Εξωτερικό ή Ελλάδα

Μέχρι και το Μάρτιο που ήμουν στο εξωτερικό για 7 χρόνια, πολλοί από εμάς τους "έξω" συζητάγαμε για την επιστροφή στην Ελλάδα.

Γνωρίζοντας τα μειονεκτήματα (λίγα χρήματα, αναξιοκρατία, διαφορά, λίγες ευκαιρίες, ακρίβεια κτλ) και τα πλεονεκτήματα (καλοκαίρι, χαλαρή δουλειά, κοντά σε οικογένεια, φτηνά σπίτια κτλ) πολλοί επιστρέψαμε. Δύσκολη βλέπετε η ξενιτιά.

Τους τελευταίους 4 μήνες που είμαι στην Ελλάδα, πάρα πολλοί, και ειδικά φίλοι της ηλικίας μου (~30), που δεν το τολμήσανε όταν το έκανα εγώ στα 22, σκέφτονται αν πρέπει να πάνε έξω τώρα. Ειδικά από άτομα που έχουν ελάχιστη επαφή με το εξωτερικό.

Υπάρχει επίσης μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων που γκρινιάζει. Για τα λεφτά, για τη ζωή, για την κίνηση, για το κράτος, κτλ. Μερικοί από αυτούς ανήκουν και στην παραπάνω κατηγορία που σκέφτονται να πάνε έξω.

Οπότε είπα να μαζέψω εδώ μερικές από τις συμβουλές που τους προτείνω κατά καιρούς, ως και πιο έμπειρος έχοντας ζήσει και πληρώσει φόρους σε 2 χώρες του εξωτερικού (Αγγλία & Αμερική).


- Δεν υπάρχει σωστή και λάθος λύση. Στον καθένα ταιριάζει άλλος τρόπος ζωής.

- Υπάρχει ένας απλός λόγος που οι έξω θέλουν να γυρίσουν και οι μέσα να φύγουν: "The grass is always greener on the other side of the fence" που λένε και οι Αμερικάνοι. Το μυαλό τείνει να προσέχει τα πράγματα που το ενοχλούν και άρα η αλλαγή θεωρείται by default πιο ενδιαφέρουσα λύση - δεν φταίμε εμείς για αυτό, είναι θέμα επιβίωσης όπως ορίζει ο Δαρβίνος.

- Για μένα δεν υπάρχει νόημα στο να γκρινιάζει κάποιος. Αν δε σου αρέσει κάτι, δοκιμάζεις να το αλλάξεις. Αν δεν νομίζεις ότι αλλάζει, και δε σου αρέσει η ζωή εδώ, be my guest και πήγαινε έξω. Αλλά η σκέτη γκρίνια χωρίς πράξεις, απλώς δεν αλλάζει τίποτα!

- "Μα είμαι πια 30, έχω υποχρεώσεις κτλ". Η δυσκολία της αλλαγής είναι στο μεγαλύτερο μέρος της ψευδαίσθηση, απόρροια της ελληνικής νοοτροπίας του δημοσίου όπου έχεις μια δουλειά και δε το κουνάς ποτέ από εκεί. Στο εξωτερικό ο κόσμος μετακομίζει πολύ συχνότερα, αλλάζοντας συνεχώς δουλειές, σπίτια, παρέες, συνήθειες. (Εγώ: 5 σπίτια σε 7 χρόνια).

- "Μα είμαι κοντά στα 40 και έχω ήδη αγοράσει σπίτι και έχω 2 παιδιά, πώς να τα παρατήσω όλα να πάω έξω?" Ακριβώς - άρα έχεις ήδη κάνει την επιλογή που πιστεύεις ότι είναι καλύτερη για σένα, να μείνεις στην Ελλάδα. Οπότε προς τι η γκρίνια?

- Στο παραπάνω παράδειγμα η επιλογή Ελλάδας ίσως είναι σωστή: Αυτός που έχει πχ σπίτι από τους γονείς και τα πεθερικά μπορεί να προσέχουν τα παιδιά στην Ελλάδα, θα πλήρωνε αν έμενε στο Λονδίνο £2,000 για καλό daycare/nursery για τα παιδιά (διότι θα πρέπει να δουλεύει) και άλλα τόσα για ενοίκιο. Επομένως ακόμα και £6,000 καθαρά να βγάζει το μήνα (£100Κ+ το χρόνο μισθό) ίσως να ζει μόνο οριακά καλύτερα από ότι σαν δημόσιος υπάλληλος στην Ελλάδα.

- Το μεγαλύτερο λάθος (misconception) αυτών που θέλουν να πάνε έξω είναι πως πιστεύουν ότι πηγαίνοντας έξω, θα αλλάξουν μόνο τα πράγματα που εκείνοι θέλουν να αλλάξουν. Μέγα σφάλμα - αλλάζουν σχεδόν τα πάντα, και είναι λίγο hit or miss αν θα σου αρέσει το νέο περιβάλλον ή όχι.

- Παράδειγμα: Φίλος στο LA έμαθε ότι ο πατέρας του μπήκε στο νοσοκομείο. Πήρε το πρώτο αεροπλάνο για Αθήνα αλλά ο πατέρας του πέθανε όσο ήταν στον αέρα (20+ ώρες ταξίδι) και δεν τον πρόλαβε. Τέτοια ενδεχόμενα δεν τα σκέφτεσαι όταν ξεκινάς για να μετακομίσεις στο εξωτερικό, αλλά σε βρίσκουν αργά ή γρήγορα.

- Πριν από 10-20 χρόνια, θα δεχόμουν ότι υπήρχαν πρακτικές δυσκολίες να βρει κανείς δουλειά έξω, χωρίς ίντερνετ γαρ. Σήμερα όμως όλες οι μεγάλες (και ειδικά οι μικρές...) εταιρίες και πανεπιστήμια προβάλλουν τις θέσεις στα sites τους, και είναι πολύ εύκολο να ανεβάσεις ένα CV για να δεις τι ψάρια πιάνεις.

- Έχει νόημα να πας έξω (και ειδικά Αμερική) όταν νομίζεις ότι είσαι πολύ καλός σε κάτι, σου αρέσει, και είσαι διατεθειμένος να αφιερώσεις τη ζωή σου και να κάνεις θυσίες και αυτό. Γιατί εκεί θα σε αναγνωρίσουν, θα σε αναδείξουν, και θα πληρωθείς καλά για κάτι που σου αρέσει.

- Αλλά αυτό θα έρθει με το τίμημα της πολύ δουλειάς, με μειωμένο ελεύθερο χρόνο, πολύ άγχος, 10 μέρες διακοπών το χρόνο στις ΗΠΑ (άρα μία εβδομάδα τα Χριστούγεννα και μία το καλοκαίρι και that's it), και κοινωνική απομόνωση σε μικρό ή μεγάλο βαθμό (αναμενόμενο όταν πας σε νέο περιβάλλον).

- Από την άλλη αν η λογική σου είναι "θέλω να δουλεύω, αλλά φυσιολογικές ώρες και να μπορώ να χαλαρώνω συχνά" τότε καλύτερα στην Ελλάδα. Θα είσαι κοντά με οικογένεια και φίλους, αλλά θα πρέπει να έχεις ελάχιστες απαιτήσεις εργασιακά.

- Αυτό δε σημαίνει ότι όσοι μένουν Ελλάδα είναι χαμένοι και όσοι πάνε έξω γίνονται φοβεροί - απλώς αυξάνουν οι πιθανότητες.

- Δεν πρόκειται να αλλάξει κάτι δραματικά στην Ελλάδα μέσα σε 5-10-20 χρόνια. Τα προβλήματα της Ελλάδας είναι κατά βάση προβλήματα νοοτροπίας, και τα πράγματα που θέλουν αλλαγή νοοτροπίας γίνονται πολύ αργά και σταδιακά, από γενιά σε γενιά. Οπότε είναι αρκετά ασφαλές ότι αν πας έξω για μερικά χρονάκια δε θα χάσεις και πολλά πράγματα μέχρι να επιστρέψεις.

Letting Go

Απόσπασμα από ένα εξαιρετικό κείμενο του Sean Caroll περί θρησκείας, ψευδοεπιστήμης και "letting go":

Everything we see in our everyday lives is simply a combination of three particles — protons, neutrons, and electrons — interacting through three forces — gravity, electromagnetism, and the strong nuclear force. That is it; there are no other forms of matter needed to describe what we see, and no other forces that affect how they interact in any noticeable way.

As far as our immediate world is concerned, we know what the rules are.

Astrology does not work; there is no such thing as telekinesis; quantum mechanics does not tell you that you can change reality just by thinking about it. There is no life after death; there’s no spiritual essence that can preserve a human consciousness outside its physical body. Life is a chemical reaction; there is no moment at conception or otherwise when a soul is implanted in a body. We evolved as a result of natural processes over the history of the Earth; there is no supernatural intelligence that created us and maintains an interest in our behavior. There is no Natural Law that specifies how human beings should live, including who they should marry. There is no strong conception of free will, in the sense that we are laws unto ourselves over and above the laws of nature.

The world follows rules, and we are part of the world.

Resolution, Retina Display & HDTV

Με αφορμή το νέο iPhone και την υψηλής ανάλυσης οθόνη του, ένα ποστάκι για τα πολύ βασικά της ευκρίνειας και του τι μπορεί να δει το ανθρώπινο μάτι. Πόσο καλή είναι η οθόνη του iPhone 4? Πόσο μεγάλη τηλεόραση χρειάζεται και σε τι απόσταση?

Το παραπάνω είναι το βασικό σχήμα για να βοηθήσει τη συζήτηση. Έχουμε το μάτι στο αριστερό μέρος στην κορυφή του τριγώνου και σε απόσταση L μακριά 2 σημεία στις κορυφές του τριγώνου. Τα δύο αυτά σημεία είναι σε απόσταση d μεταξύ τους, και άρα φαίνονται από μια γωνία φ.

Από απλή τριγωνομετρία, οι 3 αυτές παράμετροι συνδέονται με τη σχέση

tan(φ/2) = d/(2L)

iPhone 4 Retina Display

Ο Steve Jobs με περηφάνια δήλωσε στην παρουσίαση του νέου iPhone πως η ανάλυση της οθόνης (326 pixels per inch) είναι τέτοια που όταν βρίσκεται σε φυσιολογική απόσταση από το μάτι, δεν διαχωρίζονται τα pixels στην οθόνη.

Η διακριτική ικανότητα του ματιού είναι περίπου 1 λεπτό της μοίρας (1/60 μοίρες). Αυτό σημαίνει πως το μάτι δεν μπορεί να διακρίνει μεταξύ τους 2 διαφορετικά σημεία που φαίνονται να είναι πιο κοντά από φ=1/60 μοίρες (γωνιακή απόσταση πάντα).

(Η τιμή αυτή για το 1 λεπτό της μοίρας προκύπτει είτε εμπειρικά, είτε από το ότι τα κονία στη ρέτινα του ανθρώπινου ματιού είναι μεταξύ τους σε απόσταση περίπου 1 μm μεταξύ τους τοποθετημένα, όπως μπορεί να δει κανείς με μικροσκόπιο. Γνωρίζοντας την απόσταση της ρέτινας από το φακό του ματιού (μερικά χιλιοστά), μπορεί κανείς να έλθει εύκολα στο παραπάνω νούμερο. Δείτε πχ εδώ για πληροφορίες).

Άρα αν οι κορυφές του παραπάνω τριγώνου είναι τα pixels στην οθόνη του iPhone, μπορούμε εύκολα να λύσουμε τον τύπο ως προς d ώστε να βρούμε τη απόσταση που πρέπει να έχουν μεταξύ τους ώστε να μη διακρίνονται από το μάτι και να φαίνονται σαν 1.

Βάζουμε λοιπόν φ=1/60 μοίρες και L=30cm μια φυσιολογική απόσταση που κρατάμε ένα τηλέφωνο, βρίσκουμε d=2L*tan(φ/2) = 87μm.

Άρα οτιδήποτε αντικείμενα βρίσκονται σε απόσταση 30cm από το μάτι μας και είναι πιο κοντά από 87μm μεταξύ τους δε θα διαχωρίζονται.

Η ανάλυση του iPhone 4 είναι 326 pixels per inch ή 326 pixels ανά 2.54cm, και άρα η μέση απόσταση των pixels μεταξύ τους είναι 2.54cm/326 = 78μm. Άρα όντως ο Steve είχε δίκιο και τα pixels του iPhone 4 δε θα διακρίνονται εκτός και αν φέρει κάποιος τη συσκευή πολύ κοντά στο μάτι του.

Τηλεοράσεις

Από τα παραπάνω ίσως γίνεται εμφανές πώς οτιδήποτε θα φαίνεται "ευκρινές" (δηλ. δε ξεχωρίζουν τα pixels) αν το πάμε αρκετά μακριά. Το ίδιο ισχύει και για τις τηλεοράσεις, με τον ερχομό αναλύσεων HD 1920x1080 pixels, όταν η απλή αναλογική τηλεόραση έχει μόνο 480 pixels (η κατακόρυφη ανάλυση, δηλαδή το αντίστοιχο του 1080).

Άρα πολύ απλά ένα σήμα 480p αν το απομακρύνουμε από το μάτι μας 1080/480 = 2.25 φορές πιο μακριά, θα δούμε ακριβώς το ίδιο πράγμα με μια τηλεόραση 1080p. Έτσι μια 1080p τηλεόραση στο ένα μέτρο και μια αναλογική 480p τηλεόραση στα 2.25 μέτρα έχουν την ίδια ευκρίνεια. Ή, όπως λέω συνήθως σε φίλους:

From a distance, anything looks HD

Το όλο θέμα με τις HD τηλεοράσεις είναι πως μπορούμε να τις φέρουμε πιο κοντά μας και να γεμίσουμε μεγαλύτερο τμήμα του οπτικού μας πεδίου (και άρα μεγαλύτερη απόλαυση) χωρίς να θυσιάσουμε σε ευκρίνεια. Ή, ισοδύναμα, μας επιτρέπει να έχουμε μεγαλύτερη τηλεόραση.

Από την παραπάνω απλή αναλογία προκύπτει πως μια αναλογική CRT τηλεόραση 480p μπορεί να αντικατασταθεί με μια 1080p τηλεόραση 2.25 φορές μεγαλύτερη στην ίδια θέση και απόσταση από τον καναπέ. Πχ μια 480p 28" θα έχει την ίδια ευκρίνεια με μια 1080p 28*2.25=63". Σε μικρότερη οθόνη χάνεται πληροφορία.

Τι απόσταση d έχουν τα pixels των τηλεοράσεων? Πάνω στη διαγώνιο μιας 1920x1080 τηλεόρασης υπάρχουν περίπου sqrt(1920^2+1080^2) = 2203 pixels. Άρα μια οθόνη πχ 50" θα έχει pixels σε απόσταση (50*2.54cm)/2203 = 576μm μεταξύ τους.

Χρησιμοποιώντας πάλι τον παραπάνω τύπο, μπορούμε να δούμε σε ποια απόσταση πρέπει να τοποθετηθεί μια συγκεκριμένης διάστασης τηλεόραση ώστε να μην διακρίνει το μάτι μας τα pixel.

Πχ για την παραπάνω οθόνη των 50", θέτουμε d=576μm και άρα για φ=1/60 μοίρες λύνουμε ως προς L = d/(2*tan(φ/2)) = 2 μέτρα.

Μια πολύ γενική προσεγγιστική σχέση για 1080p τηλεοράσεις με διαγώνιο Δ ίντσες προκύπτει εύκολα από τον παραπάνω τύπο, ότι πρέπει να τοποθετούνται σε απόσταση

L = Δ/25 μέτρα

ή μεγαλύτερη, ώστε να μη διακρίνονται τα pixels.

Trip to LA

Τις περασμένες 2 εβδομάδες μας έφερε η τύχη πίσω στο Λος Άντζελες. Όχι για μόνιμα όπως πριν 7 χρόνια, αλλά για 2 εβδομάδες διακοπών. Βέβαια έχοντας ζήσει 5 χρόνια στο LA δεν ήταν ανάγκη να περάσω πάλι από όλες τις τουτιστικές τοποθεσίες. Αντίθετα, ήταν ένα βιωματικό ταξίδι βλέποντας φίλους, δοκιμάζοντας εστιατόρια, και με αρκετά ψώνια.

Έπαιξα αρκετά με το iPad. Ίσως και πάνω από 2 ώρες αθροιστικά, σκοτώνοντας χρόνο στα διάφορα malls. Τελικά αποφάσισα ότι δεν ήταν για μένα, μια και είναι μια συσκευή - κυρίως - κατανάλωσης και όχι τόσο δημιουργίας. Όταν έχω στο σπίτι desktop+laptop+netbook+iPhone, απλώς δεν υπάρχει χώρος. Ίσως αν γίνει πιο compatible με αρχεία video, ή αν μπει μια μπροστινή κάμερα για video chat.

Βέβαια η συσκευή είναι απίστευτα γρήγορη - το πιο γρήγορο browsing που έχω κάνει σε οποιοδήποτε σύστημα ever, και είναι τέλεια για να σερφάρεις. Αλλά δε το βλέπω σαν κάτι που θα το χρησιμοποιώ σε μόνιμη βάση - θα ήθελα απλώς να παίξω για κανένα μήνα έτσι για την εμπειρία. θα τα ξαναπούμε σε 1 ή 2 χρόνια όταν θα υπάρχουν περισσότερα apps και θα είναι πιο ξεκάθαρο το τοπίο.


H παραπάνω φώτο είναι από την 6218 Mullholland Hwy. Είναι σχετικά μακριά από το κέντρο του Hollywood, όπου πέρα από 1-2 δρόμους δεν έχει τίποτε ιδιαίτερο. Εκεί υπάρχει ειδική θέση για να βγεις φωτογραφία με το Hollywood sign, αλλά είναι τόσο μακριά που αν δεν είσαι επαγγελματίας φωτογράφος είναι σχεδόν αδύνατο να την βγάλεις να φαίνεται σωστά. Με τη βοήθεια του GPS όμως και λίγου common sense, πιστεύω πως αυτό το σημείο είναι το κοντινότερο στην πινακίδα που μπορεί να φτάσει κανείς σε δημόσιο χώρο. θα ξέρετε ότι φτάσατε εκεί όταν βρεθείτε μπροστά σε αυτή την φοβερή εικόνα πόρτας γκαράζ:




Ένας από τους λόγους που πήγαμε σε αυτή τη χρονική περίοδο ήταν για να δούμε το φινάλε του Lost στις 23 Μαϊου παρέα με τα παιδιά που το βλέπαμε όλα τα χρόνια στο USC. Ετοιμάσαμε και κατά παράδοση με τον - κουμπάρο πια - Andrew ένα ενδιαφέρον Lost Series Finale Reactions Video, ανεβασμένο εδώ.

Επίσης ανεβήκαμε μια βόλτα στην κεντρική Καλιφόρνια στο Wine Country του Paso Robles. Παρότι η Napa Valley είναι περισσότερο γνωστή για τα κρασιά (είναι η Νο.2 τουριστική attraction στην Πολιτεία μετά τη Disneyland), για κάποιον σαν και μένα που δεν είμαι και ο καλύτερος γευσιγνώστης το βρήκα πιο ενδιαφέρον. Και αυτό γιατί έχει λιγότερο κόσμο και είναι πιο φτηνά. Η διαδικασία είναι πως διαλέγεις μερικά από τα 250 wineries της περιοχής και πας για να δοκιμάσεις κρασιά. Σε μια τυπική μέρα, μπορείς να δοκιμάσεις 20-30 διαφορετικά κρασιά εξαιρετικής ποιότητας.





Η παραπάνω φωτογραφία είναι χαρακτηριστική για μένα για τα wine countries της Καλιφόρνια: λοφάκια με αμπέλια, σε συνδυασμό με τον φοίνικα μπροστά που είναι σήμα κατετεθέν της πολιτείας.



Στη συνέχεια επισκεφτήκαμε το Hearst Castle - μια έπαυλη σε ένα φοβερό σημείο πάνω στον Ειρηνικό χτισμένη από έναν μεγιστάνα του 1920 (Ο Hearst έλεγχε το 30% του τύπου στην Αμερική τότε). Εκφράζει την Αμερικανική έκφραση πλουτισμού της εποχής, όπου οι πλούσιοι πηγαίνανε στην Ευρώπη και φέρνανε πίσω έργα τέχνης, αγάλματα κτλ. Έτσι και αυτός έφτιαξε ένα κάστρο-έκτρωμα όπου το διακόσμησε με κάθε λογής έργα, από αρχαίους αιγυπτιακούς κίονες και ελληνικά αγάλματα μέχρι αναγεννησιακούς πίνακες και ταπετσαρίες. Εντυπωσιακό, αλλά χωρίς γούστο.

Το κυρίως σπίτι:




Neptune's pool:



Η υπόγεια πισίνα (ότι είναι κίτρινο είναι χρυσός):





Πίσω στο LA, την τελευταία μέρα ανεβήκαμε στη Mulholland Drive όπου μπορεί να δει κανείς το downtown με θέα, και αναλωθήκαμε στο light painting, δηλαδή το "ζωγράφισμα" φωτογραφιών με φως αφήνοντας μεγάλο χρόνο έκθεσης. Η πιο ενδιαφέρουσα φωτογραφία ήταν η παρακάτω, όπου τη σκηνοθετήσαμε σαν "μάχη θεών":



Τέλος, το downtown LA μέσα από μια Canon 5D με 105mm φακό και 5sec exposure.

Rapidshare Links Checker version: 20100409

Automatically checks links from more that 50 file hosts, the script is checking the links in bulk when ever possible, that means maximum speed and low bandwidth.

When the check was made in bulk the script can check hundreds of links in a split of a second (300 links in 0.1 - 0.3 sec and 900 links in 0.5 sec on my ADSL connection). When the check was not made in bulk the speed is low and the use of bandwidth is increased because for each link check the script is downloading the checked page in the background.

Author: hosts (http://userscripts.org/users/hosts)

Contributor: ale5000 (http://userscripts.org/users/ale5000)

License: GPL version 3 or any later version (http://www.gnu.org/copyleft/gpl.html)

On the science of Lost

Spoiler disclaimer: The article discusses information about the show up to the middle of Season 6 - you've been warned.

Lost wasn't initially branded as a pure sci-fi show, unlike 'The X-files; or more recently 'Fringe'. I was lucky to have started watching the show from day 1, and as the first 2-3 seasons progressed, in the back of my mind I was hoping that there would be a rational, scientific explanation about the weird happenings on the island. I myself was trying to come up with explanations on what the smoke monster is, what was the pocket of energy in the hatch, or how did the 'Black Rock' end up in the middle of the jungle.

There are cases where the story balances between science and science fiction, without violating any scientific laws per se. For example, in season 2, we find that Desmond's failure to push the button in the hatch on time caused a spike of electromagnetic energy that brought down the plane of Oceanic 815. Even though the amount of energy required to affect a plane flying 30,000 feet away is extremely unrealistic (it would have much worse and obvious effects on the island first), the scientific principle that electromagnetic pulses can affect electronics, is correct. I am willing within the realm of a fictional piece of work not to demand strict scientific accuracy in such cases.

Another such example of 'stretching' the scientific realism in the show is how the Black Rock ended up in the middle of the jungle, as we found out in season 6. While it might seem unrealistic that an ocean wave can push a ship deep inland, it's something we cannot forbid based on the laws of physics. It's extremely improbable, yet not impossible.

However as the show progressed it became clear that a lot of elements could only be explained using science fiction. This started happening especially on the second half of the show (seasons 4-6) where I gave up on expecting everything to be explained scientifically. When the island suddenly dissapears, or when the characters time-travel, or when dead people show up, there isn't much room for rational thinking. My attitude after that point was 'OK, let's accept that the island can somehow allow these things and see how the story progresses'. It is important that the writers did not introduce the heavy sci-fi elements until much later in the series, where the audience's mind had adjusted to the reality presented to them, and accepted those elements smoothly.

I am happy to see that the producers have been consulting with real scientists for the more science-heavy parts of the show. As a result, most of the weird happenings on the island can be traced back to actual elements of physics. Faraday's experiment with the rockets back in season 4 showed that time flows differently on and off the island. In reality it would probably never have manifested like that, but it is true in general relativity that time can indeed flow differently for different observers that have different speeds or are near areas with high energy density. Similarly, in theory there can be wormholes in spacetime that connect two distinct regions - and when you entered one side you would end up on the other side at a different place and time. It would never happen like Ben did it when he turned the frozen donkey wheel (it required immense amounts of negative energy density sustained over prolonged periods of time), but the underlying principle does exist.

Finally, even if I can accept the show having science fiction elements, I could not accept it being inconsistent. And by inconsistent I mean the various stories and elements presented to us contradicting eachother. If you ever watched the X-Files closely, you would know what I am talking about - by the time the final season aired they had put together so many elements that it was impossible to explain everything consistently under one roof. In Lost, on the other hand, the writers seem to have planned ahead at least the main ingredients of the storyline and as a result there have been no significant missteps along the way.

For such a complicated and heavily serialized story, where anything that is shown on screen at any given point in the series could affect the understanding of something else at another point, it is a truly remarkable feat.