναλόγως τα χαρίσματά τους.

Εδώ είναι μια τεράστια διαφορά που έχω παρατηρήσει μεταξύ Ελλάδας και Αμερικής. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, στην Αμερική η πλειοψηφία του κόσμου εξειδικεύεται σωστά. Είδα κόσμο να λατρεύει αυτό που κάνει, και να έχει πολλά και διαφορετικά ενδιαφέροντα. Όχι μόνο σε θέματα εργασίας, αλλά και στα χόμπι του και τις διάφορες δραστηριότητες. Είναι μια κοινωνία που είναι θεμελιωμένη πάνω στη διαφορετικότητα και τη δυνατότητα επιλογής (τόσο στην εργασία, όσο και σε τομείς όπως η κατανάλωση).

Η Ελλάδα πάσχει πάρα πολύ σε αυτόν τον τομέα (της σωστής εξειδίκευσης), και είναι ένας από τους λόγους που βρισκόμαστε πίσω σε σχέση με άλλες χώρες. Υπάρχουν δύο λόγοι γιατί συμβαίνει αυτό.

Πρώτον, ο σχολικός προσανατολισμός είναι ανύπαρκτος. Τα παιδιά σπάνια επιλέγουν επάγγελμα με βάση τις δεξιότητές τους (που τις περισσότερες φορές δεν τις γνωρίζουν καν). Οι νέοι διαλέγουν σχολή με βάση τη βαθμολογία του κάθε τμήματος, όχι τόσο με βάση το τι τους αρέσει. Ουσιαστικά σε αναγκάζει το σύστημα από τα 16 σου να επιλέξεις τι θες να κάνεις στην υπόλοιπη ζωή σου, μια και τα πανεπιστήμια μετά δεν είναι σχεδιασμένα να επιτρέπουν να αλλάζεις εύκολα αντικείμενο όπως στο εξωτερικό. Αυτό για μένα είναι εγκληματικό.

Δεύτερον, οι επιλογές στην ελληνική αγορά εργασίας δεν γίνονται με αξιοκρατικό τρόπο. Τη θέση δε θα την πάρει απαραίτητα ο καλύτερος σε αυτό το αντικείμενο, αλλά ο γνωστός ή όποιος έχει καλύτερο μέσο. Επομένως καταλήγουν άτομα σε άσχετες θέσεις και όχι σε αυτές που θα απέδιδαν τα μέγιστα.

Ο συνδυασμός αυτός "σκοτώνει". Όχι μόνο δεν επιλέγουν επαγγελματικά οι πολίτες τις θέσεις για τις οποίες έχουν χαρίσματα, αλλά η αναξιοκρατία επιπλέον τους διώχνει ακόμα παραπέρα. Βλέπω άπειρο κόσμο εδώ στην Ελλάδα να χαραμίζεται σε αντιπαραγωγικές, μίζερες δουλειές που δεν τους αρέσουν. Και αυτό είναι τεράστιο πρόβλημα - πώς να αυξηθεί η παραγωγικότητα όταν ο άλλος δεν έχει όρεξη να κάνει τη δουλειά του?

Υπάρχουν και λαμπρές εξαιρέσεις. Κάποιοι τυχαίνει να είναι καλοί σε ένα αντικείμενο, και να βρίσκονται σε καλό περιβάλλον ώστε να μπορέσουν να το αναπτύξουν. Τέτοια άτομα χρειαζόμαστε.

Θερινή ώρα & Υποτίμηση

Θερινή ώρα & υποτίμηση νομίσματος - δύο έννοιες αρχικά άσχετες, αλλά λύνουν δύο εντελώς διαφορετικά προβλήματα με παρόμοιο τρόπο.

Αρχικά, το θέμα της ώρας. Το καλοκαίρι, η μέρα μεγαλώνει, έχοντας περισσότερες ώρες ηλιοφάνειας. Ξημερώνει νωρίτερα. Υπάρχει επομένως συμφέρον να ξυπνάει ο κόσμος νωρίτερα, ώστε να κάνει τις δουλειές του στις ώρες ηλιοφάνειας, καταναλώνοντας λιγότερη ενέργεια για φως.

Θα μπορούσε λοιπόν να βγει μια κυβέρνηση και να πει "Από αύριο και για 6 μήνες, όλες οι επιχειρήσεις θα ανοίγουν μία ώρα νωρίτερα και θα κλείνουν μία ώρα νωρίτερα. Θα ξυπνάτε μια ώρα νωρίτερα". Αλλά υποθέτω ότι θα υπήρχαν αντιδράσεις, διαδηλώσεις, και όλα τα καλά όταν "θίγονται" δικαιώματα εργαζομένων.

Αντί αυτού, γίνεται κάτι πιο απλό. Βγαίνει η κυβέρνηση και λέει "Από αύριο, όλοι πρέπει να βάλετε τα ρολόγια σας μία ώρα μπροστά. Θερινή ώρα."

Και όλοι το ακολουθούν, χωρίς καμία γκρίνια ή διαδήλωση. Ούτε υπάρχουν συγκεντρώσεις κατά της θερινής ώρας. Αν και, το τελικό αποτέλεσμα, είναι 100% ίδιο: όλοι ξυπνάνε μία ώρα νωρίτερα.

Πάμε τώρα στα οικονομικά. Για τους Χ ή Υ λόγους, που δεν είναι του παρόντος, πρέπει να γίνουν περικοπές και να μειωθούν οι μισθοί, ώστε να αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας. Πώς θα επιτευχθεί αυτό?

Η λύση που έχουν επιλέξει οι περισσότερες χώρες της ευρωζώνης είναι η σταδιακή μείωση μισθών, με ταυτόχρονη αύξηση της φορολογίας (ουσιαστικά, μειώνεται το καθαρό εισόδημα και στις 2 περιπτώσεις). Η Ιρλανδία, μέσα σε 2 χρόνια και με πολύ κόπο, κατάφερε να μειώσει κατά 5% τους μισθούς της. Εν μέσω απολύσεων, αντιδράσεων, διαδηλώσεων. Είναι αυτό που περνάει τώρα και η Ελλάδα.

Το 1993 που η Ιρλανδία είχε παρόμοιο πρόβλημα, αλλά δεν ήταν δεσμευμένη στο ευρώ, έκανε υποτίμηση στο νόμισμά της κατά 10%. Οπότε μέσα σε μια νύχτα, μειώθηκαν τα πραγματικά εισοδήματα όλων των κατοίκων της κατά 10% (σε σχέση με το γερμανικό μάρκο, για σύγκριση). Χωρίς πολλές αναταραχές και γκρίνιες.

Όπως και με την περίπτωση της θερινής ώρας, μια υποτίμηση είχε αναίμακτα ακριβώς το ίδιο αποτέλεσμα που έχει και μια μακρά περίοδος λιτότητας. Απλώς αλλάζει ο τρόπος που γίνεται.

Η ιδέα για το post αυτό είναι από ένα πρόσφατο άρθρο του Krugman για την κρίση στην ευρωζώνη. Μιας και δεν είμαι οικονομολόγος δεν το αναφέρω για να πάρω θέση ως προς το ποια τεχνική είναι πιο αποτελεσματική - δεν είμαι ειδικός. Άλλωστε δεν φαίνεται καν να υπάρχει επιλογή αυτή τη στιγμή.

Απλώς θέλω να εστιάσω στο ότι υπάρχουν διαφορετικοί δρόμοι για να επιτευχθεί το ίδιο τελικό αποτέλεσμα.

Kinect

Επισκέφτηκα το σαββατοκύριακο που μας πέρασε την έκθεση Game On 2.0, όπου παρουσιάζονται ηλεκτρονικά παιχνίδια από όλην την ιστορία της τεχνολογίας. Από το Pong και το Space Invaders μέχρι Street Fighter, Mortal Combat, Mario και Sonic.

Το ενδιαφέρον είναι πως μπορούσες να παίξεις κανονικά τα παιχνίδια στις αντίστοιχες κονσόλες τους, είτε οικιακές είτε τα γνωστά «κουτιά» που είχαν τα μαγαζιά ηλεκτρονικών παιχνιδιών. Όλες οι κονσόλες που έχουν περάσει από τα χέρια μου (Commodore 64, Super NES, Gameboy, PS3) ήταν εκεί. Ήταν σαν να ξαναζούσα τα παιδικά μου χρόνια.

Αλλά τελικά πιο πολύ χρόνο πέρασα στα σύγχρονα παιχνίδια, και συγκεκριμένα στο Kinect, το add-on για το XBOX 360 όπου χρησιμοποιεί το σώμα σαν χειριστήριο.

Είχα δει Kinect σε κάποια μαγαζιά που επισκέφτηκα στην Αθήνα (Public, Saturn) αλλά δυστυχώς δεν το είχαν σεταρισμένο σωστά ώστε να μπορείς να παίξεις: είτε έλειπε το χειριστήριο, είτε ήταν τοποθετημένο σε χώρο που διερχόντουσαν πολλά άτομα και δεν μπορούσε να λειτουργήσει σωστά.

(Τώρα γιατί τα μεγάλα μαγαζιά έχουν το πιο δημοφιλές και εμπορικό ηλεκτρονικό εξάρτημα της χρονιάς παραπεταμένο ακριβώς την περίοδο των εορτών όπου πολλοί θα το αγοράζανε για δώρο, είναι μυστήριο για μένα. Δεν φταίει για όλα η κρίση).

Και στη Game On ήταν παραμελημένο (έπρεπε αν το σετάρω ο ίδιος), και λάθος τοποθετημένο (ο χώρος δεν είχε φως και ήταν στενός), αλλά τουλάχιστον δούλευε. Και ήταν μαγεία.

Η αίσθηση όταν το χρησιμοποιείς είναι πρωτόγνωρη (ακόμα και αν έχεις χρησιμοποιήσει Wii). Δεν υπάρχει κάτι παρόμοιο αυτή τη στιγμή. Δεν υπάρχει κανένα εξάρτημα, πέραν του ανιχνευτή που μπαίνει πάνω στην τηλεόραση. Το σώμα, τα χέρια και τα πόδια ανιχνεύονται από το δέκτη, και οι κινήσεις τους αναγνωρίζονται και χρησιμοποιούνται σαν input στο σύστημα.

Ο χειρισμός γίνεται ακριβώς όπως το Minority Report. Απλώνεις την παλάμη προς την οθόνη, και η θέση της μεταφράζεται στη θέση του pointer στην οθόνη. Στα διάφορα μενού, το «κλικ» γίνεται όταν μείνει η παλάμη στην ίδια θέση για 4-5 δευτερόλεπτα συνεχόμενα, ενώ τo “back” γίνεται όταν απλώσεις το αριστερό χέρι 45^ο διαγώνια προς τα κάτω.

Το κεντρικό μενού είναι ένα στάδιο γεμάτο κόσμο, όπου σηκώνοντας και φωνάζοντας στον κόσμο (έχει και μικρόφωνο) τους βλέπεις να ξεσηκώνονται αντίστοιχα. Η πλοήγηση αυτού υου τύπου και μόνο είναι απίθανη εμπειρία.

Τα παιχνίδια είναι προς το παρόν στο στυλ του Wii, κυρίως αθλητικού περιεχομένου με βασικά γραφικά. Αλλά η ρεαλιστικότητα στις κινήσεις είναι απαράμιλλη. Πχ για να παίξεις ping pong, πετάς κανονικά το μπαλάκι με το ένα χέρι προς τα πάνω, και όταν φαίνεται να πέφτει κάνεις κανονικά την κίνηση με το άλλο χέρι. Η γωνία της κίνησης και η φορά καθορίζει το χτύπημα. Στο τρέξιμο, κινείς κανονικά τα πόδια πάνω-κάτω, τρέχοντας επιτόπου. Στο ποδόσφαιρο, κλωτσάς κανονικά. Είναι πολύ περίεργο να βλέπεις οι κινήσεις σου να μεταφράζονται real-time στην οθόνη.

Σαν τεχνολογία αποτελείται από 2 τμήματα, ένα τμήμα που αναγνωρίζει από την κάμερα τα διάφορα τμήματα του σώματος, και ένα τμήμα που μεταφράζει τα τμήματα του σώματος σε χρήσιμη πληροφορία για το παιχνίδι. Ουσιαστικά είναι μια τεχνική motion capture (που χρησιμοποιείται ιδιαίτερα σε ταινίες όπως το Avatar) αλλά σε πολύ crude μορφή, αρκετή όμως για να χειριστείς έναν χαρακτήρα.

Το σύστημα μπορεί να κάνει track 6 άτομα ταυτόχρονα (από 48 σημεία στον καθένα), αναγνωρίζοντας τα πρόσωπά τους ως διαφορετικά. Μάλιστα, όταν μπει κάποιος στο χώρο του μπροστά από την TV, τον αναγνωρίζει αυτόματα και τον κάνει sign in.

Συνολικά, έχουμε μια κατάσταση παρόμοια με το πρώτο iPhone. Οι τεχνολογίες του Kinect δεν είναι καινούργιες, αλλά, όπως και το iPhone το 2007, ενοποίησε πολλές τεχνολογίες μαζί κάτω από ένα φιλικό interface όπου παρέχει μεγάλες δυνατότητες για επέκταση. Το συνολικό αποτέλεσμα φαντάζει φουτουριστικό και πολύ μπροστά από την εποχή του, και είναι σίγουρα μια μεγάλη έκπληξη από τη Microsoft που μας έχει συνηθίσει σε περισσότερο «συμβατικά» προϊόντα. Τo Wii φαντάζει πια προϊστορικό.

Το μέλλον του Kinect είναι λαμπρό, τόσο για τα παιχνίδια (που δεν έχουμε δει τίποτα ακόμα), όσο και για 3^rd party εφαρμογές, όπως έλεγχο ρομπότ και πλοήγηση σε υπολογιστή (μια λειτουργία alt-tab, αλλάζοντας προγράμματα ή κανάλια κουνώντας στον αέρα το χέρι, δε με χάλαγε). Ή πχ έλεγχο αυτοματισμών, όπως φώτα, θερμοστάτες κτλ, με τις κατάλληλες ακολουθίες κινήσεων των χεριών.

Ευτυχώς, η Microsoft έχει επιτρέψει ημι-επίσημα σε άλλους developers να αναπτύξουν τέτοιες εφαρμογές, οπότε θα δούμε πολύ γρήγορα εξαιρετικές υλοποιήσεις.

Η εικόνα μιας χώρας

Στο στρατό όπου υπηρετώ εδώ και 3 μήνες, είχα την ευκαιρία να γνωρίσω άτομα από όλες τις πλευρές της ελληνικής κοινωνίας. Ήταν μια ενδιαφέρουσα αλλαγή, καθώς έσπασε ο κύκλος γνωριμιών των τελευταίων ετών που ήταν σχεδόν αποκλειστικά διδακτορικοί, καθηγητές, ή τουλάχιστον πτυχιούχοι. Γνωρίζω σχεδόν καθημερινά άτομα που έχουν βγάλει μόνο δημοτικό, που δουλεύουν από τα 16 τους, που είναι 21 χρονών και έχουν δικά τους μαγαζιά και δουλειές. Που δεν είναι πλούσιοι ούτε μορφωμένοι, αλλά έχουν σχηματίσει τις προσωπικότητές τους μέσα από την πραγματική ζωή.

Και άρχισα να σκέφτομαι την ιστορία του Richard Feynman, όπου όταν επισκέφτηκε τη Βραζιλία (το Ρίο αν θυμάμαι καλά), μετά τις διαλέξεις του μπήκε σε ένα ταξί για να γυρίσει την πόλη. Όταν τον ρώτησε ο ταξιτζής που θέλει να τον πάει, δεν του είπε καμιά από τις κοσμοπολίτικες, τουριστικές περιοχές της πόλης. "Θέλω να δω τις φτωχογειτονιές", απάντησε. "Να δω πώς ζει ο απλός κόσμος".

Τώρα, 7 χρόνια αφού έχω διαβάσει το συγκεκριμένο κομμάτι, και έχοντας πια ζήσει καλά σε 3 χώρες, διαπιστώνω πόσο δίκιο είχε ο Feynman. Διότι αυτό που χαρακτηρίζει τη διαφορετικότητα μιας χώρας δεν είναι οι πλούσιοί της, αλλά οι φτωχοί της.

Οι πλούσιοι έχουν παρόμοια χαρακτηριστικά ανεξαρτήτως σε ποια χώρα βρίσκονται. Θα έχουν iPhone, θα οδηγούν Mercedes, θα μένουν σε ένα μεγάλο μοντέρνο σπίτι, θα πηγαίνουν διακοπές σε εξωτικές παραλίες. Θέλουν να έχουν έλεγχο, να επηρεάζουν, να τους αντιγράφουν.

Παρόμοια, όσο πιο μορφωμένος είναι κάποιος, τόσο πιο ανεξάρτητος γίνεται από το παρελθόν του. Οι καθηγητές για παράδειγμα, που θεωρούνται η "απόλυτη" μορφή μόρφωσης, δεν έχουν τεράστιες διαφορές μεταξύ των χωρών. Λίγο πολύ, όλοι θέλουν να προωθήσουν την επιστήμη, να δημιουργήσουν κάτι σημαντικό, να κερδίσουν μεγάλα grants, να βγάλουν φοιτητές, να καταλάβουν τον κόσμο.

Με άλλα λόγια, το χρήμα και η μόρφωση "εξισώνουν" την κουλτούρα και το παρελθόν των ανθρώπων (τουλάχιστον σε σύγκριση με κάποιον που δε διαθέτει αυτά). Τους "εκπαιδεύουν".

Πχ ένας πλούσιος Έλληνας και ένας πλούσιος Άγγλος δεν έχουν και τόση μεγάλη διαφορά στον τρόπο ζωής τους. Αλλά αν συγκρίνεις έναν φτωχό Έλληνα και έναν φτωχό Άγγλο, η διαφορά στην κουλτούρα είναι χαώδης.

Για αυτό το λόγο, αν θες να δεις πραγματικά το χαρακτήρα μιας χώρας, το τι σόι άτομα κουβαλάει, δε μπορείς να κρίνεις ούτε από τους πλούσιους, ούτε από τους διάσημους, ούτε από τους διακεκριμένους. Πρέπει να δεις τους φτωχούς, τον απλό λαό. Διότι αυτοί έχουν παραμείνει "αγνοί", καθαροί από τις επιρροές του χρήματος και της μόρφωσης, και έχουν διαμορφωθεί μόνο από την κοινωνία και τους γύρω τους.

Είναι αυτοί που κάνουν τη διαφορά.

10 ακόμα ωραίες ομιλίες στο TED

To TED μετράει αισίως 822 ομιλίες στο site του. Λογικό είναι κάποιος που μόλις έχει ξεκινήσει να παρακολουθεί, να είναι χαμένος στο πλήθος των επιλογών.

Είχα την τύχη να αρχίσω να βλέπω τις ομιλίες από πολύ νωρίς (11 Δεκεμβρίου 2007 για την ακρίβεια έφτασε σε ένα email η ομιλία του Jeff Hawkins). Για το μεγαλύτερο διάστημα του 2010 τις είχα αφήσει, αλλά τώρα με το στρατό όπου ξεκίνησα πάλι το commute, παρέα με το iPhone βλέπω αρκετές ομιλίες κάθε μέρα. Τώρα πια τις έχω δει όλες μέχρι τώρα.

Κάθε φορά που βλέπω μια ομιλία, την μαρκάρω στο iTunes με 1-5 αστεράκια. Έτσι, πριν 2 χρόνια, δημοσίευσα ένα post σε αυτό το blog με τις 10 αγαπημένες ομιλίες μου μέχρι τότε.

Από τότε έχει μπει πολύ νερό στο αυλάκι. Το TED έχει πια παγκόσμια φήμη, ειδικά μεταξύ ακαδημαϊκών. Έχει εξαπλωθεί σε διάφορα παρακλάδια διοργανώνοντας επιπλέον συνέδρια στην Αγγλία και τουλάχιστον άλλο ένα μέρος κάθε χρόνο (φέτος ήταν η Ινδία). Είναι πια το #1 non-profit subscribed channel του youtube. Ταυτόχρονα ξεπήδησαν τα TEDx, "συνέδρια" που δεν οργανώνονται κεντρικά από το TED αλλά από ανεξάρτητους διοργανωτές όπου προσπαθούν να ακολουθήσουν το ύφος του.

Οπότε ήρθε η ώρα να μοιραστώ ποιες θεωρώ τις 10 καλύτερες ομιλίες των τελευταίων 2 ετών (η προηγούμενη λίστα βέβαια παραμένει φοβερή). Αυτές τις επέλεξα από τη λίστα μου με τις 65 περίπου ομιλίες που έχω βαθμολογήσει με 4 ή 5 αστεράκια. Οι ομιλίες είναι με σειρά από την πιο παλιά στην πιο πρόσφατη.



Michael Shermer - Why people believe strange things
Δίνει απλές εξηγήσεις γιατί έχουμε την τάση να πιστεύουμε σε UFOs, ψευδοεπιστήμες, κτλ, παρά το ότι γνωρίζουμε ότι λογικά δεν πρέπει να ισχύουν.




Mike Rowe - Celebrating work - all kinds of work
Γλαφυρές ιστορίες από την αναζήτηση της ιδανικής δουλειάς, και με τι κριτήρια θα πρέπει να διαλέγουμε.




Sean Gourley - The mathematics of war
Εξαιρετικά πρωτότυπη ομιλία για μαθηματικά μοντέλα πολέμων.




Parag Khanna - Mapping the future of countries
Εξετάζει και επεξηγεί την γεωπολιτική διαφόρων μερών στον κόσμο -και για το πως παίρνονται οι διάφορες αποφάσεις σε επίπεδο χωρών.




Julian Treasure - the 4 ways sound affects us
Μια ανάλαφρη αλλά φοβερά πρωτότυπη ομιλία για το πώς μας επηρεάζουν οι ήχοι.




Dan Buettner - How to live to be 100+
Εξετάζει τις διάφορες περιοχές του κόσμου (μεταξύ των οποίων και η δική μας Ικαρία) όπου ζούνε υπεραιωνόβιοι, και αναζητά - φυσικά - τις αιτίες.




David Agus - A new strategy in the war on cancer
Ίσως η καλύτερη ιατρική ομιλία που έχω δει, σχετικά με την καταπολέμηση του καρκίνου.




Sebastian Wernicke - Lies, damned lies and statistics
Άλλη μία ανάλαφρη meta-ομιλία σχετικά με... στατιστικά σε ομιλίες του TED :-)




Michael Sandel - The lost art of democratic debate
Από τους αγαπημένους μου καθηγητές. Διδάσκει Δικαιοσύνη στο Harvard, και έχοντας παρακολουθήσει όλα του τα μαθήματα online, αυτή είναι η mini έκδοση. Την περασμένη εβδομάδα μόλις, έκανε live μάθημα που μεταδόθηκε ζωντανά online!




Matt Ridley - When ideas have sex
Η πιο πρόσφατη αγαπημένη μου ομιλία, δίνει μια εξήγηση για το πώς φτάσαμε στο σημερινό πολύπλοκο ανθρώπινο πολιτισμό.




Dan Barber - A surprising parable of foie gras
ΟΚ, και μια ακόμα ανάλαφρη ομιλία δώρο. Η αναζήτηση του - ίσως - πιο νόστιμου φαγητού στον κόσμο.