Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος για να βαθμολογήσεις ένα εστιατόριο? Είναι ένα ζήτημα που με ταλανίζει πάνω από 5 χρόνια τώρα. Και νομίζω πως έχω βρει την απάντηση.
Όσο ήμουνα στην Ελλάδα, και φοιτητής (μέχρι το 2003), δε με ένοιαζε. Τα εστιατόρια στην Αθήνα ήταν αρκετά φτηνά, και κυρίως την έβγαζα με τα εξαίσια delivery (πρέπει να έχουμε τα καλύτερα παγκοσμίως). Έτσι τις περισσότερες φορές δεν έβγαινα καν έξω για φαγητό.
Με το που πήγα στην Αμερική άλλαξε η υπόθεση. Εκτός του ότι το καλό φαΐ ήταν δυσεύρετο, ήταν και ακριβό (με $10 μόνο fast food burger παίρνεις). Άρχισα να βγαίνω πιο συχνά για φαγητό έξω, 2-3 φορές την εβδομάδα. Ταυτόχρονα μετακόμισα και σε broadband και με το άνοιγμα στο ίντερνετ μπήκα σε όλο αυτό το κόσμο των online reviews. Αυτό σε συνδυασμό με την εκπληκτική ποικιλία επιλογών και κουζίνες που δεν είχα ποτέ φανταστεί ότι θα δοκίμαζα, μετέτρεψαν το φαγητό έξω, σε μία από τις top ασχολίες μου.
Έτσι, με το συγκάτοικό μου, ανοίξαμε ένα blog όπου γράφαμε συνοπτικά σχόλια και βαθμολογίες για κάθε εστιατόριο που πηγαίναμε, το LAFoodPlaces. Εκεί ανεβάσαμε πάνω από 200 αναρτήσεις σε 5 χρόνια. (Το έχω συνεχίσει μόνος, σε πιο φτωχή έκδοση, με το LondonFoodPlaces τον τελευταίο 1.5 χρόνο εδώ στο Λoνδίνο).
Για online reviews υπάρχουν πάμπολλα πια sites, όπως πχ το yelp. Τα περισσότερα είναι δωρεάν, αλλά έχω επιλέξει αντίθετα δύο επί πληρωμή sites, το Michelin και το Zagat.
Το πρώτο είναι από τη γνωστή εταιρία με τα ελαστικά που βγάζει και χάρτες οδήγησης. Ξεκίνησε σαν προτάσεις προς τους οδηγούς όπου ταξίδευαν σε νέα μέρη, για να ξέρουν που να φάνε, που να κοιμηθούνε κτλ. Σήμερα, έχουν ειδικούς μυστικούς κριτικούς που πάνε στα διάφορα εστιατόρια, και τα βαθμολογούν με κανένα, ένα, δύο ή τρία αστεράκια. Για την ποιότητα φαγητού, είναι το de facto στάνταρ όπου συναγωνίζονται όλοι οι μεγάλοι σεφ, διότι είναι σπάνια.
Το Παρίσι για παράδειγμα, η πρωτεύουσα του φαγητού, που έχει πάνω από 10.000 εστιατόρια, περίπου 60-80 έχουν αστεράκι. Από αυτά 3 αστεράκια έχουν μόνο 10-12. Η Αγγλία έχει 3-4 με 3 αστεράκια, ενώ οι περισσότερες χώρες δεν έχουν εστιατόριο με 3 αστεράκια. Εκεί είναι και η Ελλάδα, όπου έχει μόνο τη Σπονδή με 2 αστεράκια.
To πρόβλημα όμως με το Michelin είναι ότι δεν είναι για τον πολύ κόσμο, μια και τα εστιατόρια που κερδίζουν αυτή τη διάκριση είναι πανάκριβα. Στο Παρίσι εστιατόρια με 1 αστεράκι σπάνια έχουν κάτω από €100, ενώ τα καλύτερα έχουν €150-200.
Και ερχόμαστε στο Zagat. Αυτό που όλο το ίντερνετ κάνει πια με τα reviews προϊόντων από τον κόσμο για τον κόσμο (χωρίς να είναι απαραίτητα κριτικοί), το έχει κάνει πράξη εδώ και 30 χρόνια. Η ιστορία ξεκίνησε από μια παρέα φίλων στη Νέα Υόρκη τη δεκαετία του 1970 όπου αποφασίσανε να σχολιάζουν και να γράφουνε για τα μέρη που τρώνε, και στη συνέχεια βγάλανε τα σχόλια σε έντυπο βιβλίο.
Η βασική διαφορά εδώ είναι πως δεν είναι κριτικοί που βαθμολογούν, αλλά απλός κόσμος. Έστελνες τη βαθμολογία σου στο Zagat, και αυτοί τη μέτραγαν στο μέσο όρο, και αν ήταν τα σχόλια επιτυχή τα δημοσιεύανε κιόλας στο βιβλίο. Από τον κόσμο, για τον κόσμο.
Σήμερα το Zagat καλύπτει και άλλα πράγματα εκτός από εστιατόρια (πχ θέατρα, ξενοδοχεία, bars κτλ). Και η έλευση του ίντερνετ απλώς απελευθέρωσε αυτή τη διαδικασία καθώς ο οποιοσδήποτε μπορεί να γραφτεί στο site (για $25 το χρόνο) και να αρχίζει να τοποθετεί reviews και σχόλια. Το ποσό είναι ελάχιστο αν αναλογιστείς ότι είναι λιγότερα από ένα γεύμα σε ένα κακό εστιατόριο (που αν δε το ξέρεις θα την πατήσεις), δηλ. βγάζει τα λεφτά του από την πρώτη μέρα. Συν ότι για όποια κατηγορία κάνεις review, σου στέλνουν δωρεάν (κανονικά έχει $15) το αντίστοιχο έντυπο οδηγό. Πέρυσι που έκανα review LA, ΝΥ και Λονδίνο, πήρα και τους τρεις!
Το Zagat δημοσιεύει τις βαθμολογίες του με άριστα το 30. Γενικά πάνω από 20 είναι καλό εστιατόριο, πάνω από 25 must (και πιο ακριβά), και 30 δεν έχω δει πουθενά. Αλλά έχει επιπλέον μέσα πολλά εστιατόρια ευκαιρίες, και δημοσιεύουν στο site τους ανά περιοχή, τύπο φαγητού αλλά και features (πχ καλή θέα, καλό value, celebrity sightings κτλ).
Με όλη αυτή την εμπειρία των εκατοντάδων εστιατορίων έχω καλή άποψη για το πως πρέπει να βαθμολογούνται τα εστιατόρια, την οποία έχω τελειοποιήσει με τα χρόνια και την παραθέτω εδώ.
Καταρχάς, η βαθμολογία είναι από 1 μέχρι μέγιστο το 5 (επιτρέπονται λίγες φορές και μισά). Μεγαλύτερες κλίμακες (όπως πχ η 1-10 που έχει το imdb) πολώνουν τον κόσμο, αφού όλοι συνωστίζονται είτε από 5 και πάνω είτε στο 1. Και παρότι χρησιμοποιώντας και μισά (0.5) στη κλίμακα 1-5 είναι ισοδύναμο (θεωρητικά) με την κλίμακα 1-10, στην πράξη η ιδέα και μόνο ότι πρέπει να σκεφτείς με μικρότερη κλίμακα έχει ευεργετικά αποτελέσματα.
Όσον αφορά τις τιμές: οι βαθμολογίες 1-5 δεν είναι εντελώς ανεξάρτητες των τιμών, δηλαδή δεν βαθμολογώ μόνο το φαγητό. Το βασικό είναι αν νιώθεις αφού φύγεις από το μαγαζί ότι άξιζε τα λεφτά του, αλλά με μέτρο. Για παράδειγμα, αν ένα εστιατόριο έχει φαΐ που αξίζει 2, αλλά είναι απίστευτα φτηνό, ίσως ανέβει στο 2.5-3 αλλά ποτέ σε 4-5. Αντίστοιχα, ένα εστιατόριο που έχει φαΐ για 4, αλλά είναι ακριβό, ίσως και να πέσει στο 3. Υπάρχει δηλαδή ευελιξία.
Ιδού οι κανόνες για να συμπεριληφθεί κάποιο εστιατόριο στην ανάλογη βαθμολογία, από 1-5.
Ένα - 1
Εδώ ανήκουν εστιατόρια με φαγητό κάτω του μέσου όρου. Είναι μέρη όπου δεν θα ξαναπάς, ακόμα και αν είσαι απ' έξω και δεν υπάρχει τίποτα άλλο στη γειτονιά, ακόμα και να έχει προσφορές.
Δύο - 2
Ένα μεγάλο ποσοστό εστιατορίων είναι στην κατηγορία αυτή. Είναι μέρη συνήθως σχετικά φτηνά, όπου το φαγητό είναι ΟΚ αλλά όχι κάτι το ιδιαίτερο. Δεν θα το πρότεινες ειδικά σε άλλον να ταξιδέψει για να πάει σε ένα τέτοιο μέρος, αλλά αν ήταν στην περιοχή όπου είσαι, και δεν είναι ακριβό, μπορείς να ξαναφας εκεί χωρίς πολλούς ενδοιασμούς.
Τρία - 3
Άλλο ένα μεγάλο ποσοστό εστιατορίων ανήκει εδώ. Στην κατηγορία αυτή το φαγητό αξίζει αρκετά, ειδικά αν δεν είναι πολύ ακριβό. Εδώ επίσης βρίσκονται μέρη όπου αξίζει να ταξιδέψεις μισή ώρα για να τα επισκεφτείς. Είναι μέρη όπου σχετικά εύκολα θα φέρεις για να φάει ένα επισκέπτη από άλλη πόλη ή άλλη χώρα, και θέλει να δοκιμάσει κάτι καλό.
Τέσσερα - 4
Βαθμολογία 4 μπορείς να βάλεις σε μερικά μόνο εστιατόρια κάθε χρόνο (ίσως 10-15). Έχουν πολύ καλό φαγητό και αξίζει ακόμα και να κάνεις ταξίδι σε άλλη πόλη για να το δοκιμάσεις. Η διαφορά σε σχέση με το 3 είναι πως εδώ το 4, ξέρεις από την πρώτη μπουκιά ότι θα είναι 4. Είναι η στιγμή που δοκιμάζεις κάτι και αμέσως λες "wow", αυτό είναι τέλειο. Ένα εστιατόριο 3 είναι μεν καλό αλλά δεν έχει ποτέ wow factor.
Πέντε - 5
Βαθμολογία 5 έχουν ελάχιστα εστιατόρια, και μπορείς να βάλεις μόνο μερικά 5 (ίσως κάτω από δέκα σε αριθμό) σε όλη σου τη ζωή. Είναι μέρη μοναδικά που έχουν φαγητό όπου δεν μπορείς να το βρεις πουθενά άλλου, και το κάνουν στην τελειότητα. Είναι μέρη όπου αξίζει να μπεις στο αεροπλάνο και να οργανώσεις ταξίδι γύρω από αυτή την εμπειρία. Σε αντίθεση με το 4, 5 δεν βάζεις ποτέ άμεσα την ώρα που τρως, ούτε αφού τελειώσεις. Πρέπει να περάσουν μερικές μέρες, να χωνέψεις την ιδέα, να δεις τι εντύπωση σου έχει αφήσει σε σχέση και με άλλα παρόμοια μέρη. Αν έχει περάσει αυτός ο χρόνος και συνεχίσει να παραμένει κορυφαίο στο μυαλό, τότε παίρνει το 5 δικαιωματικά. Τέλος στο 5, το φαγητό είναι τόσο καλό που δεν σου έχει αφήσει ποτέ τύψεις για το πόσο ήταν ο λογαριασμός.
Η παραπάνω κλίμακα, παρότι μπορεί να φαίνεται απλοϊκή, δουλεύει εξαιρετικά καλά όσο μεγαλώνει ο αριθμός των εστιατορίων (κάτι σαν το google για το search). Βασίζεται όχι απευθείας στο πόσο καλό είναι το φαγητό, αλλά πιο έμμεσα στο κατά πόσο θα πρότεινες το εκάστοτε μέρος σε φίλους και πόσο είσαι διατεθειμένος να ταλαιπωρηθείς για να το δοκιμάσεις.
Υστερόγραφο: Υπάρχει το δικαίωμα, για οποιαδήποτε λόγο (όχι μόνο ποιότητα φαγητού) να βάλει κάποιος ΕΝΑ εξαράκι (6) σε όλη του τη ζωή. Το ποιο μέρος θα έχει το 6 ίσως αλλάξει, αλλά ανά πάσα στιγμή μπορεί να είναι μόνο ένα. Το δικό μου πάει εδώ.
Friday, November 20, 2009
Monday, November 16, 2009
Paris, France
Τις εκδρομές στην Ευρώπη δεν τις κυνηγάω αυτόν τον καιρό. Σκέφτομαι ότι όταν με το καλό εγκατασταθώ κάπου μόνιμα και γεράσω και δεν είμαι για πολλά πολλά, θα πηγαίνω τις βόλτες στην Ευρώπη που γίνονται και σε ένα σαββατοκύριακο οι περισσότερες. Αλλά για την ώρα όπου τα πόδια με βαστάνε καλά προτιμώ γενικά πιο ριψοκίνδυνους προορισμούς.
Αλλά υπάρχουν πάντα οι εξαιρέσεις: μια που μένω τώρα στο Λονδίνο, ήθελα να πάω στο Παρίσι με το τρένο του Eurostar, περνώντας κάτω από τη Μάγχη, σε 2 ώρες και 15 λεπτά.
Η παραπάνω φώτο είναι από το σταθμό του St. Pancras όπου ξεκινάνε τα τρένα, και στις 6 το πρωί έχει ελάχιστη κίνηση. Απίστευτη κυρίλα μια που ο σταθμός μόλις πρόπερσι άνοιξε εκεί, σε αντίθεση με τον αντίστοιχο σταθμό του Παρισιού όπου είναι χειρότερος και από ελληνικά ΚΤΕΛ. Όπως και να έχει όμως, μέσα σε 3.5 ώρες από την πόρτα του σπιτιού βρίσκεσαι στο κέντρο του Παρισιού με το τρένο, όταν από οποιαδήποτε άλλη μεγάλη πόλη της Ευρώπης χρειάζεσαι πόρτα-πόρτα τουλάχιστον το διπλάσιο χρόνο.
Η πόλη με εξέπληξε ευχάριστα - καμία σχέση με το "σκληρό" Λονδίνο. Παντού καφέ, φαγητά, ψωμιά (ναι στην Αγγλία δύσκολο να βρεις καλό ψωμί), κόσμος χαλαρός, στενά δρομάκια, μεγάλες λεωφόροι, ωραία μαγαζιά, όμορφα κτίρια. Φτάνοντας με τη μία κατάλαβα γιατί είναι ο Νο1 ευρωπαϊκός προορισμός των Αμερικάνων: το Παρίσι είναι ο ορισμός της Ευρώπης.
Αρχίζουμε από το φαγητό. Ζεστή σοκολάτα παγκόσμιας κλάσης (από αυτές τις πηχτές με λιωμένη αληθινή σοκολάτα) στο Angelina:
Όλα πανάκριβα όμως τα εστιατόρια (τουλάχιστον στο κέντρο). Καφέδες πάνω από €5, και απλά πιάτα €20-25, με αποτέλεσμα να κάνεις δύσκολα λογαριασμό κάτω από €40 το άτομο. Υποθέτω ότι είναι και τα νοίκια ανάλογα, και άρα δεν ξέρω πώς τη βγάζει ο κόσμος εκεί. Το Λονδίνο για πρώτη φορά μου φάνηκε φτηνό :-)
Επόμενη στάση, Λούβρο. Έχοντας πάει σε πολλά μουσεία ανά τον κόσμο, δεν είχα υψηλές προσδοκίες. Και όμως το Λούβρο είναι ΤΕΡΑΣΤΙΟ. Αν μπορούσες να το απλώσεις από τη μία άκρη στην άλλη το κτίριο που στεγάζεται, θα έφτανε 1.5km σε μήκος, επί 100m πλάτος, επί 4 ορόφους. Το Βρεταννικό Μουσείο μου φαίνεται παιχνιδάκι πια για μικρά παιδιά.
H παραπάνω είναι μια πανοραμική, σχεδόν 360 μοίρες φωτογραφία από το προαύλιο του Λούβρου (ήταν κάποτε βασιλικό ανάκτορο). Το κτίριο είναι σε σχήμα Π. Τα σημεία που είναι πιο κοντά στην κάμερα είναι πιο καμπυλωτά. Χρειάστηκαν περίπου 8 φωτογραφίες stitching για να βγει αυτό το αποτέλεσμα.
Ενδιαφέροντα στιγμιότυπα μέσα στο μουσείο:
Δε θυμάμαι το όνομα του αγάλματος (το διαφημίζουν πάντως αρκετά στους χάρτες τους), είναι από ένα νεολιθικό πολιτισμό στο Ισραήλ από το... 7500πΧ. Γκλούπ. Το ότι έχει διατηρηθεί τόσο καλά μετά από σχεδόν 10,000 χρόνια μου είναι αδιανόητο.
Ένας ζωγράφος αντιγράφει έναν από τους πίνακες του μουσείου, βάζοντας τα δικά του, έντονα χρώματα.
Μία πανοραμική φωτογραφία από την αίθουσα του Rubens, η οποίο κοσμείται με τεράστιους δικούς του πίνακες.
Και φυσικά σε περίοπτη θέση η Νίκη της Σαμοθράκης:
Το άγαλμα αυτό είναι η θεά Νίκη, όπου κατεβαίνει από τους ουρανούς να φωνάξει τη νίκη μετά από μια ναυμαχία. Τα χέρια της θα ήταν τοποθετημένα κυκλικά γύρω από το στόμα (σαν κούπα) για να δείχνει ότι φωνάζει. Το φόρεμα είναι το πιο εντυπωσιακό όμως, όπου υποτίθεται ότι το φυσά ο άνεμος όπως αυτή κατεβαίνει από τα σύννεφα και για αυτό είναι κολλημένο πάνω της και προς τα πίσω. Ειδικά στο σημείο γύρω από την κοιλιά, όπου "βλέπεις" μέσα από το φόρεμα το σώμα, ξεχνάς ότι κοιτάς πέτρα.
Τέλος, να και μια νυχτερινή άποψη από την αυλή και την πυραμίδα του Λούβρου:
Γενικά το Παρίσι είναι φοβερό για νυχτερινές λήψεις. Να η Notre Dame by night:
Να και η Αψίδα του Θριάμβου by night:
Να και ο πύργος του Άιφελ by night, από την κορυφή της Αψίδας:
Το φως δεν είναι τόσο πλατύ στην πραγματικότητα, αλλά φαίνεται έτσι επειδή έχω αφήσει το shutter ανοιχτό για αρκετή ώρα (~2 sec) και έχει καταγράψει όλη την τροχιά του.
Επίσης, να και η Sacre Coeur by night:
Άλλα ενδιαφέροντα σημεία: τα high-tech εξομολογητήρια της Notre Dame. Πλήρη, με γυάλινες βιτρίνες, εκτυπωτές, γραφεία κτλ.
Η θέα προς τον πύργο του Άιφελ από την κορυφή της Notre Dame, παρέα με τα gargoyles.
O κόκκινος πύργος του Moulin Rouge.
Ε, άντε να βάλουμε και μια κλασική φώτο του Άιφελ:
Φινάλε με την εντυπωσιακή Όπερα του Παρισιού. Η φώτο ΔΕΝ είναι photoshop, είναι το πρώτο πράγμα που αντίκρισα από Παρίσι μόλις βγήκα από το μετρό.
Αλλά υπάρχουν πάντα οι εξαιρέσεις: μια που μένω τώρα στο Λονδίνο, ήθελα να πάω στο Παρίσι με το τρένο του Eurostar, περνώντας κάτω από τη Μάγχη, σε 2 ώρες και 15 λεπτά.
Η παραπάνω φώτο είναι από το σταθμό του St. Pancras όπου ξεκινάνε τα τρένα, και στις 6 το πρωί έχει ελάχιστη κίνηση. Απίστευτη κυρίλα μια που ο σταθμός μόλις πρόπερσι άνοιξε εκεί, σε αντίθεση με τον αντίστοιχο σταθμό του Παρισιού όπου είναι χειρότερος και από ελληνικά ΚΤΕΛ. Όπως και να έχει όμως, μέσα σε 3.5 ώρες από την πόρτα του σπιτιού βρίσκεσαι στο κέντρο του Παρισιού με το τρένο, όταν από οποιαδήποτε άλλη μεγάλη πόλη της Ευρώπης χρειάζεσαι πόρτα-πόρτα τουλάχιστον το διπλάσιο χρόνο.
Η πόλη με εξέπληξε ευχάριστα - καμία σχέση με το "σκληρό" Λονδίνο. Παντού καφέ, φαγητά, ψωμιά (ναι στην Αγγλία δύσκολο να βρεις καλό ψωμί), κόσμος χαλαρός, στενά δρομάκια, μεγάλες λεωφόροι, ωραία μαγαζιά, όμορφα κτίρια. Φτάνοντας με τη μία κατάλαβα γιατί είναι ο Νο1 ευρωπαϊκός προορισμός των Αμερικάνων: το Παρίσι είναι ο ορισμός της Ευρώπης.
Αρχίζουμε από το φαγητό. Ζεστή σοκολάτα παγκόσμιας κλάσης (από αυτές τις πηχτές με λιωμένη αληθινή σοκολάτα) στο Angelina:
Όλα πανάκριβα όμως τα εστιατόρια (τουλάχιστον στο κέντρο). Καφέδες πάνω από €5, και απλά πιάτα €20-25, με αποτέλεσμα να κάνεις δύσκολα λογαριασμό κάτω από €40 το άτομο. Υποθέτω ότι είναι και τα νοίκια ανάλογα, και άρα δεν ξέρω πώς τη βγάζει ο κόσμος εκεί. Το Λονδίνο για πρώτη φορά μου φάνηκε φτηνό :-)
Επόμενη στάση, Λούβρο. Έχοντας πάει σε πολλά μουσεία ανά τον κόσμο, δεν είχα υψηλές προσδοκίες. Και όμως το Λούβρο είναι ΤΕΡΑΣΤΙΟ. Αν μπορούσες να το απλώσεις από τη μία άκρη στην άλλη το κτίριο που στεγάζεται, θα έφτανε 1.5km σε μήκος, επί 100m πλάτος, επί 4 ορόφους. Το Βρεταννικό Μουσείο μου φαίνεται παιχνιδάκι πια για μικρά παιδιά.
H παραπάνω είναι μια πανοραμική, σχεδόν 360 μοίρες φωτογραφία από το προαύλιο του Λούβρου (ήταν κάποτε βασιλικό ανάκτορο). Το κτίριο είναι σε σχήμα Π. Τα σημεία που είναι πιο κοντά στην κάμερα είναι πιο καμπυλωτά. Χρειάστηκαν περίπου 8 φωτογραφίες stitching για να βγει αυτό το αποτέλεσμα.
Ενδιαφέροντα στιγμιότυπα μέσα στο μουσείο:
Δε θυμάμαι το όνομα του αγάλματος (το διαφημίζουν πάντως αρκετά στους χάρτες τους), είναι από ένα νεολιθικό πολιτισμό στο Ισραήλ από το... 7500πΧ. Γκλούπ. Το ότι έχει διατηρηθεί τόσο καλά μετά από σχεδόν 10,000 χρόνια μου είναι αδιανόητο.
Ένας ζωγράφος αντιγράφει έναν από τους πίνακες του μουσείου, βάζοντας τα δικά του, έντονα χρώματα.
Μία πανοραμική φωτογραφία από την αίθουσα του Rubens, η οποίο κοσμείται με τεράστιους δικούς του πίνακες.
Και φυσικά σε περίοπτη θέση η Νίκη της Σαμοθράκης:
Το άγαλμα αυτό είναι η θεά Νίκη, όπου κατεβαίνει από τους ουρανούς να φωνάξει τη νίκη μετά από μια ναυμαχία. Τα χέρια της θα ήταν τοποθετημένα κυκλικά γύρω από το στόμα (σαν κούπα) για να δείχνει ότι φωνάζει. Το φόρεμα είναι το πιο εντυπωσιακό όμως, όπου υποτίθεται ότι το φυσά ο άνεμος όπως αυτή κατεβαίνει από τα σύννεφα και για αυτό είναι κολλημένο πάνω της και προς τα πίσω. Ειδικά στο σημείο γύρω από την κοιλιά, όπου "βλέπεις" μέσα από το φόρεμα το σώμα, ξεχνάς ότι κοιτάς πέτρα.
Τέλος, να και μια νυχτερινή άποψη από την αυλή και την πυραμίδα του Λούβρου:
Γενικά το Παρίσι είναι φοβερό για νυχτερινές λήψεις. Να η Notre Dame by night:
Να και η Αψίδα του Θριάμβου by night:
Να και ο πύργος του Άιφελ by night, από την κορυφή της Αψίδας:
Το φως δεν είναι τόσο πλατύ στην πραγματικότητα, αλλά φαίνεται έτσι επειδή έχω αφήσει το shutter ανοιχτό για αρκετή ώρα (~2 sec) και έχει καταγράψει όλη την τροχιά του.
Επίσης, να και η Sacre Coeur by night:
Άλλα ενδιαφέροντα σημεία: τα high-tech εξομολογητήρια της Notre Dame. Πλήρη, με γυάλινες βιτρίνες, εκτυπωτές, γραφεία κτλ.
Η θέα προς τον πύργο του Άιφελ από την κορυφή της Notre Dame, παρέα με τα gargoyles.
O κόκκινος πύργος του Moulin Rouge.
Ε, άντε να βάλουμε και μια κλασική φώτο του Άιφελ:
Φινάλε με την εντυπωσιακή Όπερα του Παρισιού. Η φώτο ΔΕΝ είναι photoshop, είναι το πρώτο πράγμα που αντίκρισα από Παρίσι μόλις βγήκα από το μετρό.
Sunday, October 25, 2009
Youtube & Copyright
Την περασμένη Τετάρτη είχα πάει στο ματς του Champions League Chelsea vs. Atletico Madrid. Χρησιμοποίησα την φωτογραφική μου για να τραβήξω κάποια βίντεο του αγώνα από την κερκίδα, τα οποία αργότερα ανέβασα στο youtube, όπως για παράδειγμα το παρακάτω:
Πριν 2 μέρες έλαβα μια ειδοποίηση από το youtube ότι λόγω copyrights η UEFA ζήτησε να κατέβει ένα από τα βίντεο που είχα ανεβάσει (πολύ παρόμοιο με το παραπάνω), και έτσι το διαγράψανε από τον λογαριασμό μου.
Έμεινα έκπληκτος. Είχα την εντύπωση πως το τηλεοπτικό σήμα είναι copyrighted, και όχι ο ίδιος ο αγώνας και οι ποδοσφαιριστές! (εκτός και αν το claim γίνεται αυτόματα συγκρίνοντας τα βίντεο με το τηλεοπτικό σήμα). Με την ίδια λογική δε θα πρέπει να επιτρέπονται ούτε φωτογραφίες στα γήπεδα.
Έχει κανείς ιδέα τι παίζει με τα copyrights σε αυτή την περίπτωση? Έχει η UEFA δικαιώματα για το παιχνίδι και όχι απλώς για το τηλεοπτικό σήμα?
Πριν 2 μέρες έλαβα μια ειδοποίηση από το youtube ότι λόγω copyrights η UEFA ζήτησε να κατέβει ένα από τα βίντεο που είχα ανεβάσει (πολύ παρόμοιο με το παραπάνω), και έτσι το διαγράψανε από τον λογαριασμό μου.
Έμεινα έκπληκτος. Είχα την εντύπωση πως το τηλεοπτικό σήμα είναι copyrighted, και όχι ο ίδιος ο αγώνας και οι ποδοσφαιριστές! (εκτός και αν το claim γίνεται αυτόματα συγκρίνοντας τα βίντεο με το τηλεοπτικό σήμα). Με την ίδια λογική δε θα πρέπει να επιτρέπονται ούτε φωτογραφίες στα γήπεδα.
Έχει κανείς ιδέα τι παίζει με τα copyrights σε αυτή την περίπτωση? Έχει η UEFA δικαιώματα για το παιχνίδι και όχι απλώς για το τηλεοπτικό σήμα?
Thursday, October 22, 2009
Pink Floyd's Album Cover...
Ίσως το πιο διάσημο εξώφυλλο δίσκου στην ιστορία, έγινε πραγματικότητα χθες στο Λονδίνο (από την Sky Arts):
via
via
Saturday, October 10, 2009
Αμερική, Αγγλία, Ελλάδα: Online Banking
Online banking δεν είχα πριν πάω στην Αμερική το 2003. Εκεί ξεκίνησα με τη Bofa (Bank of America), λογαριασμό τον οποίο έχω ακόμη. Το 2008 που ήρθα στην Αγγλία άνοιξα λογαριασμό στην HSBC, και τον περασμένο μήνα στην Ελλάδα στην Πειραιώς. Αυτές οι 3 εταιρίες είναι υποτίθεται οι καλύτερες στην εκάστοτε χώρα για online banking.
Τι θέλω από το online banking? Όχι πολύπλοκα πράγματα. Να μπορώ να τσεκάρω τα υπόλοιπα και την κίνηση online. Να μπορώ να μεταφέρω χρήματα σε τρίτους. Να πληρώνω λογαριασμούς. Οτιδήποτε άλλο είναι καλοδεχούμενο, αλλά αυτά είναι το 90% των συναλλαγών μου.
Ελλάδα - Τράπεζα Πειραιώς
Διάλεξα αυτή την τράπεζα ακριβώς επειδή είχε καλές κριτικές για τις online υπηρεσίες της. Όντως, έχουν κάνει εξαιρετική δουλειά. Υπόλοιπα, μεταφορές κτλ γίνονται εύκολα. Επιπλέον, διάφορες άλλες ρυθμίσεις μπορούν να γίνουν μέσω του site, όπως να έρχεται email/sms με κάθε συναλλαγή της πιστωτικής (το οποίο μου αρέσει πολύ). Επίσης δίνουν κάποια αρχικά username/password, αλλά μπορείς να βάλεις εντελώς δικά σου.
Όμως, μας τα χαλάει λίγο με το security. Είναι ασφαλές, αλλά πολύ ενοχλητικό. Όποτε γίνεται μια συναλλαγή με αλλαγή χρημάτων, πρέπει να περιμένω έναν κωδικό μέσω sms(!) για να τον βάλω στο site και να ολοκληρωθεί.
Αυτό δε μου αρέσει γιατί είναι πολύ περιοριστικό, καθώς πρέπει 1) Να έχω κινητό 2) Να το έχω μαζί μου και 3) Να έχω σήμα. Και το χειρότερο όλων, από το εξωτερικό δεν είναι καθόλου βολικό να το χρησιμοποιώ, καθώς πρέπει να αλλάζω sim κάρτες για να παίρνω αυτά τα μηνύματα. Τεράστιο μείον. Σούπερ ασφαλές, αλλά κουραστικό.
(Θυμάμαι λίγα χρόνια πριν, όπου η μητέρα μου στην Εθνική είχε μια τυπωμένη λίστα με κωδικούς και έπρεπε σε κάθε online συναλλαγή να βάζει από έναν. Όταν τελειώνανε, έπρεπε να πάρει τηλέφωνο (!) να τις στείλουν καινούργια λίστα. Όσο το σκέφτομαι αναγουλιάζω - ελπίζω να μη γίνεται ακόμα έτσι. Αυτό το σύστημα με μια μικρή συσκευή που δίνει τους κωδικούς ηλεκτρονικά (αντί για χαρτί) το έχουν στην Αμερική μόνο οι στρατιωτικές εταιρίες όπως Boeing, Raytheon κτλ. Τρελή κούραση. ).
Αγγλία - HSBC
Από την αρχή είχα πρόβλημα εδώ γιατί το username είναι ένας άσχετος κωδικός που τον αποφασίζουν αυτοί - πρέπει να μάθεις απ' έξω ένα τεράστιο νούμερο από την αρχή.
Για security έχουν υλοποιήσει μια καλύτερη λύση: αντί να ζητάνε όλα τα ψηφία του password, ζητάνε κάθε φορά πριν μπεις 3 τυχαία. Πχ σου λέει "βάλτε το πρώτο, το τέταρτο, και το τελευταίο ψηφίο του κωδικού". Έτσι εξασφαλίζεται ότι αν κάποιος πχ υποκλέπτει τα ψηφία, δεν θα ξέρει ποτέ όλο των κωδικό. Καλό.
Το site τους είναι λίγο αρχαίο σχεδιαστικά, αλλά τουλάχιστον λειτουργικό. Οι μεταφορές κτλ συμβαίνουν εύκολα, όπως και η κίνηση. Ενοχλητικό είναι όμως που δεν ανανεώνεται real time η κίνηση, αλλά παίρνει 1-2 μέρες (ειδικά τα Σαββατοκύριακα).
Αμερική - Bank of America
By far η καλύτερη εμπειρία, ακόμα και όταν ξεκίνησε το 2003. Το λογαριασμό τον έχω ακόμα για να αγοράζω από sites που θέλουν US διεύθυνση (φίλου), και για διάφορα μικροέξοδα που προκύπτουν.
Φυσικά όλα τα απλά που ανέφερα πάνω δουλεύουν τέλεια. Επιπλέον:
- Εξαιρετικό iPhone App, βλέπεις λογαριασμούς, κίνηση, μεταφέρεις χρήματα, άψογα όλα.
- Real time κίνηση. Με το που χτυπήσεις την κάρτα, εμφανίζεται ΑΜΕΣΩΣ στο site σαν pending, και ξέρεις ακριβώς ποιός και τι σε έχει χρεώσει.
- Το πιο εύκολο login. Στην κεντρική σελίδα της bofa, εμφανίζεται πεδίο όπου βάζεις το (επιλεγμένο από σένα) username και password. Τίποτε άλλο! Έτσι σε 5 δευτερόλεπτα από τότε που το αποφασίζεις βλέπεις κατευθείαν την κίνησή σου. Φοβερό.
Με το security τι γίνεται όμως? Τι έχει κάνει η μεγαλύτερη τράπεζα στον κόσμο με 50Μ+ πελάτες?
Έχουν υλοποιήσει την κατά τη γνώμη μου καλύτερη και πιο εύκολη λύση. Όταν είσαι στην τράπεζα για να ανοίξεις το λογαριασμό, θέτεις μερικές ερωτήσεις ασφαλείας (τόπος γέννησης, χόμπυ, όνομα μητέρας κτλ). Όταν λοιπόν κάνεις login από έναν υπολογιστή, την πρώτη φορά θα σε ρωτήσει επιπλέον αυτές τις ερωτήσεις που μόνο εσύ μπορεί να ξέρεις. Έτσι, κάποιος που έχει υποκλέψει τα στοιχεία του login δεν έχει τύχη. Από τον δικό σου υπολογιστή όμως, κάθε επόμενη φορά χρειάζεσαι μόνο το username/password. Και ασφάλεια, και ταχύτητα.
Bottom line: Δεν καταλαβαίνω γιατί στην Ελλάδα όπου οι users online banking είναι ελάχιστοι έχουν τόσο σκληρά μέτρα security, όταν η μεγαλύτερη τράπεζα στην Αμερική με 100 φορές παραπάνω online πελάτες, και πολύ πιο μεγάλους κινδύνους ασφαλείας, έχει ένα πολύ πιο απλό (και λειτουργικό) σύστημα security. Η αντιγραφή δεν είναι ντροπή όταν είναι λειτουργική (βλέπε Vista και MacOS).
Τι θέλω από το online banking? Όχι πολύπλοκα πράγματα. Να μπορώ να τσεκάρω τα υπόλοιπα και την κίνηση online. Να μπορώ να μεταφέρω χρήματα σε τρίτους. Να πληρώνω λογαριασμούς. Οτιδήποτε άλλο είναι καλοδεχούμενο, αλλά αυτά είναι το 90% των συναλλαγών μου.
Ελλάδα - Τράπεζα Πειραιώς
Διάλεξα αυτή την τράπεζα ακριβώς επειδή είχε καλές κριτικές για τις online υπηρεσίες της. Όντως, έχουν κάνει εξαιρετική δουλειά. Υπόλοιπα, μεταφορές κτλ γίνονται εύκολα. Επιπλέον, διάφορες άλλες ρυθμίσεις μπορούν να γίνουν μέσω του site, όπως να έρχεται email/sms με κάθε συναλλαγή της πιστωτικής (το οποίο μου αρέσει πολύ). Επίσης δίνουν κάποια αρχικά username/password, αλλά μπορείς να βάλεις εντελώς δικά σου.
Όμως, μας τα χαλάει λίγο με το security. Είναι ασφαλές, αλλά πολύ ενοχλητικό. Όποτε γίνεται μια συναλλαγή με αλλαγή χρημάτων, πρέπει να περιμένω έναν κωδικό μέσω sms(!) για να τον βάλω στο site και να ολοκληρωθεί.
Αυτό δε μου αρέσει γιατί είναι πολύ περιοριστικό, καθώς πρέπει 1) Να έχω κινητό 2) Να το έχω μαζί μου και 3) Να έχω σήμα. Και το χειρότερο όλων, από το εξωτερικό δεν είναι καθόλου βολικό να το χρησιμοποιώ, καθώς πρέπει να αλλάζω sim κάρτες για να παίρνω αυτά τα μηνύματα. Τεράστιο μείον. Σούπερ ασφαλές, αλλά κουραστικό.
(Θυμάμαι λίγα χρόνια πριν, όπου η μητέρα μου στην Εθνική είχε μια τυπωμένη λίστα με κωδικούς και έπρεπε σε κάθε online συναλλαγή να βάζει από έναν. Όταν τελειώνανε, έπρεπε να πάρει τηλέφωνο (!) να τις στείλουν καινούργια λίστα. Όσο το σκέφτομαι αναγουλιάζω - ελπίζω να μη γίνεται ακόμα έτσι. Αυτό το σύστημα με μια μικρή συσκευή που δίνει τους κωδικούς ηλεκτρονικά (αντί για χαρτί) το έχουν στην Αμερική μόνο οι στρατιωτικές εταιρίες όπως Boeing, Raytheon κτλ. Τρελή κούραση. ).
Αγγλία - HSBC
Από την αρχή είχα πρόβλημα εδώ γιατί το username είναι ένας άσχετος κωδικός που τον αποφασίζουν αυτοί - πρέπει να μάθεις απ' έξω ένα τεράστιο νούμερο από την αρχή.
Για security έχουν υλοποιήσει μια καλύτερη λύση: αντί να ζητάνε όλα τα ψηφία του password, ζητάνε κάθε φορά πριν μπεις 3 τυχαία. Πχ σου λέει "βάλτε το πρώτο, το τέταρτο, και το τελευταίο ψηφίο του κωδικού". Έτσι εξασφαλίζεται ότι αν κάποιος πχ υποκλέπτει τα ψηφία, δεν θα ξέρει ποτέ όλο των κωδικό. Καλό.
Το site τους είναι λίγο αρχαίο σχεδιαστικά, αλλά τουλάχιστον λειτουργικό. Οι μεταφορές κτλ συμβαίνουν εύκολα, όπως και η κίνηση. Ενοχλητικό είναι όμως που δεν ανανεώνεται real time η κίνηση, αλλά παίρνει 1-2 μέρες (ειδικά τα Σαββατοκύριακα).
Αμερική - Bank of America
By far η καλύτερη εμπειρία, ακόμα και όταν ξεκίνησε το 2003. Το λογαριασμό τον έχω ακόμα για να αγοράζω από sites που θέλουν US διεύθυνση (φίλου), και για διάφορα μικροέξοδα που προκύπτουν.
Φυσικά όλα τα απλά που ανέφερα πάνω δουλεύουν τέλεια. Επιπλέον:
- Εξαιρετικό iPhone App, βλέπεις λογαριασμούς, κίνηση, μεταφέρεις χρήματα, άψογα όλα.
- Real time κίνηση. Με το που χτυπήσεις την κάρτα, εμφανίζεται ΑΜΕΣΩΣ στο site σαν pending, και ξέρεις ακριβώς ποιός και τι σε έχει χρεώσει.
- Το πιο εύκολο login. Στην κεντρική σελίδα της bofa, εμφανίζεται πεδίο όπου βάζεις το (επιλεγμένο από σένα) username και password. Τίποτε άλλο! Έτσι σε 5 δευτερόλεπτα από τότε που το αποφασίζεις βλέπεις κατευθείαν την κίνησή σου. Φοβερό.
Με το security τι γίνεται όμως? Τι έχει κάνει η μεγαλύτερη τράπεζα στον κόσμο με 50Μ+ πελάτες?
Έχουν υλοποιήσει την κατά τη γνώμη μου καλύτερη και πιο εύκολη λύση. Όταν είσαι στην τράπεζα για να ανοίξεις το λογαριασμό, θέτεις μερικές ερωτήσεις ασφαλείας (τόπος γέννησης, χόμπυ, όνομα μητέρας κτλ). Όταν λοιπόν κάνεις login από έναν υπολογιστή, την πρώτη φορά θα σε ρωτήσει επιπλέον αυτές τις ερωτήσεις που μόνο εσύ μπορεί να ξέρεις. Έτσι, κάποιος που έχει υποκλέψει τα στοιχεία του login δεν έχει τύχη. Από τον δικό σου υπολογιστή όμως, κάθε επόμενη φορά χρειάζεσαι μόνο το username/password. Και ασφάλεια, και ταχύτητα.
Bottom line: Δεν καταλαβαίνω γιατί στην Ελλάδα όπου οι users online banking είναι ελάχιστοι έχουν τόσο σκληρά μέτρα security, όταν η μεγαλύτερη τράπεζα στην Αμερική με 100 φορές παραπάνω online πελάτες, και πολύ πιο μεγάλους κινδύνους ασφαλείας, έχει ένα πολύ πιο απλό (και λειτουργικό) σύστημα security. Η αντιγραφή δεν είναι ντροπή όταν είναι λειτουργική (βλέπε Vista και MacOS).
Subscribe to:
Posts (Atom)