Τεχνολογία το 1989

Έπεσε το μάτι μου σε ένα περιοδικό από το 1989 (κόστος: 300 δραχμές). Είναι ένα άρθρο του περιοδικού Διατροφή & Υγεία σχετικά με τους φούρνους μικροκυμάτων.

Τώρα που το καλοσκέφτομαι, οι πιο προχωρημένες mainstream τεχνολογίες στα σπίτια των Ελλήνων τότε πρέπει να ήταν κάτι τέτοιες οικιακές συσκευές όπως φούρνοι και τηλεοράσεις. Δε χρειάζεται να δει κανείς τα - χομπίστικα τότε - περιοδικά τεχνολογίας.

Αντιγράφω τις 2 τελευταίες παραγράφους του άρθρου. Είναι γραφή που δύσκολα να τη βρει κανείς σήμερα:

Στο άρθρο του Δελτίου που μνημονεύσαμε παραπάνω, υπάρχει μία σημαντική φράση, με την οποία θα θέλαμε να κλείσουμε τη μικρή αυτή έρευνά μας στο μαγικό, αλλά επικίνδυνο χώρο των μικροκυμάτων. "... Το γεγονός που μας κάνει επιφυλακτικούς για την ασφάλεια αυτών των ορίων είναι ότι οι Σοβιετικοί έχουν υιοθετήσει όρια χίλιες φορές χαμηλότερα! Πιθανώς να έχουν μελετήσει περισσότερο τις επιπτώσεις των μικροκυμάτατων στο νευρικό σύστημα".

Έχουμε που έχουμε την τηλεόραση στο σπίτι να βομβαρδίζει με ακτινοβολία ακτίνων Χ, ώρες ατελείωτες, τα σώματα μικρών και μεγάλων... Ας μη βάλουμε κι άλλον ύπουλο, αόρατο και σιωπηλό εχθρό στο σπίτι μας!

Φοβού, αγαπητέ αναγνώστη, τους Δαναούς της τεχνολογίας, και δώρα φέροντας!

Σύγκλιση Συσκευών

Αυτή είναι η εικόνα από το ράφι του σαλονιού μου που έχει τις συσκευές αναπαραγωγής πολυμέσων (προτζέκτορας, ενισχυτής κτλ δεν μας ενδιαφέρουν για την ώρα).

Γιατί τόσες πολλές? Γιατί δεν μπορούμε να έχουμε μία συσκευή να τα κάνει όλα?



Στην εικόνα αυτή κάθε συσκευή έχει το δικό της ρόλο.

• PS3: Blu-ray & DVD player (είναι και παιχνιδομηχανή - πάλι καλά γιατί αλλιώς θα ήθελα συν άλλο ένα μηχάνημα). Στην αρχή είχα ενθουσιαστεί, τώρα που τέλειωσα να παίζω όχι τόσο: δεν γίνεται region-free (και έχω νόμιμα DVD από Αμερική και Ευρώπη), δεν κάνει browse αρχεία από το δίκτυο (θέλει media server στην άλλη άκρη), και έχει μικρό compatibility - τα περισσότερα video θέλουν transcoding, έστω και real time.
  
  
• TV Digital Box: Είναι το κάτω αριστερά κουτί της Tiscali που παίρνει τα κανάλια της TV από το δίκτυο (dsl) και τα μετατρέπει σε εικόνα.
  
  
• Western Digital TV Live: Αυτή η εκπληκτική συσκευούλα (πάνω δεξιά) έχει (εκτός από ρεύμα) πρακτικά 2 θύρες: ένα ethernet jack (μπαίνει και wireless) και ένα hdmi out. Την πήρα τα Χριστούγεννα και παίζει ότι αρχείο ήχου, εικόνας και (κυρίως!) βίντεο υπάρχει στο δίκτυο shared σε άλλους υπολογιστές. Υποστηρίζει άπειρα φορμά, και κυρίως τα HD (mkv, mp4 κτλ με ανάλυση 720p/1080p χωρίς πρόβλημα). Επιτέλους σταμάτησα να μετατρέπω αρχεία μπας και τα παίξει το πολύ περιορισμένο (ακόμα και με Boxee/XBMC) Apple TV.
  
  
• Apple TV: Αρχικά το είχα για αναπαραγωγή πολυμέσων, αλλά τώρα πια μόνο για ήχο (σαν remote speaker από το iTunes). Επιπλέον, μου δίνει πρόσβαση στο online κατάστημα ταινιών για ενοικίαση από την Apple. Έχει σχεδόν όλες τις νέες ταινίες, και από το 2007 που το πήρα δεν έχω ξαναπάει σε video club (γιατί άλλωστε, όταν όλα κατεβαίνουν από το ίντερνετ?).
  
  
• Εκεί πιο δίπλα υπάρχει και ένας σχετικά παλιός υπολογιστής. Η χρησιμότητά του είναι για online videos κυρίως, τα οποία δε μπορούν να αντληθούν με τις άλλες μεθόδους.
  
  

Ακόμα θυμάμαι το 2000, που έπαιρνα το πρώτο DVD player. Πού να ήξερα ότι τώρα θα χρειάζομαι ότι ένα μηχάνημα αλλά 5?

Το θέμα μου τώρα είναι πως δεν υπάρχει λόγος για τόσα πολλά μηχανήματα. Έχουν όλα την ίδια αρχή: ίσως ένα optical drive, μια σύνδεση στο ίντερνετ, έναν multimedia επεξεργαστή για να αποκωδικοποιεί τα αρχεία, και μια έξοδο εικόνας ήχου. Θα μπορούσε κάλλιστα να υπάρχει μόνο μία συσκευή που να τα κάνει όλα αυτά, εφόσον όλο το υλικό είναι πια σε ψηφιακή μορφή.

Όμως αντί αυτού, η κάθε συσκευή κάνει τη δική της δουλειά αντί να τις κάνει όλες μία. Θα ήθελα το Apple TV και το PS3 να έχουν καλύτερο compatibility αρχείων και να μη χρειάζονται server για να κάνουν stream. Θα ήθελα το PS3 και το WDTV να μου δίνει τη δυνατότητα να ενοικιάσω ταινίες. Ή ένα Apple TV με blu-ray για να μη χρειάζομαι το PS3. Και όμως, μας βασανίζουν με διακριτές ανεξάρτητες συσκευές.

Το πρόβλημα δεν είναι τεχνολογικό (αφού έχει γίνει σε κάθε συσκευή τη τεχνολογία χωριστά). Το πρόβλημα δεν είναι ούτε οικονομικό: έχω δώσει $700+ για αυτές τις συσκευές (χωρίς το PC), είμαι σίγουρος ότι κάποιος θα μπορούσε να το κάνει με αυτά τα χρήματα.

To Boxee Box προσπαθεί να κάνει κάτι τέτοιο. Αλλά είναι σχεδιασμένο για streaming internet content περισσότερο, και δεν έχει blu-ray, online movie store κτλ. Αλλά είναι μια αρχή.

Το WDTV είναι μάλλον το πιο καλό μηχάνημα από τα παραπάνω, αφού παίζει όλα τα ψηφιακά αρχεία από το δίκτυο (ακόμα και iso dvd).

Είναι θέμα χρόνου μέχρι να παίρνουμε όλα μας τα αρχεία βίντεο/ήχου στο ίντερνετ σε μερικά χρόνια. Τα δισκάκια θα είναι τόσο παλιά όσο είναι τώρα κουραστικό να πηγαίνεις να πληρώνεις λογαριασμό ρεύματος σε κατάστημα αντί online. Είναι μονόδρομος τόσο από πλευράς ευκολίας όσο και από θέμα προστασίας του περιβάλλοντος (όχι φορτηγά, ρύποι, συσκευασίες κτλ).

Και εκεί κατέληξα ότι το πρόβλημα για τη σύγκλιση των συσκευών είναι πολιτικό.

Η Sony, πουλάει το hardware, αλλά κυρίως την ενδιαφέρει να πουλήσει το υλικό της, τα παιχνίδια και τις ταινίες. Για αυτό και έχει το blu ray drive αλλά πολύ μικρό compatibility με άλλα αρχεία.

Η Apple πουλάει το hardware, αλλά κυρίως της ενδιαφέρει να πουλήσει τις ταινίες της. Για αυτό έχουν ένα εξαιρετικό online movie store, αλλά δύσκολα παίζει άλλα αρχεία.

Αντίθετα, η Boxee και η Western Digital δεν είναι δημιουργοί περιεχομένου. Δεν πουλάνε ταινίες ή μουσική. Δεν τους νοιάζει το software, αλλά το hardware. Για αυτό και έχουν όλα τα ανοιχτά πρότυπα μαζί τους και παίζουν τα πάντα οι συσκευές τους.

Τη Sony και την Apple δε τους συμφέρει να βάλουν extra features και καλό compatibility στις συσκευές τους, γιατί (υπολογίζουν) ότι θα χάσουν έσοδα - οι χρήστες θα προτιμούν τα δικά τους σπασμένα ίσως αρχεία από το να αγοράζουν από τα online καταστήματά τους.

Από την άλλη, πιστεύω πως αν έβγαζε κάποιος μια full-featured συσκευή που να κάνει τα πάντα θα έκανε πάταγο, απλώς και μόνο λόγω της ευκολίας να έχεις όλο το υλικό (τηλεόραση, online videos, movie store, network αρχεία, blu ray) σε ένα κεντρικό. Και κάτι τέτοιο, όπως έχει δείξει στο παρελθόν η Apple, θα ωθούσε και περισσότερο κόσμο να αγοράσει υλικό μέσα από τη συσκευή.

Avatar

Στον κορεσμένο σημερινό κόσμο, είναι σπάνιο να βρει κανείς wow factors - στιγμές τόσο μοναδικές που να μην έχεις ζήσει κάτι παρόμοιο προηγούμενα. Ίσως για αυτό δεν γράφω τελευταία τόσο για νέες ταινίες (παρότι βλέπω αρκετές).

Το Avatar το περίμενα να το δω αρκετό καιρό - κοντά στα 2 χρόνια για την ακρίβεια.

Ένα απόγευμα άνοιξης του 2007, πίσω στο USC, είχα δει μια ανακοίνωση για μια ομιλία από έναν τύπο που ήταν υπεύθυνος για τα εφέ της επερχόμενης ταινίας του James Cameron. Σε μια μικρή αίθουσα μαζευτήκαμε 20-25 άτομα, όπου μας έδειξε μερικά demo από τη δουλειά που ετοιμάζανε για το Avatar.

Τότε δεν είχαν περαστεί ακόμα με motion capture τα πρόσωπα των πρωταγωνιστών, ούτε η βλάστηση του πλανήτη Pandora, ούτε τα κάθε λογής ζωάκια και οπτικά εφέ -βλέπαμε κινούμενα άσπρα πολύγωνα.

Το σπουδαίο, μας είπε τότε, είναι πως δεν χρειαζόταν ο σκηνοθέτης να περιμένει το post-processing της ταινίας για να δει το αποτέλεσμα μετά από μήνες. Σε ένα άδειο στούντιο, κινηματογραφώντας τους ηθοποιούς να τρέχουνε, μέσα από την κάμερά του δεν έβλεπε τους αληθινούς ανθρώπους, αλλά απευθείας του ψηφιακούς, τρίμετρους εαυτούς τους - μαζί με κάποιο σχετικό background, ακριβώς όπως θα ήταν το τελικό αποτέλεσμα στην ταινία. Κινώντας την κάμερα αυτή σε 3 διαστάσεις στο άδειο στούντιο, το αποτέλεσμα φαινόταν απευθείας στην οθόνη. Έτσι οι τελικές σκηνές βγαίνουν ακριβώς όπως τις βλέπει στην οθόνη και όχι όπως υποθετικά τις προβλέπει ότι θα βγουν.

Ίσως το παραπάνω να μην ακούγεται εντυπωσιακό τεχνολογικά - κάνει όμως όλη τη διαφορά στο storytelling της ταινίας. Φέτος, 2 χρόνια μετά, το τελικό αποτέλεσμα είναι ένας απόλυτος οπτικός οργασμός. Η κίνηση της κάμερας είναι οικεία και ακριβώς εκεί που πρέπει - βάζοντάς σε στην ταινία.

Σε 3D (και μάλιστα IMAX) οπτικά δεν υπάρχει προηγούμενο - το Avatar θα είναι η ταινία με την οποία όλες οι επόμενες θα συγκρίνονται. Η τρίτη διάσταση είναι φυσική και δεν σε ενοχλεί (πχ με το να πετάγονται αντικείμενα προς το θεατή). Οι live action σκηνές (δηλ. με πραγματικούς ηθοποιούς) φαίνονται πολύ καλές, αλλά οτιδήποτε ψηφιακό όπου υπάρχει και αυτή η ελευθερία στην κάμερα για να κινηθεί όπως νομίζει, είναι απλώς αξεπέραστο. Για πρώτη φορά σε 3D ταινία, ξεχνάς ότι βλέπεις 3D - είναι σχεδόν αληθινό.

Αξεπέραστη είναι και η δουλειά με το motion capture - τα πρόσωπα των Na'vi είναι ψηφιακές απεικονίσεις των πραγματικών εκφράσεων των ηθοποιών. Για πρώτη φορά η ψηφιακή τεχνολογία αγγίζει το άγιο δισκοπότηρο- την πειστική ψηφιακή απεικόνιση του ανθρώπινου προσώπου. Το Christmas Carol του Zemeckis μοιάζει ήδη παρωχημένο.

To Avatar είναι το Jurassic Park της δεκαετίας αυτής: Η πρώτη ταινία όπου 100% ψηφιακοί χαρακτήρες είναι απόλυτα αληθινοί και πειστικοί. History in the making.

Την πειστικότητα των ψηφιακών εφέ βοηθάει το ότι η ταινία είναι τοποθετημένη σε έναν ξένο, μαγευτικό, σχεδόν παραμυθένιο κόσμο και όχι στον δικό μας. Οι όποιες ατέλειες δεν ενοχλούν γιατί έχεις αφεθεί σε αυτό τον κόσμο που δεν ξέρεις πώς πρέπει να φαίνονται τα πράγματα ούτως ή άλλως.

Το πρώτο τραίηλερ ήταν κάπως απογοητευτικό. Το δεύτερο, μεγάλο τραίηλερ, φάνηκε ενδιαφέρον αλλά όλοι αυτοί οι ψηφιακοί Na'vi και τα ζώα φάνηκαν χαζά, και είχα αφήσει και το ενδεχόμενο για μεγάλη πατάτα.

Τελικά, η ταινία είναι άψογη. Η ιστορία δεν είναι και φοβερά πρωτότυπη - σχεδόν στα όρια του προβλέψιμου (όπως και το αρχικό Star Wars). Αλλά εκτελεστικά είναι αψεγάδιαστη και επική, στα πλαίσια του Lord of the Rings, του Τιτανικού και του Matrix.

Όσο για τις σκηνές δράσης, κάθε δευτερόλεπτο σφύζει από πρωτοτυπία. Όταν βλέπεις εκατοντάδες ιπτάμενα δρακοειδή πουλιά να επιτίθενται σε επίσης εκατοντάδες ιπτάμενα σκάφη, ανάμεσα σε νησιά που αιωρούνται στον αέρα, ξέρεις ότι βλέπεις κάτι που δεν αποτυπωθεί ξανά στην κάμερα.

Βασικά μου είναι δύσκολο να περιγράψω το τι γίνεται στην ταινία με λόγια - είναι από τις εμπειρίες που πρέπει να έχει κανείς προσωπικά στο σινεμά (θα χάσει πολύ στο σπίτι). Πάντως αξίζει το χρόνο και το χρήμα για να βιώσει κανείς μια εμπειρία που μόνο ο κινηματογράφος μπορεί να προσφέρει.



ΥΓ1: to James Cameron: Respect

ΥΓ2: Καλή τύχη για να βρείτε εισιτήρια - δεν προβλέπονται και πολλά διαθέσιμα στις επόμενες εβδομάδες.

Βαθμολογίες Εστιατορίων

Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος για να βαθμολογήσεις ένα εστιατόριο? Είναι ένα ζήτημα που με ταλανίζει πάνω από 5 χρόνια τώρα. Και νομίζω πως έχω βρει την απάντηση.

Όσο ήμουνα στην Ελλάδα, και φοιτητής (μέχρι το 2003), δε με ένοιαζε. Τα εστιατόρια στην Αθήνα ήταν αρκετά φτηνά, και κυρίως την έβγαζα με τα εξαίσια delivery (πρέπει να έχουμε τα καλύτερα παγκοσμίως). Έτσι τις περισσότερες φορές δεν έβγαινα καν έξω για φαγητό.

Με το που πήγα στην Αμερική άλλαξε η υπόθεση. Εκτός του ότι το καλό φαΐ ήταν δυσεύρετο, ήταν και ακριβό (με $10 μόνο fast food burger παίρνεις). Άρχισα να βγαίνω πιο συχνά για φαγητό έξω, 2-3 φορές την εβδομάδα. Ταυτόχρονα μετακόμισα και σε broadband και με το άνοιγμα στο ίντερνετ μπήκα σε όλο αυτό το κόσμο των online reviews. Αυτό σε συνδυασμό με την εκπληκτική ποικιλία επιλογών και κουζίνες που δεν είχα ποτέ φανταστεί ότι θα δοκίμαζα, μετέτρεψαν το φαγητό έξω, σε μία από τις top ασχολίες μου.

Έτσι, με το συγκάτοικό μου, ανοίξαμε ένα blog όπου γράφαμε συνοπτικά σχόλια και βαθμολογίες για κάθε εστιατόριο που πηγαίναμε, το LAFoodPlaces. Εκεί ανεβάσαμε πάνω από 200 αναρτήσεις σε 5 χρόνια. (Το έχω συνεχίσει μόνος, σε πιο φτωχή έκδοση, με το LondonFoodPlaces τον τελευταίο 1.5 χρόνο εδώ στο Λoνδίνο).

Για online reviews υπάρχουν πάμπολλα πια sites, όπως πχ το yelp. Τα περισσότερα είναι δωρεάν, αλλά έχω επιλέξει αντίθετα δύο επί πληρωμή sites, το Michelin και το Zagat.

Το πρώτο είναι από τη γνωστή εταιρία με τα ελαστικά που βγάζει και χάρτες οδήγησης. Ξεκίνησε σαν προτάσεις προς τους οδηγούς όπου ταξίδευαν σε νέα μέρη, για να ξέρουν που να φάνε, που να κοιμηθούνε κτλ. Σήμερα, έχουν ειδικούς μυστικούς κριτικούς που πάνε στα διάφορα εστιατόρια, και τα βαθμολογούν με κανένα, ένα, δύο ή τρία αστεράκια. Για την ποιότητα φαγητού, είναι το de facto στάνταρ όπου συναγωνίζονται όλοι οι μεγάλοι σεφ, διότι είναι σπάνια.

Το Παρίσι για παράδειγμα, η πρωτεύουσα του φαγητού, που έχει πάνω από 10.000 εστιατόρια, περίπου 60-80 έχουν αστεράκι. Από αυτά 3 αστεράκια έχουν μόνο 10-12. Η Αγγλία έχει 3-4 με 3 αστεράκια, ενώ οι περισσότερες χώρες δεν έχουν εστιατόριο με 3 αστεράκια. Εκεί είναι και η Ελλάδα, όπου έχει μόνο τη Σπονδή με 2 αστεράκια.

To πρόβλημα όμως με το Michelin είναι ότι δεν είναι για τον πολύ κόσμο, μια και τα εστιατόρια που κερδίζουν αυτή τη διάκριση είναι πανάκριβα. Στο Παρίσι εστιατόρια με 1 αστεράκι σπάνια έχουν κάτω από €100, ενώ τα καλύτερα έχουν €150-200.


Και ερχόμαστε στο Zagat. Αυτό που όλο το ίντερνετ κάνει πια με τα reviews προϊόντων από τον κόσμο για τον κόσμο (χωρίς να είναι απαραίτητα κριτικοί), το έχει κάνει πράξη εδώ και 30 χρόνια. Η ιστορία ξεκίνησε από μια παρέα φίλων στη Νέα Υόρκη τη δεκαετία του 1970 όπου αποφασίσανε να σχολιάζουν και να γράφουνε για τα μέρη που τρώνε, και στη συνέχεια βγάλανε τα σχόλια σε έντυπο βιβλίο.

Η βασική διαφορά εδώ είναι πως δεν είναι κριτικοί που βαθμολογούν, αλλά απλός κόσμος. Έστελνες τη βαθμολογία σου στο Zagat, και αυτοί τη μέτραγαν στο μέσο όρο, και αν ήταν τα σχόλια επιτυχή τα δημοσιεύανε κιόλας στο βιβλίο. Από τον κόσμο, για τον κόσμο.

Σήμερα το Zagat καλύπτει και άλλα πράγματα εκτός από εστιατόρια (πχ θέατρα, ξενοδοχεία, bars κτλ). Και η έλευση του ίντερνετ απλώς απελευθέρωσε αυτή τη διαδικασία καθώς ο οποιοσδήποτε μπορεί να γραφτεί στο site (για $25 το χρόνο) και να αρχίζει να τοποθετεί reviews και σχόλια. Το ποσό είναι ελάχιστο αν αναλογιστείς ότι είναι λιγότερα από ένα γεύμα σε ένα κακό εστιατόριο (που αν δε το ξέρεις θα την πατήσεις), δηλ. βγάζει τα λεφτά του από την πρώτη μέρα. Συν ότι για όποια κατηγορία κάνεις review, σου στέλνουν δωρεάν (κανονικά έχει $15) το αντίστοιχο έντυπο οδηγό. Πέρυσι που έκανα review LA, ΝΥ και Λονδίνο, πήρα και τους τρεις!

Το Zagat δημοσιεύει τις βαθμολογίες του με άριστα το 30. Γενικά πάνω από 20 είναι καλό εστιατόριο, πάνω από 25 must (και πιο ακριβά), και 30 δεν έχω δει πουθενά. Αλλά έχει επιπλέον μέσα πολλά εστιατόρια ευκαιρίες, και δημοσιεύουν στο site τους ανά περιοχή, τύπο φαγητού αλλά και features (πχ καλή θέα, καλό value, celebrity sightings κτλ).


Με όλη αυτή την εμπειρία των εκατοντάδων εστιατορίων έχω καλή άποψη για το πως πρέπει να βαθμολογούνται τα εστιατόρια, την οποία έχω τελειοποιήσει με τα χρόνια και την παραθέτω εδώ.

Καταρχάς, η βαθμολογία είναι από 1 μέχρι μέγιστο το 5 (επιτρέπονται λίγες φορές και μισά). Μεγαλύτερες κλίμακες (όπως πχ η 1-10 που έχει το imdb) πολώνουν τον κόσμο, αφού όλοι συνωστίζονται είτε από 5 και πάνω είτε στο 1. Και παρότι χρησιμοποιώντας και μισά (0.5) στη κλίμακα 1-5 είναι ισοδύναμο (θεωρητικά) με την κλίμακα 1-10, στην πράξη η ιδέα και μόνο ότι πρέπει να σκεφτείς με μικρότερη κλίμακα έχει ευεργετικά αποτελέσματα.

Όσον αφορά τις τιμές: οι βαθμολογίες 1-5 δεν είναι εντελώς ανεξάρτητες των τιμών, δηλαδή δεν βαθμολογώ μόνο το φαγητό. Το βασικό είναι αν νιώθεις αφού φύγεις από το μαγαζί ότι άξιζε τα λεφτά του, αλλά με μέτρο. Για παράδειγμα, αν ένα εστιατόριο έχει φαΐ που αξίζει 2, αλλά είναι απίστευτα φτηνό, ίσως ανέβει στο 2.5-3 αλλά ποτέ σε 4-5. Αντίστοιχα, ένα εστιατόριο που έχει φαΐ για 4, αλλά είναι ακριβό, ίσως και να πέσει στο 3. Υπάρχει δηλαδή ευελιξία.


Ιδού οι κανόνες για να συμπεριληφθεί κάποιο εστιατόριο στην ανάλογη βαθμολογία, από 1-5.


Ένα - 1
Εδώ ανήκουν εστιατόρια με φαγητό κάτω του μέσου όρου. Είναι μέρη όπου δεν θα ξαναπάς, ακόμα και αν είσαι απ' έξω και δεν υπάρχει τίποτα άλλο στη γειτονιά, ακόμα και να έχει προσφορές.


Δύο - 2
Ένα μεγάλο ποσοστό εστιατορίων είναι στην κατηγορία αυτή. Είναι μέρη συνήθως σχετικά φτηνά, όπου το φαγητό είναι ΟΚ αλλά όχι κάτι το ιδιαίτερο. Δεν θα το πρότεινες ειδικά σε άλλον να ταξιδέψει για να πάει σε ένα τέτοιο μέρος, αλλά αν ήταν στην περιοχή όπου είσαι, και δεν είναι ακριβό, μπορείς να ξαναφας εκεί χωρίς πολλούς ενδοιασμούς.


Τρία - 3
Άλλο ένα μεγάλο ποσοστό εστιατορίων ανήκει εδώ. Στην κατηγορία αυτή το φαγητό αξίζει αρκετά, ειδικά αν δεν είναι πολύ ακριβό. Εδώ επίσης βρίσκονται μέρη όπου αξίζει να ταξιδέψεις μισή ώρα για να τα επισκεφτείς. Είναι μέρη όπου σχετικά εύκολα θα φέρεις για να φάει ένα επισκέπτη από άλλη πόλη ή άλλη χώρα, και θέλει να δοκιμάσει κάτι καλό.


Τέσσερα - 4
Βαθμολογία 4 μπορείς να βάλεις σε μερικά μόνο εστιατόρια κάθε χρόνο (ίσως 10-15). Έχουν πολύ καλό φαγητό και αξίζει ακόμα και να κάνεις ταξίδι σε άλλη πόλη για να το δοκιμάσεις. Η διαφορά σε σχέση με το 3 είναι πως εδώ το 4, ξέρεις από την πρώτη μπουκιά ότι θα είναι 4. Είναι η στιγμή που δοκιμάζεις κάτι και αμέσως λες "wow", αυτό είναι τέλειο. Ένα εστιατόριο 3 είναι μεν καλό αλλά δεν έχει ποτέ wow factor.


Πέντε - 5
Βαθμολογία 5 έχουν ελάχιστα εστιατόρια, και μπορείς να βάλεις μόνο μερικά 5 (ίσως κάτω από δέκα σε αριθμό) σε όλη σου τη ζωή. Είναι μέρη μοναδικά που έχουν φαγητό όπου δεν μπορείς να το βρεις πουθενά άλλου, και το κάνουν στην τελειότητα. Είναι μέρη όπου αξίζει να μπεις στο αεροπλάνο και να οργανώσεις ταξίδι γύρω από αυτή την εμπειρία. Σε αντίθεση με το 4, 5 δεν βάζεις ποτέ άμεσα την ώρα που τρως, ούτε αφού τελειώσεις. Πρέπει να περάσουν μερικές μέρες, να χωνέψεις την ιδέα, να δεις τι εντύπωση σου έχει αφήσει σε σχέση και με άλλα παρόμοια μέρη. Αν έχει περάσει αυτός ο χρόνος και συνεχίσει να παραμένει κορυφαίο στο μυαλό, τότε παίρνει το 5 δικαιωματικά. Τέλος στο 5, το φαγητό είναι τόσο καλό που δεν σου έχει αφήσει ποτέ τύψεις για το πόσο ήταν ο λογαριασμός.


Η παραπάνω κλίμακα, παρότι μπορεί να φαίνεται απλοϊκή, δουλεύει εξαιρετικά καλά όσο μεγαλώνει ο αριθμός των εστιατορίων (κάτι σαν το google για το search). Βασίζεται όχι απευθείας στο πόσο καλό είναι το φαγητό, αλλά πιο έμμεσα στο κατά πόσο θα πρότεινες το εκάστοτε μέρος σε φίλους και πόσο είσαι διατεθειμένος να ταλαιπωρηθείς για να το δοκιμάσεις.


Υστερόγραφο: Υπάρχει το δικαίωμα, για οποιαδήποτε λόγο (όχι μόνο ποιότητα φαγητού) να βάλει κάποιος ΕΝΑ εξαράκι (6) σε όλη του τη ζωή. Το ποιο μέρος θα έχει το 6 ίσως αλλάξει, αλλά ανά πάσα στιγμή μπορεί να είναι μόνο ένα. Το δικό μου πάει εδώ.

Paris, France

Τις εκδρομές στην Ευρώπη δεν τις κυνηγάω αυτόν τον καιρό. Σκέφτομαι ότι όταν με το καλό εγκατασταθώ κάπου μόνιμα και γεράσω και δεν είμαι για πολλά πολλά, θα πηγαίνω τις βόλτες στην Ευρώπη που γίνονται και σε ένα σαββατοκύριακο οι περισσότερες. Αλλά για την ώρα όπου τα πόδια με βαστάνε καλά προτιμώ γενικά πιο ριψοκίνδυνους προορισμούς.

Αλλά υπάρχουν πάντα οι εξαιρέσεις: μια που μένω τώρα στο Λονδίνο, ήθελα να πάω στο Παρίσι με το τρένο του Eurostar, περνώντας κάτω από τη Μάγχη, σε 2 ώρες και 15 λεπτά.



Η παραπάνω φώτο είναι από το σταθμό του St. Pancras όπου ξεκινάνε τα τρένα, και στις 6 το πρωί έχει ελάχιστη κίνηση. Απίστευτη κυρίλα μια που ο σταθμός μόλις πρόπερσι άνοιξε εκεί, σε αντίθεση με τον αντίστοιχο σταθμό του Παρισιού όπου είναι χειρότερος και από ελληνικά ΚΤΕΛ. Όπως και να έχει όμως, μέσα σε 3.5 ώρες από την πόρτα του σπιτιού βρίσκεσαι στο κέντρο του Παρισιού με το τρένο, όταν από οποιαδήποτε άλλη μεγάλη πόλη της Ευρώπης χρειάζεσαι πόρτα-πόρτα τουλάχιστον το διπλάσιο χρόνο.


Η πόλη με εξέπληξε ευχάριστα - καμία σχέση με το "σκληρό" Λονδίνο. Παντού καφέ, φαγητά, ψωμιά (ναι στην Αγγλία δύσκολο να βρεις καλό ψωμί), κόσμος χαλαρός, στενά δρομάκια, μεγάλες λεωφόροι, ωραία μαγαζιά, όμορφα κτίρια. Φτάνοντας με τη μία κατάλαβα γιατί είναι ο Νο1 ευρωπαϊκός προορισμός των Αμερικάνων: το Παρίσι είναι ο ορισμός της Ευρώπης.


Αρχίζουμε από το φαγητό. Ζεστή σοκολάτα παγκόσμιας κλάσης (από αυτές τις πηχτές με λιωμένη αληθινή σοκολάτα) στο Angelina:


Όλα πανάκριβα όμως τα εστιατόρια (τουλάχιστον στο κέντρο). Καφέδες πάνω από €5, και απλά πιάτα €20-25, με αποτέλεσμα να κάνεις δύσκολα λογαριασμό κάτω από €40 το άτομο. Υποθέτω ότι είναι και τα νοίκια ανάλογα, και άρα δεν ξέρω πώς τη βγάζει ο κόσμος εκεί. Το Λονδίνο για πρώτη φορά μου φάνηκε φτηνό :-)


Επόμενη στάση, Λούβρο. Έχοντας πάει σε πολλά μουσεία ανά τον κόσμο, δεν είχα υψηλές προσδοκίες. Και όμως το Λούβρο είναι ΤΕΡΑΣΤΙΟ. Αν μπορούσες να το απλώσεις από τη μία άκρη στην άλλη το κτίριο που στεγάζεται, θα έφτανε 1.5km σε μήκος, επί 100m πλάτος, επί 4 ορόφους. Το Βρεταννικό Μουσείο μου φαίνεται παιχνιδάκι πια για μικρά παιδιά.



H παραπάνω είναι μια πανοραμική, σχεδόν 360 μοίρες φωτογραφία από το προαύλιο του Λούβρου (ήταν κάποτε βασιλικό ανάκτορο). Το κτίριο είναι σε σχήμα Π. Τα σημεία που είναι πιο κοντά στην κάμερα είναι πιο καμπυλωτά. Χρειάστηκαν περίπου 8 φωτογραφίες stitching για να βγει αυτό το αποτέλεσμα.


Ενδιαφέροντα στιγμιότυπα μέσα στο μουσείο:



Δε θυμάμαι το όνομα του αγάλματος (το διαφημίζουν πάντως αρκετά στους χάρτες τους), είναι από ένα νεολιθικό πολιτισμό στο Ισραήλ από το... 7500πΧ. Γκλούπ. Το ότι έχει διατηρηθεί τόσο καλά μετά από σχεδόν 10,000 χρόνια μου είναι αδιανόητο.


Ένας ζωγράφος αντιγράφει έναν από τους πίνακες του μουσείου, βάζοντας τα δικά του, έντονα χρώματα.




Μία πανοραμική φωτογραφία από την αίθουσα του Rubens, η οποίο κοσμείται με τεράστιους δικούς του πίνακες.




Και φυσικά σε περίοπτη θέση η Νίκη της Σαμοθράκης:


Το άγαλμα αυτό είναι η θεά Νίκη, όπου κατεβαίνει από τους ουρανούς να φωνάξει τη νίκη μετά από μια ναυμαχία. Τα χέρια της θα ήταν τοποθετημένα κυκλικά γύρω από το στόμα (σαν κούπα) για να δείχνει ότι φωνάζει. Το φόρεμα είναι το πιο εντυπωσιακό όμως, όπου υποτίθεται ότι το φυσά ο άνεμος όπως αυτή κατεβαίνει από τα σύννεφα και για αυτό είναι κολλημένο πάνω της και προς τα πίσω. Ειδικά στο σημείο γύρω από την κοιλιά, όπου "βλέπεις" μέσα από το φόρεμα το σώμα, ξεχνάς ότι κοιτάς πέτρα.

Τέλος, να και μια νυχτερινή άποψη από την αυλή και την πυραμίδα του Λούβρου:




Γενικά το Παρίσι είναι φοβερό για νυχτερινές λήψεις. Να η Notre Dame by night:






Να και η Αψίδα του Θριάμβου by night:




Να και ο πύργος του Άιφελ by night, από την κορυφή της Αψίδας:


Το φως δεν είναι τόσο πλατύ στην πραγματικότητα, αλλά φαίνεται έτσι επειδή έχω αφήσει το shutter ανοιχτό για αρκετή ώρα (~2 sec) και έχει καταγράψει όλη την τροχιά του.



Επίσης, να και η Sacre Coeur by night:





Άλλα ενδιαφέροντα σημεία: τα high-tech εξομολογητήρια της Notre Dame. Πλήρη, με γυάλινες βιτρίνες, εκτυπωτές, γραφεία κτλ.





Η θέα προς τον πύργο του Άιφελ από την κορυφή της Notre Dame, παρέα με τα gargoyles.





O κόκκινος πύργος του Moulin Rouge.



Ε, άντε να βάλουμε και μια κλασική φώτο του Άιφελ:




Φινάλε με την εντυπωσιακή Όπερα του Παρισιού. Η φώτο ΔΕΝ είναι photoshop, είναι το πρώτο πράγμα που αντίκρισα από Παρίσι μόλις βγήκα από το μετρό.