Adventures of an inquiring mind

Mel Feynman & Paul Jobs

2012-01-22T10:12:00.000-08:00

There are many things common to both Richard Feynman and Steve Jobs. Here's an interesting one, relating to their fathers.

From "What do YOU care what other people think", Feynman accounts the following incident with his father, which took place when he was an undergraduate student at MIT:

Once though, when I came back from MIT, he said to me, "Now that you've become educated about these things, there's one question I've always had that I've never understood very well."

I asked him what it was.

He said, "I understand that when an atom makes a transition from one state to another, it emits a particle of light called a photon."

"That's right," I said.

He says, "Is the photon in the atom ahead of time?"

"No, there;s no photon beforehand."

"Well,", he says, "where does it come from, then? Hoe does it come out?"

I tried to explain to him - that photon numbers aren't conserved; they're just created by the motion of the electron - but I couldn't explain it very well. I said, "It's like the sound that I'm making now: it wasn't in me before."

He was not satisfied with me in that respect. I was never able to explain any of the things he didn't understand.

From Isaacson's Steve Jobs biography, Isaacson describes the following story as they walk around his neighborhood, that involves Jobs' neighbor Larry Lang when Jobs was still in high school:

"He [Lang] took a carbon microphone and a battery and a speaker, and he put it on this driveway. He had me talk into the mike and it amplified out of the speaker."

Jobs had been taught by his father that microphones always required an electronic amplifier.

"So, I raced home and told my dad that he was wrong."

"No, it needs an amplifier," his father assured him.

When Steve protested otherwise, his father said he was crazy.

"It can't work without an amplifier. There's some trick."

"I kept saying no to my dad, telling him he had to see it, and finally he actually walked down with me and saw it. And he said, 'Well I'll be a bat out of hell.'"

I find those incidents very interesting, because they highlight the first time for Jobs and Feynman that they realized they were smarter than their fathers.

Τι γιορτάζω τα Νευτούγεννα

2011-12-23T08:58:00.000-08:00

Τις γιορτές αυτές, όπως και κάθε χρόνο, ο περισσότερος χρόνος γιορτάζει τη γέννηση μιας πλασματικής θεότητας (όπου η ημερομηνία γέννησης μεταφέρθηκε τεχνητά από την Άνοιξη στις 25 Δεκεμβρίου για να συμπίπτει με τις Ρωμαϊκές γιορτές του φωτός που παραδοσιακά γινόντουσαν γύρω από το χειμερινό ηλιοστάσιο).

Εγώ προτιμώ να γιορτάζω τη γέννηση του Νεύτωνα, ακριβώς στις 25 Δεκεμβρίου 1642. Θα αναφερθώ σε ένα απλό παράδειγμα, όταν συνειδητοποίησε ότι ο νόμος της παγκόσμιας έλξης ισχύει όχι μόνο για τα ουράνια σώματα αλλά και τα αντικείμενα στη γη (όπως ένα μήλο).

[photo credit: Wikipedia]

Είμαστε στην εποχή όπου ο Νεύτωνας ήξερε τους νόμους του Κέπλερ οι οποίοι περιγράφουν την κίνηση των πλανητών γύρω από τον ήλιο. Είχε μάλιστα υπολογίσει τι είδους δύναμη χρειάζεται ώστε οι πλανήτες να ακολουθούν τις τροχιές που είχε ορίσει ο Κέπλερ: έπρεπε να είναι μια δύναμη αντιστρόφως ανάλογη με το τετράγωνο της απόστασης, δηλαδή κάθε φορά που διπλασιάζεται η απόσταση R μεταξύ δύο σωμάτων, η δύναμη F πέφτει στο 1/4, δηλαδή ισχυέι F~1/R^2.

Αυτό που επίσης ήξερε ο Νεύτωνας ήταν ότι το φεγγάρι συνεχώς "πέφτει" (έλκεται) προς τη Γη. Αν δεν υπήρχε η Γη, το φεγγάρι θα κινούταν σε ευθεία γραμμή. Λόγω της έλξης της όμως, η Γη το τραβάει προς το μέρος της κάθε δευτερόλεπτο που περνάει, αναγκάζοντάς το να κινείται κυκλικά γύρω από αυτή.

[photo credit: Microsoft Research]

Πόσο "πέφτει" το φεγγάρι προς τη Γη κάθε δευτερόλεπτο που περνάει? Αυτό υπολογίζεται εύκολα και ήταν γνωστό στο Νεύτωνα, διότι ξέρανε πολύ καλά τότε πως η περίοδος του φεγγαριού είναι περίπου 28 μέρες (2.419.200sec), και ότι βρίσκεται σε απόσταση 384.000km από τη Γη, διαγράφοντας ένα κύκλο περιμέτρου 2*π*384.000 = 2.413.000km. Άρα κάθε δευτερόλεπτο που περνάει το φεγγάρι κινείται περίπου 1 χιλιόμετρο (= 2.413.000km/2.419.200sec ) πάνω σε αυτό τον κύκλο. Σε σχέση με την ευθεία γραμμή που θα ακολουθούσε το φεγγάρι αν δεν υπήρχε η Γη, σε ένα δευτερόλεπτο το φεγγάρι είναι περίπου 1.27 χιλιοστά πιο κοντά προς τη Γη (αυτό προκύπτει από απλή γεωμετρία).

Ο Νεύτωνας το γνώριζε αυτό το νούμερο για τα 1.27 χιλιοστά σε ένα δευτερόλεπτο. Γνώριζε επίσης ότι το προκαλεί η Γη.

Και τότε του ήρθε η σκέψη: μήπως τα αντικείμενα στη Γη πέφτουν προς αυτή για τον ίδιο λόγο? Μήπως η Γη τα έλκει όπως έλκει τα ουράνια σώματα? Μήπως ο νόμος της παγκόσμιας έλξης, οτι F~1/R^2, ισχύει και για τα μήλα?

Και τότε έκανε τον εξής υπολογισμό: αφού η επιφάνεια της Γης (η οποία έχει ακτίνα περίπου 6.400km) είναι περίπου 60 φορές πιο κοντά στο κέντρο της Γης από ότι τι φεγγάρι, πρέπει η δύναμη σε ένα μήλο που πέφτει να είναι 60^2 = 3600 φορές πιο ισχυρή. Άρα, το μήλο πρέπει να πέφτει 3.600 φορές πιο γρήγορα σε σχέση με το φεγγάρι. Και αφού σε ένα δευτερόλεπτο το φεγγάρι "πέφτει" 1.27 χιλιοστά, το μήλο θα πρέπει μέσα στο ίδιο δευτερόλεπτο να πέφτει περίπου 1.27*3600 = 4.57 μέτρα.

Και εδώ ήτανε το eureka moment του Νεύτωνα, αφού από τα πειράματα του Γαλιλαίου ο οποίος έριχνε αντικείμενα από τον πύργο της Πίζας, ήξερε ότι όντως τόσο γρήγορα πέφτουν τα μήλα στο έδαφος (και όλα τα αντικείμενα μάλιστα ανεξαρτήτως μάζας). Είναι ο απλός τύπος x=1/2*g*t^2, και ένα πείραμα που μπορεί ο καθένας μας να το επαληθεύσει.

Αυτό ήτανε το πρώτο κομβικό σημείο στην ιστορία της μοντέρνας επιστήμης, καθώς με αυτόν τον απλό υπολογισμό ξαφνικά ενοποιήθηκε η θεωρία που εξηγούσε την κίνηση των ουρανίων σωμάτων με τη θεωρία που εξηγούσε την κίνηση των επίγειων σωμάτων. Ήταν η στιγμή όπου ο Νεύτωνας κατάλαβε ότι η θεωρία του της παγκόσμιας έλξης, μάλλον ήταν σωστή.

Αυτό ήταν ένα από τα πιο εντυπωσιακά αποτελέσματα της ιστορίας της επιστήμης, γιατί φαινόταν πραγματικά παράλογο οι ίδιοι νόμοι που διέπουν την κίνηση των πλανητών να διέπουν και την κίνηση των αντικειμένων εδώ στη Γη - όταν φαινομενικά πρόκειται για τόσο διαφορετικούς κόσμους. Και όμως, με αυτόν τον απλό υπολογισμό, φανερώθηκε η αλήθεια.

Καλά Νευτούγεννα!

Fun Project: Vodafone Femtocell στο Εξωτερικό

2011-11-18T03:30:00.001-08:00

Disclaimer: Τα παρακάτω σχεδόν σίγουρα παραβιάζουν το EULA με τη Vodafone GR. Δεν έχω σκοπό να κάνω κατάχρηση της υπηρεσίας, τα αναφέρω πιο πολύ για πληροφοριακούς σκοπούς, και γιατί ήταν εν τέλει ένα διασκεδαστικό geek project.

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα προϊόντα της Vodafone είναι το femtocell, του οποίου το consumer όνομα είναι Vodafone Full Σήμα. Είναι μια συσκευή που συνδέεται στο internet (κουμπώνει με ethernet πάνω σε router) και δίνει 100% 3G σήμα Vodafone στο γύρω χώρο. Απευθύνεται σε άτομα που μένουν σε χώρο που δεν έχει καλό (ή καθόλου) σήμα η Vodafone. Έτσι αντί να συνδέεται το κινητό με μια κεραία της Vodafone μακριά, συνδέεται τοπικά στο femtocell και στη συνέχεια τα δεδομένα (φωνή+data) γίνονται route μέσω internet στο δίκτυο της Vodafone. (Λειτουργεί μόνο για νούμερα που είναι δηλωμένα στη Vodafone για το εκάστοτε femtocell).

Χρησιμοποιούσα το σύστημα για αρκετό καιρό στην Ελλάδα. Τις τελευταίες μέρες όμως που βρίσκομαι στην Αγγλία σκέφτηκα το εξής: Τι θα γίνει αν πάρω το femtocell και το συνδέσω στο router μου στην Αγγλία? Ίσως να μπορώ να δημιουργήσω ένα μικρό χώρο με σήμα Vodafone GR και έτσι να καλώ από το κινητό μου στην Ελλάδα σαν να ήταν τοπική η κλήση.

Μια και το femtocell είναι φτιαγμένο να λειτουργεί πχ σε υπόγεια που δεν υπάρχει καθόλου σήμα κινητής, η μόνη του επικοινωνία με τον έξω κόσμο είναι το internet. Οπότε υπέθεσα ότι δεν μπορεί να γνωρίζει το femtocell αν βρίσκομαι σε ένα υπόγειο στην Ελλάδα ή σε ένα στην Αγγλία (ή οπουδήποτε στον κόσμο).

Έφερε λοιπόν το femtocell στην Αγγλία, το συνέδεσα στο router, αλλά δεν δούλεψε.

Σκέφτηκα ότι προφανώς κάνουν κάποιον έλεγχο ώστε η IP που παίρνει το femtocell να είναι ελληνική (ή, πιο σωστά, το routing να γίνεται αποκλειστικά σε ελληνικά hops). Για να ξεπεραστεί αυτό το θέμα, έπρεπε να αναγκάσω το femtocell να πάρει ελληνική IP.

Εκεί σκέφτηκα να χρησιμοποιήσω VPN (έχω λογαριασμό σε ελληνικά πανεπιστήμια), το οποίο ουσιαστικά βάζει virtually έναν υπολογιστή στο "τοπικό" δίκτυο μιας εταιρίας ή πανεπιστημίου. Αυτό είναι εύκολο να γίνει για έναν υπολογιστή διότι μπορεί να τρέξει το κατάλληλο software, αλλά δεν μπορεί να γίνει στο femtocell διότι δεν έχω σαν χρήστης καμία πρόσβαση σε αυτό (πχ κάποιο web interface).

Για να το πετύχω αυτό σκέφτηκα να χρησιμοποιήσω έναν router που να τρέχει DD-WRT, ένα ανοιχτό firmware που μπορεί να μπει σε διάφορους routers και να τους δώσει έξτρα δυνατότητες.

Όλως τυχαίως, υπάρχει μια έκδοση του DD-WRT που τρέχει OpenVPN. Δηλαδή μπορεί ο ίδιος ο router να λειτουργήσει σαν VPN client και να συνδεθεί να την Ελλάδα. Έτσι, για ότι συσκευή (PC, femtocell κτλ) συνδεθεί πάνω σε αυτόν τον router, θα στέλνονται τα πακέτα του απευθείας στην Ελλάδα. Ίσως έτσι και το femtocell να "ξεγελαστεί" νομίζοντας πως βρίσκεται στην Ελλάδα και να λειτουργήσει κανονικά!

Επίσης όλως τυχαίως, είχα ένα router Linksys WRT54G που τρέχει φανταστικά το DD-WRT και ήταν έτοιμος για δοκιμές.

Στο σημείο αυτό ήταν που έφαγα την πιο πολλή ώρα μια και δεν είχα εμπειρία σε scripting για το DD-WRT, αλλά να 'ναι καλά ο gandr που με βοήθησε στα δύσκολα.

Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες για το κομμάτι αυτό, πρώτον γιατί δε θέλω να αντιγραφεί εύκολα, και δεύτερο γιατί τα VPN settings του κάθε χρήστη είναι διαφορετικά. Πάντως η βασική ιδέα είναι πως το configuration file (και τα certificates) ενός OpenVPN client (που παρέχονται από τον VPN provider) πρέπει να περαστεί σαν startup script στο DD-WRT (μερικές πληροφορίες για αυτό υπάρχουν εδώ, εδώ και εδώ).

Το θέμα είναι πως όταν όλα γίνουν σωστά, ο router συνδέεται αυτόματα στο ελληνικό VPN, και ότι συσκευή μπαίνει πάνω του γίνεται route μέσω Ελλάδας (βέβαια τα πακέτα σε physical layer περνάνε από τον Αγγλικό ISP όπου πρέπει να συνδέεται ο DD-WRT, αλλά σε network επίπεδο δε το καταλαβαίνουν αυτό - αυτή είναι η μαγεία των δικτύων).

Για να μην τα πολυλογώ, όταν το Vodafone femtocell κούμπωσε πάνω σε αυτό το σωστά σεταρισμένο VPN router, όλα δούλεψαν ρολόι! Το femtocell "ξεγελάστηκε", νομίζοντας πως είναι στην Ελλάδα, και μου έδωσε κανονικά 3G σήμα της Vodafone GR. Έτσι το iPhone, μέσα σε όλα τα υπόλοιπα Αγγλικά δίκτυα, είδε και συνδέθηκε στο ελληνικό:

Ένα pocket Ελλάδας στο εξωτερικό λοιπόν!

Οι δυνατότητες που επιτρέπει αυτό το "hack"είναι ενδιαφέρουσες. Πέρα από τις κλήσεις για Ελλάδα που πια μπορούν να χρεώνονται ως τοπικές ακριβώς σαν να βρισκόμουνα σπίτι μου στη Λαμία, το σύστημα αυτό (VPN router + femtocell) θα δουλέψει οπουδήποτε στον κόσμο. Έτσι, μπορώ πχ να έχω πλάνο 3G δεδομένων με τη Vodafone, και να το χρησιμοποιώ όταν ταξιδεύω, αντί να πληρώνω τα αστεία roaming fees (συνήθως 5-10 EUR ανά MB).

Πώς θα μπορούσε η Vodafone να αποτρέψει αυτή τη χρήση του femtocell? Μέσω internet δεν φαίνεται να υπάρχει τρόπος να γνωρίζουν ότι το femtocell δεν βρίσκεται στην Ελλάδα. Η μόνη λύση φαίνεται να είναι οι πληροφορίες για τα γειτονικά towers και δίκτυα που - συνήθως - μεταφέρονται σαν πληροφορία στο δίκτυο της Vodafone. Αυτό από μόνο του δεν είναι λόγος να γίνει alert στο σύστημα - πχ όσοι βρίσκονται στα σύνορα της Ελλάδας μπορεί να λαμβάνουν και τα δίκτυα της γειτονικής χώρας, αλλά συνεχίζουν να συνδέονται στα ελληνικά.

Οπότε θα πρέπει να υπάρχει ένα if ώστε όταν τα δίκτυα αυτά είναι γεωγραφικά μακριά από την Ελλάδα, τότε να μην συνδέεται το femtocell. Αυτό θα μπορούσε να γίνει είτε από τις πληροφορίες για τις θέσεις των γειτονικών κεραιών, είτε από τα ονόματα των δικτύων.

A Definition for Genius: Evitable Progress

2011-10-16T14:13:00.000-07:00

When discussing progress, either in science or technology or some other field, we usually give credit to the people that first discovered or invented something new. Columbus first discovered America, Newton first discovered the laws of gravity, Darwin first discovered the law of evolution, and so on. We call these people visionaries and geniuses, because they thought of something that none else had thought before them.

The problem I always had with this definition is that most progress is inevitable. If Columbus hadn't discovered America, someone else would have done it after him. And Newton first understood how gravity works, but does that mean that we wouldn't have laws for gravity if it weren't for him? And surely enough, if Darwin hadn't traveled so much to figure out evolution, with the discovery of DNA (albeit much later) someone else would have finally understood what was going on.

People like to compare such visionaries, trying to figure out who had the most impact to society. More recently, the popular CEO of Apple, Steve Jobs, and Dennis Ritchie, creator of UNIX and the C programming language, died. The media covered much more extensively the death of Jobs than the death of Ritchie, even though without Ritchie's work there wouldn't be an iPhone in the first place.

However I don't think that's the correct measure of excellence. If you go down this path then the most influential people are the ones that invented the technologies from which most other technologies originate from. Surely if Boole hadn't invented the Boolean Algebra, used in all digital components, nor Ritchie neither Jobs would have fulfilled their own ideas. And then you have to keep going further back in time, to the first mathematicians, to the Ancient Greeks and Babylonians, and ultimately to the guy(?) that discovered how to handle fire, because you wouldn't be here now reading electronic text if it weren't for him.

Or would you?

I think that most progress is inevitable. Surely someone sooner or later would have discovered fire, and I am fairly certain that mathematics, and physics, and most science and technology would eventually evolve the way they did. It is just a matter of time.

Without any disrespect for the work of Newton, Darwin, Ritchie, or any other pioneer in his or her field, for me a true genius is someone that invented or discovered something new, without there being an obvious need for progress.

I am now going to provide three such examples.

My first example is Steve Jobs, and I am going to focus only on the iPhone. The iPhone didn't need to exist. I can surely imagine a parallel universe with the earth exactly as we know it, but without an iPhone. Cell phones would exist, and smartphones would exist. But iPhone-like smartphones, with cute icons and user-friendly interfaces and App stores maybe would have never existed. This wasn't necessarily inevitable progress, that someone would have eventually thought. Maybe in that world Nokia and RIM are still the major players in the phone business.

My second example is Richard Feynman. Up until his time, there were two ways to describe Quantum Mechanics, one using wave functions and one using matrices. Both were accurate, difficult to manage, and technically correct. Then Feynman came and proposed a new, third formulation, the so-called path-integral approach (that each particle can be correctly described by assuming it follows all the possible paths it can take simultaneously). This formulation eventually evolved into the famous Feynman diagrams, which is a simple and fun way that theoretical physicists today understand particle physics. Again, this formulation by Feynman didn't need to exist. It wasn't obvious that there could be another way. We could have been living today in a universe where physicists still use clunky wavefunctions and matrices to understand the natural processes. It would be ugly, but thanks to Feynman's work we are much better now.

My third example is Einstein. Einstein first formulated the special theory of relativity, which explains the motion of objects that move near the speed of light. This theory would inevitably have been discovered eventually, as there were an increasing number of evidence that showed that our understanding of the laws of motion wasn't correct. Everyone knew something new should come along to explain everything, and Einstein was the first that figured it out.

But then there's Einstein's general theory of relativity, probably the single most astonishing intellectual event in human history. General relativity didn't need to be. There was virtually no evidence at the time that Newton's theory of gravity was wrong, and no one was looking at a new theory for gravity. Then Einstein, almost single-handedly, figured out a completely new and original explanation of how gravity works. His theory was much different than anything that had been around at the time, and even today remains state of the art. If it wasn't for Einstein, most likely no one else would have figured out general relativity, as there is no immediate need for it, even today. It wasn't inevitable progress; we would be living in the dark, without even realizing it. And yet today general relativity is acknowledged as the most perfect theory of physics.

And this is, to me, what a true genius is.

Περί Καταλήψεων

2011-10-05T10:13:00.000-07:00

Το καλοκαίρι που είχα πάει στον Εθνικό Δρυμό της Πίνδου, σε ένα καταφύγιο κοντά στη Βωβούσα, λίγο μετά τα μεσάνυχτα, πιάσαμε κουβέντα με μια δασκάλα. Έδειξε ενδιαφέρον στο ότι είχα σπουδάσει και δουλέψει στο εξωτερικό από το 2003 μέχρι το 2010. Πολύ γρήγορα αποδείχθηκε ότι ήταν συνδικαλίστρια, και όταν με ρώτησε γιατί έφυγα στο εξωτερικό για διδακτορικό, φάνηκε έκπληκτη όταν της είπα πως ένας από τους βασικούς λόγους ήταν και οι καταλήψεις στα πανεπιστήμια.

Στο κείμενο αυτό αναφέρω γιατί θεωρώ πως είναι απαράδεκτος τρόπος "αντίστασης" και ότι δημιουργεί περισσότερα προβλήματα από όσα λύνει.

Καταλήψεις έζησα πρώτη φορά στο λύκειο. Εκεί βέβαια δεν με επηρέασε τόσο, διότι (όπως και οι περισσότεροι) έκανα μαθήματα σε φροντιστήρια, όπου και καλύτερα κάναμε τα μαθήματα αλλά και πιο γρήγορα σε σχέση με το σχολείο. Οπότε στο χρόνο της κατάληψης συνέχιζα να διαβάζω.

Στη σχολή των Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του ΕΜΠ είχαμε επίσης συχνά καταλήψεις. Εκεί όμως τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά, διότι μια μέρα χαμένων μαθημάτων ουσιαστικά δεν αναπληρώνεται ποτέ - είναι παρελθόν. Αυτό το διαπίστωσα όταν παρακολούθησα μαθήματα στο εξωτερικό, όπου διάφορες γνώσεις οι υπόλοιποι φοιτητές της είχαν ήδη διδαχθεί ενώ εγώ τα έβλεπα για πρώτη φορά.

Ο βασικός λόγος που είμαι κατά των καταλήψεων είναι ότι αυτομάτως, με το να κλείνει η σχολή, μειώνεται η ποιότητα των σπουδών. Τα μαθήματα δεν διδάσκονται, τα εργαστήρια δε γίνονται, οι εξεταστικές συμπυκνώνονται και τελικά δεν σου μένουν και πολλά. Αντίθετα, ο φοιτητής του εξωτερικού που παρακολουθεί τα μαθήματα κανονικά είναι σε πλεονεκτική θέση. Κάθε χαμένη ώρα μαθήματος δεν έρχεται ποτέ στο μέλλον, δεν υπάρχει δεύτερη ευκαιρία. Και η "αναπλήρωση" μαθημάτων δεν διορθώνει τα πράγματα, θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω αυτές τις ώρες να κάνω κάτι επιπλέον.

Φυσικά υπήρχαν και διαδικαστικά προβλήματα. Δεν μπορούσα να πάω στα εργαστήρια, δεν μπορούσα να συζητήσω με καθηγητές, αργούσαν να προχωρήσουν τα ερευνητικά προγράμματα. Τα paper που θα έπρεπε να είχα βγάλει στο ΕΜΠ, δεν τα έγραψα ποτέ.

Οπότε η κατάληψη είναι αυτομαστίγωμα. Πώς είναι δυνατόν να βελτιώσεις το σύστημα κάνοντάς το χειρότερο εξ' ορισμού? Οποιαδήποτε μορφή αγώνα πρέπει να γίνεται παράλληλα με την εκπαιδευτική διαδικασία, όχι εις βάρος της.

Αλλά βέβαια και οι φοιτητές δεν τα σκέφτηκαν αυτά μόνοι τους - η κατάληψη είναι δανεισμένη από τις μορφές αντίδρασης των εργατικών & συνδικαλιστικών ομάδων, όπως οι ταξιτζίδες που κλείνουν τα λιμάνια και τα αεροδρόμια, ή οι φορτηγατζήδες ή οι αγρότες που μπορεί να κλείσουν δρόμους: δεν απεργούν απλώς (θα ήμουν ΟΚ με αυτό), αλλά ασκούν έμμεση πίεση στην κυβέρνηση δημιουργώντας ταλαιπωρία στον κόσμο. Έτσι και οι καταλήψεις είναι μια παρανοϊκά έμμεση μορφή αγώνα, όπου ελπίζει να έχει αποτέλεσμα δημιουργώντας δυσφορία στον κόσμο (φοιτητές, καθηγητές, εργαστήρια κτλ).

Η συνδικαλίστρια μου είπε πως όταν είχαν κατάληψη στο παιδαγωγικό, "ε, και τι έγινε να χάσουμε ένα εξάμηνο και να τελειώσουμε αργότερα". Well, για μένα αυτό το εξάμηνο έχει σημασία, διότι επιβαρύνω τους γονείς μου με το κόστος των σπουδών. Ναι, όταν οι γονείς είναι από πίσω για να σε στηρίξουν για επιπλέον μήνες και χρόνια, κάνεις κατάληψη γιατί δεν έχεις κάτι να χάσεις. Αλλά αν η βοήθεια είναι περιορισμένη, τότε κάθε μήνας εκτός της αγοράς εργασίας δημιουργεί τεράστιο πρόβλημα.

Οπότε και ο βασικός λόγος που έφυγα έξω για διδακτορικό ήταν ότι δεν μπορούσα να κάνω τη δουλειά μου όπως ήθελα, τόσο ερευνητικά όσο και οικονομικά. Δεν μπορούσα να σχεδιάσω, αφού δεν ήξερα καν πότε η σχολή θα ήταν ανοιχτή ή κλειστή.

Από το 2010 που επέστρεψα στην Ελλάδα ξαναέζησα το αυτομαστίγωμα της κατάληψης, μια και άρχισα να εργάζομαι στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας. Εκεί κατάλαβα πραγματικά πόσα προβλήματα δημιουργεί μια κατάληψη, πέραν από τα μαθήματα μόνο.

Πέραν ότι δεν μπορώ να πάω να δουλέψω ( το έχω συνηθίσει αυτό πια), δεν μπορώ καν να πληρωθώ στην ώρα μου, διότι κλείνουν όχι μόνο τις σχολές, αλλά και τα διοικητικά γραφεία του πανεπιστημίου.

Ο καθηγητής που δουλεύω μαζί δεν μπορεί ούτε αυτός να πληρωθεί, αλλά ούτε και να πάρει κάποια χρήματα πίσω από ένα συνέδριο που πήγε.

Επιπλέον, ενδιαφέρθηκε να ενταχθεί στο ερευνητικό μας πρόγραμμα ένας μεταδιδακτορικός ερευνητής από την Αγγλία. Ήθελε ο άνθρωπος να προσφέρει στη χώρα μας, να μετακομίσει εδώ, να πληρώσει φόρους.

Αλλά τι να του πούμε? Έλα, αλλά η σχολή είναι κλειστή και δεν ξέρουμε πότε θα πληρωθείς? Έλα, αλλά μπορεί να μην έχεις για αρκετό καιρό γραφείο να δουλέψεις? Δυστυχώς, η ευκαιρία θα χαθεί και θα προτιμήσει να πάει σε ένα πιο οργανωμένο πανεπιστήμιο.

Άλλο παράδειγμα ενός φίλου καθηγητή από το Φυσικό Αθηνών. Είχε κανονίσει εδώ και μήνες ένα μικρό συνέδριο. Ήρθαν περίπου 60 άτομα από Αμερική και τη NASA, με προοπτική να γίνουν ομιλίες στο πανεπιστήμιο.

Με τις καταλήψεις και τις πορείες όμως, που τέτοια τύχη. Το συνέδριο έγινε τελικά σε ένα χώρο στη Συγγρού, και με λεωφορεία κάνανε περιήγηση στην Επίδαυρο - μακριά από την Αθήνα. Δεν έμεινε τίποτα στο πανεπιστήμιο από αυτή τη διαδικασία, κανένα κέρδος.

Όταν ρώτησαν - εύλογα - οι άνθρωποι γιατί δεν μπορούν να δουν τους χώρους του πανεπιστημίου, ο φίλος απάντησε πως είχαν κάνει οι φοιτητές Lock Out (αντίστοιχα με το NBA δηλαδή) διότι ήθελαν να βάλουν δίδακτρα στα πανεπιστήμια. Πώς να κάτσει να καταλάβει ο Αμερικάνος ολόκληρη την ιστορία με τις καταλήψεις όταν έχει ελάχιστο χρόνο διαθέσιμο για σένα?

Και σίγουρα όταν ήμουν φοιτητής είχα λόγο στις καταλήψεις, πήγαινα και ψήφιζα στις συνελεύσεις (ο Θεός να τις κάνει συνελεύσεις, μέσα στην τσιγαρίλα και την φασαρία). Αλλά τώρα που δουλεύω, η σχολή κλείνει και εγώ δεν έχω καμία δύναμη, κανένα λόγο. Δεν μπορώ να ψηφίσω.

Φυσικά υπάρχει ένας πολύ εύκολος τρόπος οι ψηφοφορίες να γίνονται σωστά και χωρίς προβλήματα. Μια και όλοι οι φοιτητές έχουν email διεύθυνση (εμείς είχαμε el98xxx@central.ntua.gr, όπου xxx η σειρά που μπήκαμε στη σχολή), θα μπορούσαν να ψηφίζουν όλοι, online. Έτσι εξασφαλίζεται να ψηφίζουν όλοι οι φοιτητές της σχολής (και μόνο) χωρίς να υπομένουν αυτό το έκτρωμα των συνελεύσεων. Αλλά φυσικά συμφέρει τις κομματικές παρατάξεις να γίνονται οι συνελεύσεις όπως γίνονται. Αμφιβάλλω αν ψήφιζαν σωστά και σε πολιτισμένο περιβάλλον όλοι οι φοιτητές (και εργαζόμενοι!) αν θα γινόταν τόσο συχνά καταλήψεις.

Καταλαβαίνω ότι υπάρχει βέβαια κόσμος που θέλει να διαμαρτυρηθεί. Όμως, αυτό πρέπει να γίνει με άλλους, πιο δημιουργικούς τρόπους, και όχι με τις παρωχημένες καταλήψεις που μόνο προβλήματα δημιουργούν. Έχοντας ζήσει τα ελληνικά πανεπιστήμια από το 1998 μέχρι τώρα, σίγουρα είναι σε χειρότερη κατάσταση, για αυτό και όσοι θέλουν και μπορούν να φύγουν έξω, το κάνουν. Άρα, οι καταλήψεις, σίγουρα δεν έχουν αρκετό αποτέλεσμα.

Τι άλλες μέθοδοι διαμαρτυρίας μπορούν να υπάρξουν που να μην εμποδίζουν την εκπαιδευτική διαδικασία? Δεν έχω κάτσει να σκεφτώ αναλυτικά το θέμα, αλλά είμαι σίγουρος πώς αν υπάρχει θέληση, θα βρεθούν λύσεις. Οι δικές μου είναι αυτές που βρήκα μετά από καμιά ώρα σκέψης.

Καταρχάς, πρέπει να υπάρξει αρμόδια επιτροπή φοιτητών για συνομιλίες με τους υπευθύνους, μη κομματική, που να εκφράζει πραγματικά τους φοιτητές. Αυτό να γίνει τόσο σε επίπεδο σχολής, όσο και πανεπιστημίου, αλλά και γενικότερα πανελλαδικά. Δηλαδή να υπάρχει μια ιεραρχία φοιτητών που να επιλέγονται σωστά και να χαίρουν της εκτίμησης της κοινότητας. Εγώ θα επέλεγα άτομα στο προτελευταίο έτος σπουδών που είναι στο top 5% του μέσου όρου της κάθε σχολής.

Δεύτερον, πρέπει να υπάρξει μια κεντρική ενημέρωση (πιθανότατα στο ίντερνετ) για τα ακαδημαϊκά ζητήματα ώστε να ενημερώνεται ο απλός κόσμος, αλλά και το υπουργείο, από τους φοιτητές. Να φαίνονται οι ιδέες, οι προτάσεις, οι συζητήσεις. Φυσικά μιλάμε πάλι για μη κομματικά sites, με ουσιαστικό περιεχόμενο.

Τρίτον, πρέπει να ενημερωθεί ο κόσμος για τα προβλήματα του πανεπιστημίου. Η πιο κοινή δράση στα πανεπιστήμια του εξωτερικού είναι κιόσκια, τόσο μέσα στα πανεπιστήμια όσο και έξω (πχ πλατείες). Εκεί θα μπορούν να πάνε οι φοιτητές να ενημερωθούνε, αλλά και ο απλός κόσμος. Αν πρέπει να μοιράζονται φυλλάδια στο μετρό στο Σύνταγμα για να επιτευχθεί αυτό, so be it.

Τέταρτον, πρέπει η φύση των αιτημάτων να αλλάξει και να γίνει ουσιαστική. Οι φοιτητές οι ίδιοι πρέπει να ζητήσουν καλύτερη διδασκαλία, περισσότερες εργασίες (γιατί αυτά φαίνονται στο βιογραφικό αργότερα), αξιολόγηση, διοργάνωση career fairs όπου να έρχονται εταιρίες από την αγορά για ενημέρωση, κτλ. Μια ιδέα που μου αρέσει είναι να θεσπιστούν επιδοτούμενα από το κράτος internships, όπου να μπορεί όποιος θέλει να δουλέψει σε μια εταιρία το καλοκαίρι, έστω part time και με μικρή αμοιβή. Αυτά είναι απλώς μερικά παραδείγματα. Πρέπει να είναι συγκεκριμένα, μικρά, απτά αιτήματα, και όχι γενικεύσεις του στυλ "κάτω ο τάδε νόμος".

Πέμπτον, μπορούν οι φοιτητές με δική τους πρωτοβουλία να έρθουν σε επαφή με επιφανείς Έλληνες ακαδημαϊκούς του εξωτερικού. Είναι χιλιάδες. Ας δεχθούν τις δικές τους ιδέες για την αλλαγή του ελληνικού πανεπιστημίου, κάτι πρωτότυπο θα έχουν να προσφέρουν. Ιδανικά, σε συνεργασία με το υπουργείο, πρέπει να μαζευτούν όσο περισσότεροι από αυτούς γίνεται, με έξοδα πληρωμένα, για μια εβδομάδα στην Ελλάδα να συζητήσουν και να προτείνουν τις δικές τους ιδέες.

Σε πανεπιστήμια στην Αμερική έχω δει ενδοπανεπιστημιακά γραφεία academic affairs. Εκεί μπορούν να πηγαίνουν οι φοιτητές που έχουν κάποιο πρόβλημα (πχ ένας καθηγητής δεν τους φέρεται καλά) ή αίτημα για τους ανωτέρω. Θα ήταν υπέροχο να κινήσουν οι φοιτητές μια τέτοια διαδικασία εδώ.

Η πιο συχνή δικαιολογία που μου λένε όταν λέω σε φοιτητές αυτά είναι πως "οι αρμόδιοι δεν καταλαβαίνουν αλλιώς". Well, πιστεύω πως αν υπάρξει ένα σωστό, ώριμο, μη βίαιο, μη κομματικό κίνημα από τους φοιτητές, όπου θα προσεγγίσει σωστά τους ανώτερους, με δημιουργικές και ρεαλιστικές προτάσεις, θα ακούσουν. Αν χρειαστεί, ας κατασκηνώσουν έξω από το γραφείο του Πρύτανη, μέχρι να τους δεχθεί. Αλλά πάντα με κόσμιο τρόπο. Δεν είναι τόσο δύσκολο, και θα φέρει αποτέλεσμα, διότι ο άλλος θα εκτιμήσει μια σωστή προσπάθεια.

Μυστικά της Αρχαίας Αθήνας

2011-09-28T21:04:00.000-07:00

Τους τελευταίους μήνες είχα την ευκαιρία να κάνω αρκετές βόλτες στην Αρχαία Αθήνα. Ένοιωθα πως έχω την ευθύνη σαν Έλληνας να ψάξω την ιστορία της Αθήνας, ώστε να γνωρίζω όχι μόνο τα βασικά, αλλά και αρκετές λεπτομέρειες. Άλλωστε δεν έχουν όλη την ευκαιρία στη ζωή τους να ζήσουν σε μια πόλη που για κάποιο χρονικό διάστημα της ανθρώπινης ιστορίας ήταν το κέντρο του παγκόσμιου πολιτισμού. Αυτές οι πόλεις είναι λίγες και μετρημένες (άλλα παραδείγματα: Ρώμη, Κωνσταντινούπολη, Λονδίνο, Νέα Υόρκη, κτλ).

Αγόρασα για το σκοπό αυτό το εξαιρετικό βιβλίο "Strolling through Athens" του John Freely, ένας Αμερικανός φυσικός(!) και ιστορικός που έζησε αρκετά χρόνια στην Αθήνα τις περασμένες δεκαετίες. Έχει απίθανες ξεναγήσεις στο κέντρο της Αθήνας από όλες τις χρονικές περιόδους, με λεπτομέρειες που λίγοι μόνιμοι κάτοικοι γνωρίζουν ότι βρίσκονται κάτω από τα πόδια τους.

Οι βόλτες έγιναν σε διάστημα πολλώ εβδομάδων, και εδώ ήθελα να μοιραστώ φωτογραφίες από διάφορα ενδιαφέροντα σημεία που ανακάλυψα.

Εδώ φαίνεται ένα τμήμα του ναού των 12 θεών στην Αρχαία Αγορά. Ο τοίχος ορίζει τα όρια του ηλεκτρικού που περνάει ακριβώς δίπλα, όπου διαπίστωσα πως η χάραξη έγινε εντελώς αυθαίρετα, κόβοντας στη μέση την Αρχαία Αγορά. (Ο βωμός του ναού ανακαλύφθηκε πριν μερικούς μήνες κατά τα έργα αναβάθμισης του ΗΣΑΠ).

Επίσης στην Αρχαία Αγορά, στο Στοά του Αττάλου, έχουν διατηρήσει ένα τμήμα του αρχαίου δαπέδου. Η στοά έχει κατασκευαστεί πρόσφατα (~1950) ως ακριβές αντίγραφο της αρχαίας στοάς.

Στο μουσείο που υπάρχει στη στοά του Αττάλου, υπάρχουν ευρήματα από την αρχαία αγορά. Το πιο εντυπωσιακό κατ 'εμέ είναι το παραπάνω πινάκιο με το οποίο οι Αθηναίοι επέλεγαν τους ενόρκους στα δικαστήρια. Στις σχισμές βάζανε κάθε μέρα οι πολίτες τα ονόματά τους γραμμένα σε μεταλλικά φύλλα (φαίνονται κάτω αριστερά). Στο πάνω αριστερό μέρος του πινακίου μπαίνανε λευκές και μαύρες μπάλες. Μέσω μιας στρόφιγγας, μία-μία οι μπάλες βγαίναν, μία για κάθε όνομα στη λίστα. Αν ήταν λευκή, το άτομο αυτό θα ήταν ένορκος.

Φαίνεται απλοϊκό, αλλά όσο το σκέφτομαι τόσο περισσότερο απίθανο μου φαίνεται, ειδικά όταν μιλάμε για το 400-500 πΧ.

Επίσης στην αρχαία αγορά: το κελί όπου έμεινε ο Σωκράτης και είπιε το κωνίο με το δηλητήριο.

Στην αρχαία αγορά βρίσκει επίσης κανείς τις λεγόμενες boundary stones, πέτρες όπου είχαν σκαλιστεί πάνω τα ονόματα της περιοχής όπου έμπαινες. Υποτίθεται υπάρχουν δύο τέτοιες, εγώ κατάφερα να βρω μόνο τη μία.

Στο μουσείο της Ακρόπολης, το αγαπημένο μου άγαλμα είναι το Critian Boy, το πρώτο σωσμένο άγαλμα όπου φαίνεται η μετάβαση από την "αυστηρή" γλυπτική των κούρων στην "ελεύθερη" στάση των αγαλμάτων της χρυσής εποχής της Αθήνας. Για παράδειγμα, η στάση του είναι μη συμμετρική, με τη ραχοκοκαλιά να σχηματίζει σχήμα "S", με τους μυς να διαγραμμίζονται ανάλογα.

Μία από τις αγαπημένες μου φωτογραφίες: ο πάνω όροφος του μουσείου της Ακρόπολης, λουσμένος στο μπλε-χρυσό φως του ηλιοβασιλέματος. Μαγικό.

Μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις από τις βόλτες: Στο ενοποιημένο υπόγειο της οδού Δραγατσανίου 6, στην πλατεία Κλαυθμώνος, υπάρχει το καλύτερα διατηρημένο τμήμα των αρχαίων τείχων της Αθήνας που έφτιαξε ο Θεμιστοκλής για προστασία από τους Πέρσες. Κρίμα που δεν διαφημίζεται καθόλου στην επιφάνεια!

Τα τείχη αυτά υπάρχουνε διασκορπισμένα ανά το κέντρο της Αθήνας, όπως στην παραπάνω φώτο που δείχνει προς το λόφο του Φιλιπάππου.

H φώτο εδώ είναι από τη βιβλιοθήκη του Αδριανού, δίπλα στην πλατεία μοναστηρακίου. Η μουτζούρα δεξιά από τον κίονα είναι - αν κοιτάξει κανείς προσεκτικά - υπολείμματα αγιογραφίας από ένα μικρό εκκλησάκι που υπήρχε εκεί για κάποιο διάστημα.

Στην Αρχαία Αγορά υπάρχει ένα λουτρό, μαζί με τις... τουαλέτες. Οι τρύπες είναι τοποθετημένες πάνω από ένα χαντάκι, όπου περνούσε τρεχούμενο νερό για να ξεπλένει.

Λίγο παραδίπλα βρίσκεται ο Πύργος των Ανέμων, και αυτός από τη ρωμαϊκή εποχή. Εκτός από το εντυπωσιακό οκταγωνικό του σχήμα, είχε και το όνομα "Ορολόγιον", διότι υπάρχει ένα ηλιακό ρολόι σε κάθε πλευρά. Έτσι οι περαστικοί μπορούσαν να διαβάσουν την ώρα από απόσταση και από οποιαδήποτε γωνία. Ο πύργος αυτός ήταν η αφορμή να διαβάσω δύο βιβλία για ηλιακά ρολόγια, και να μιλήσω με τον πρόεδρο της ένωσης ηλιακών ρολογιών της Βρετανίας.

Η βόλτα ολοκληρώνεται στην Πνύκα (από το πυκνός), όπου μαζευόντουσαν οι Αθηναίοι για να συζητήσουν στην εκκλησία του δήμου. Ο ρήτορας ανέβαινε στο παραπάνω σκαλιστό στο βράχο βάθρο, και αντίκρυζε την πιο ωραία θέα της αρχαίας πόλης:

Και κάπου εδώ τελειώνει η περιήγηση, βρίσκοντας το ακριβές σημείο από όπου τραβήχτηκε η φωτογραφία του βιβλίου-ξεναγού:

Ελλάδα vs. California: ΚΟΚ

2011-09-21T08:26:00.000-07:00

Σε αυτό το post συγκρίνω τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας στην Ελλάδα και τον αντίστοιχο στην California (Driver's Handbook). Ο στόχος είναι να αναδείξω κάποιες διαφορές στο πώς όμοια πράγματα αντιμετωπίζονται διαφορετικά από τις δύο χώρες.

Η αφορμή για το post είναι ότι βρίσκομαι συχνά σε διασταυρώσεις με το αυτοκίνητο στην Ελλάδα και είμαι σίγουρος τι πρέπει να κάνω. Έχω στο μυαλό μου το "αυτός ο οποίος έρχεται από δεξιά έχει προτεραιότητα", αλλά πάντα είχα πρόβλημα με αυτή τη διατύπωση διότι έχει διάφορα bugs τα οποία εξηγώ στη συνέχεια.

Καταρχάς το αρχείο του ΚΟΚ αναγράφει "άτυπη κωδικοποίηση". Δεν εξηγεί τι σημαίνει αυτό, αλλά υποθέτω ότι ο ΚΟΚ έχει βγει σαν νόμος από την κυβέρνηση υπό μορφή ΦΕΚ κτλ, και ότι το βιβλιαράκι αυτό περιέχει μια εκδοχή των νόμων που κάποιος έβαλε μαζί. Αμέσως ανησυχώ γιατί δεν ξέρω τι μπορεί να έχει αλλάξει στην πορεία - πρέπει να διαβάσω και τους νόμους για να είμαι 100% ήσυχος? Έχουν αλλαχτεί/απλοποιηθεί/κοπεί διατάξεις? Δεν αναφέρεται κάτι σχετικό.

Ιδού η πρώτη σελίδα του ΚΟΚ πριν περάσουμε στα περιεχόμενα:

Ιδού και η αντίστοιχη σελίδα από το CA Handbook:

Στην περίπτωση της Ελλάδας, δίνεται μία επισημότητα (ίσως και φόβος?) ότι πρόκειται για έγγραφο του κράτους. Αντίθετα η Καλιφόρνια επιλέγει μια απλή, πρακτική συμβουλή για τους οδηγούς.

Κάπου εδώ θα προσπεράσω το γεγονός ότι ο πίνακας περιεχομένων του ΚΟΚ αναγράφει λάθος τις σελίδες που ξεκινούν οι ενότητες. Μάλλον από το πολύ copy-paste δεν το κοίταξε κανείς πριν το δημοσιεύσουνε.

Ιδού πως παρουσιάζονται οι πινακίδες στον ελληνικό ΚΟΚ:

Και ιδού πως είναι στο αντίστοιχο Καλιφορνέζικο:

Καταρχάς αυτό που μου αρέσει στην Αμερική είναι πως αναγράφουν πολλές πινακίδες με λόγια αντί για σύμβολα, ώστε να είναι 100% ξεκάθαρο το τι σημαίνει. Επιπλέον, ο ΚΟΚ αναφέρει απλώς μια λίστα με τις πινακίδες, χωρίς βλέπει ο αναγνώστης σε ποια αντιστοιχεί - υποθέτω σε κάποιο άλλο βιβλίο θα υπάρχουν. Οπότε στην ελληνική περίπτωση καταλαβαίνω πως το βιβλίο δεν έχει σκοπό να διδάξει, αλλά απλώς υπάρχει για να είναι σωστός ο νομοθέτης απέναντι στο κράτος. Αντίθετα, το CA Handbook έχει σκοπό (και) να εκπαιδεύσει τον οδηγό.

Και περνάω στο βασικό μου πρόβλημα, που είναι τι πρέπει να κάνει ο οδηγός στις διασταυρώσεις χωρίς πινακίδα stop.

Στον ελληνικό ΚΟΚ αναφέρονται τα εξής (σελ. 69):

4. Στoυς κόμβoυς η πρoτεραιότητα oρίζεται με κατάλληλη σήμανση.
5. Στoυς κόμβoυς χωρίς τέτoια σήμανση η πρoτεραιότητα ανήκει σε αυτόν
πoυ έρχεται από τα δεξιά.

Το πρώτο πρόβλημα που έχω με την ασάφεια της διάταξης αυτής είναι ότι δεν προσδιορίζει χρόνο ή αποστάσεις. Ας πούμε ότι φτάνω σε μια διασταύρωση πρώτος, και βλέπω ένα αυτοκίνητο να έρχεται από τα δεξιά μου. Πότε του παραχωρώ προτεραιότητα? Αν είναι 100μ μακριά? Αν είναι 1χλμ μακριά πρέπει να περιμένω να φτάσει και να περάσει?

Το δεύτερο πρόβλημα που είναι εμφανές είναι όταν έρχονται δύο αμάξια αντικριστά. Σε αυτή την περίπτωση ο καθένας είναι - δυνητικά - στα δεξιά του άλλου. Τι γίνεται σε αυτή την περίπτωση? Από την εμπειρία μου, μια και δεν έχει προβλέψει ο νομοθέτης, συνήθως γίνεται συνεννόηση με μάτια και νεύματα :-)

Και τέλος, τι γίνεται αν έρχονται συνεχώς αμάξια από τα δεξιά μου? Με βάση τη διάταξη θα πρέπει να περιμένω να περάσουν οι πάντες μέχρι να έχω και εγώ το δικαίωμα να περάσω τη διασταύρωση.

Ας δούμε τώρα τη διάταξη στο CA Handbook (σελ. 26):

Driving through an intersection is one of the most complex traffic situations motorists encounter. Intersection collisions account for more than 45 percent of all reported crashes and 21 percent of fatalities according to the Federal Highway Administration.

At intersections without “STOP” or “YIELD” signs, slow down and be ready to stop. Yield to traffic and pedestrians already in the intersection or just entering the intersection. Also, yield to the vehicle or bicycle which arrives first, or to the vehicle or bicycle on your right if it reaches the intersection at the same time as you.

Προσέξτε πώς ξεκινάνε με τα στατιστικά (με reference), ότι τα μισά ατυχήματα και 1 στους 5 νεκρούς συμβαίνουν στις διασταυρώσεις! Επίσης, η προτεραιότητα καθορίζεται με τη χρονική άφιξη των αυτοκινήτων: πολύ απλά, όποιος φτάσει πρώτος, περνάει και πρώτος. Αυτό αυτομάτως λύνει τα παραπάνω προβλήματα που παρουσιάζει η ελληνική εκδοχή των κανονισμών.

Η μόνη περίπτωση που δεν προβλέπεται ακριβώς από αυτή τη διατύπωση είναι όταν δύο αυτοκίνητα φτάσουν ταυτόχρονα και αντικριστά στη διασταύρωση. Αλλά, επειδή ο νομοθέτης τους υποχρεώνει να σταματήσουν πρώτα, είναι πολύ πιο εύκολο να διασχίσουν τη διασταύρωση. Αντίθετα, στην ελληνική εκδοχή αν κάποιος οδηγός πιστέψει ότι έχει προτεραιότητα, μπορεί να διασχίσει τη διασταύρωση καρφωτός!

Ίσως και να είναι μικρολεπτομέρειες αυτά. Αλλά μου αρέσει που στην Αμερική προβλέπεται και η παραμικρή λεπτομέρεια. Αν τα στατιστικά αυτά ισχύουν χονδρικά και για την Ελλάδα, ότι δηλαδή 1 στους 5 νεκρούς σκοτώνεται στις διασταυρώσεις, τότε πόσες ζωές θα μπορούσαν να σωθούνε με μια σαφέστερη διατύπωση του νόμου?

A Little Bit of Steve

2011-08-30T09:05:00.000-07:00

Update Oct 6 2011: This post was first written on August 30, soon after Steve Jobs resigned from CEO of Apple and before he passed away yesterday. Only the post title and the last paragraph have been modified.

I ~~have~~ never met Steve Jobs in person. The closest Igot to him was my roommate in my first year in the US, who later got a job atApple. I also have a close friend who has the same florist as Steve. I can knowa lot about Steve's mind though, when I use some of Apple's devices. They feel properlydesigned. Apple products are to the rest of tech products what intelligentdesign is to the theory of evolution.

Pre-2003, I just knew Apple as a brandname only. I hadn't actually used any of their products yet. When I arrived inthe US in the summer of 2003 to begin my PhD, I was impressed by the number ofApple computers in the student offices -- it seemed that almost have half ofthe computers were these cool iMacs with a rounded base and a swivel monitor.Also, most of the libraries at the university used Macs as terminals. Around2004, I had a huge problem with my MP3 collection -- it was growing too big.That was the era when bittorent was still being used by a tiny number of peoplein universities, and most digital downloads were still music files. I wanted tofind a good program to manage my MP3 collection, and I tried a number ofdifferent programs, before I discovered iTunes. It was simple, itorganized my music beautifully, and it made it very easy to search through myentire collection. It forced me to make my group collections pretty -- addingalbum covers and fixing the filenames properly. Soon after, I ripped all my CDsto iTunes, and I've been using the program ever since.

For over 3 years I used botha Mac and a PC (on the same desk) to work on my PhD -- myadvisor loved Mac laptops and he had purchased the Mac versions of certainacademic programs. But I never really got into MacOS. Being a Windows user, itjust felt awkward to use, as I couldn't do many tasks as quickly as I was usedto doing them in Windows. Then, February 2006 came. That was the date I boughtmy then-girlfriend a pink iPod Shuffle as a Valentine's Day gift, havinginscribed her name on the back. It was the first cool Apple product I hadpurchased. Although it was only $60, it felt like a precious item. It workedgreat, it had a long battery life, and it integrated seamlessly with iTunes. Istill use it today as my main MP3 player when I go to the gym or on a run.Later that year, I wanted to get a new keyboard for my PC. Apple had justreleased these cool, flat aluminum keyboards that felt just great when youtyped on them. I got the wired version first, and a later, I also gotthe wireless version. I still use those keyboards today as they have a greatfeel, they look cool, and they are the easiest keyboards there are to clean.

I hadbeen following Steve's keynotes addresses at Apple conventions for acouple of years by that time, and in January of 2007 I watched his iPhonepresentation. To this day, it remains the prime example for me of how topresent a new product to a wide audience, and to my mind it's Steve's bestpresentation ever. At that time, smartphones barely existed, and swiping tounlock the iPhone using your finger or touching the screen to scroll aroundyour music were the coolest things I had ever seen at the time.

Yet as much as I liked the iPhone, I couldn't have it. Itwas too expensive ($600 with a 2 year contract!) and I didn't want to enroll insuch a long-term plan when I was about to finish my PhD. I was hoping then foran iPhone without the Phone part. In September of 2007 Steve presented the iPodrefresh. Back in those days, Apple was at its coolest, delivering awesomeproduct after awesome product. On Apple product launch dates, I would shut downall outside communication, barely talking to people, and switching off my newsfeeds. I wanted to be surprised. Later that night, I would sit down with myroommate to watch the video the product launch. It felt like watching afootball match, waiting for our favorite team to score. I watched presentationafter presentation of the various products, hoping for a touch-screen iPod.Thankfully, it was Steve's "one more thing" that night. I rememberhim presenting it, and I couldn't sit down at all as I waited to hear theprice. It felt like the World Cup final. I said "If this thing is lessthan $400, I am buying it immediately" (iPhone was $500 at the time). WhenSteve revealed the price at $299, we started screaming and running around thehouse. Ah, those innocent days. I immediately got onto my laptop andpre-ordered it. It arrived 2 weeks later, and it was bliss to use. Ilaser-inscribed it on the back: "E=mc^2, Wisdom begins in wonder". Isold it only last month after having bought 2 more iPhones since that day.

Iasked my Mac-only advisor then how he liked his new iPhone. He said that it wasa great relief for Mac users, as there was no simple way using othersmartphones to get their music on their phones. With the iPhone, it was justautomatic. Later that year I bought the Apple TV too. I had a big screenprojector and some nice speakers I had built myself, and I wanted to play myiTunes music on them. Well, Apple TV offered the easiest interface to do that,as it seamlessly interfaced with my PC. I could also use my iPod Touch as aremote control to play the music. It was at that point that I truly began toadmire Apple's consistency and commitment to user friendliness. Here I was,using my iPod to stream music to my Apple TV from iTunes in a simpleand efficient manner. It felt simply great. I was completely hooked. It was amatter of time then to get an iPhone as soon as I moved to my new job inLondon. It just didn't make sense to carry two devices, an MP3 player and a phone,at the same time with me.

My excitement over new Apple products has faded since then.It's not that I don't enjoy using them , or that they're not cool, but Apple iseverywhere now and it doesn't feel like I am doing something special anymore.Back then it felt great to own an iPhone or an Apple TV - I was one of the selectfew.

It may also be that with all this popularity, it's hard tocatch consumers off-guard anymore. Everyone was expecting the iPad when it wasannounced, and it feels almost natural that it has now dominated the tabletmarket. There is no surprise factor anymore. Maybe this is why I loved Steve'sstatement that he would quit as CEO of Apple. It was a total surprise. As DavidPogue noted in a recent NYT column, we'll probably never see such a successfulseries of blockbuster tech products released again in our lifetime, let alone by a single company. It was a golden decade, a tech consumer's GoldenAge. And I feel incredibly lucky that after witnessing the birth and growth ofthe Internet, I also witnessed such a transformation in consumer technology.

When I walk around Athens and look at the Acropolis, I remind myself of theGolden Age of Athens, led by Pericles. It lasted about 30 years, and all the buildingsthat can now be seen on the Acropolis, including the Parthenon, were buildduring that age. I feel the same thing will happen with many tech products:we'll be looking at their future editions, always reminding ourselves that itwas Steve that set their foundations.

Richard Feynman at some point said that people never really die. Through discussions, friendships, and interactions with other people, the ideas and thoughts in one's mind are transfered to other people's minds, so that each person exists a little bit in other people's consciousness. This is even more true for Steve Jobs: every one of Apple's products carries elements of his style and his way of thinking, which are then transferred to us when using them. If you've ever used an Apple product, if you've ever watched one of his keynote addresses, if you've watched his Stanford 2005 commencement speech, you've already experienced his ideas.

We all carry a little bit of Steve in us now.

Why are days divided into 24 hours?

2011-07-15T13:47:00.000-07:00

It's been a while since I wondered why are our days divided into 24 hours. An hour, unlike the day or the year, does not correspond to a physical phenomenon. It seems to be an artificial unit.

We can easily imagine how the day arose as a unit of time: it is the time until the sun returns to the same point in the sky. The year also arises from a similar physical argument: it is the time until the stars return to the same location in the night sky (at a fixed time during the day), or, macroscopically, until the earth has completed one full revolution around the sun. Even the month arises (roughly) from a physical phenomenon: one month is almost the time between full moons.

If anything, you would want to divide the day into 20 hours (10 hours of day and 10 hours of night). However the hour, 1/24th of the day, does not seem to arise from a similar physical phenomenon. Or does it?

I found the likely answer in the book "Sundials: Design, Construction, and Use" by Denis Savoie.

The idea originated around 2000BC in Ancient Egypt. The Egyptians used to divide the year into 12 months of 30 days each (12x30=360 total), to which they added the 5 so-called "epagomenal" days. Critical fact: The 30-day months where divided into 10-day "weeks".

(Sidenote: Numbers like 60 or 360 were very convenient for the ancients, since due to the lack of calculators they needed numbers that could be divided easily in many parts. That's why a circle is also divided into 360 degrees.)

So the Egyptian priests needed some way to determine the exact time for the nighttime prayers. They obviously thought to use the stars to achieve this. They marked the end of the night when a certain star was just rising when the dawn was breaking. As the days pass, the same star can mark the end of the night, but each day it rises a little earlier in the night sky, seen against an increasingly darker sky (that's due to the motion of the earth around the sun).

By that time, another star will have the property of just rising when the dawn breaks, marking the end of the night. After a few more days, another star would be selected, and so on.

Each star was naturally selected to mark the end of the night for a "week", or a 10-day period. Over the course of the year, a total of 36 stars would be appointed as timekeepers, each star marking the end of the night for a 10-day period. These 36 stars would be evenly spread in the night sky, dividing it into 36 "hours".

So how many of these stars would be rising during the course of the night in the sky? The answer is not 18, because of the diffusion and scattering of the sunlight from the atmosphere.

You'll have probably noticed that the sky is bright long before the sun rises, and it is not completely dark for quite a while after the sun sets. Even at the equinoxes, where the sun is above the horizon exactly for half a day, there is light for more time than half a day due to this effect.

In addition, the amount of daylight varies throughout the year, and in the summer the amount of timekeeper stars rising would be definitely less than 18.

It turns out that around the summer solstice (where the night time is minimum), if we also include the effect of sunlight diffusion, only 12 stars will be seen to rise during nighttime. As a result, the night was divided into 12 hours, as was the day.

PS: It is worth noting that the 24-hour days ultimately originate from the familiar number 10 again. If the Egyptian weeks consisted of 7 days instead of 10, we would have 30 or 32 hours in a day.

Φεύγω ή Μένω: Μια Αποτίμηση

2011-07-12T08:58:00.000-07:00

Την περασμένη εβδομάδα παρακολούθησα από κοντά το debate που διοργανώθηκε από την Intelligence Squared με θέμα "Φεύγω ή Μένω". Δύο ομάδες των 3 ατόμων, προσπάθησαν να μας πείσουν οι μεν για να μείνουμε στη χώρα και οι δε για να φύγουμε.

Φαντάζομαι πως ήμουν ο ιδανικός δέκτης στον οποίο απευθυνότανε αυτό το debate - νέος με καλές σπουδές, και λίγα χρόνια εμπειρία, όπου βλέποντας την τωρινή κατάσταση στην Ελλάδα σκέφτομαι αν πρέπει να μείνω να παλέψω ή να εγκαταλείψω ένα πλοίο που βυθίζεται.

Μπορείτε να δείτε όλη τη συνομιλία (και με τις ερωτήσεις του κοινού) εδώ:

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης κάποια σχόλια πάνω στο θέμα που έγραψαν 2 από τους τις ομάδες Μένω/Φεύγω, του Κυριάκου Πιερρακάκη εδώ και του Γρηγόρη Φαρμάκη εδώ.

Από την μεριά μου είχα γράψει ακριβώς ένα χρόνο πριν ένα σχετικό post με θέμα "Εξωτερικό ή Ελλάδα". Διαβάζοντάς το πάλι δεν θα άλλαζα ούτε μια γραμμή, εκφράζει συνοπτικά τις απόψεις μου πάνω στο θέμα.

Εδώ θέλω να γράψω μερικές εντυπώσεις από το debate αλλά και κάποια νέα επιχειρήματα που δεν είχα σκεφτεί απαραίτητα στο post μου πριν ένα χρόνο και πιστεύω αξίζουν σχολιασμού.

Καταρχάς οι δύο ομάδες μου έδωσαν την εντύπωση ότι δε διαφώνησαν στα βασικά. Κανείς δεν είπε ότι η Ελλάδα είναι παράδεισος για δουλειά, ούτε ότι στο εξωτερικό υπάρχουν οι κότες με τα χρυσά αυγά. Επίσης, όλοι συμφώνησαν ότι οι πλειοψηφία των Ελλήνων που πάνε στο εξωτερικό για σπουδές ή δουλειά θα ήθελε να γυρίσει πίσω στην πατρίδα, έστω και με λιγότερες παροχές. Ο διάλογος, τουλάχιστον όπως μου έδωσε εμένα την εντύπωση, έγινε γύρω από το πώς μπορείς να είσαι πιο χρήσιμος στη χώρα σου: αν αξίζει να πολεμήσεις ζώντας στην Ελλάδα ή κερδίζοντας εμπειρίες στο εξωτερικό.

Εδώ να κάνω μια γρήγορη ανασκόπηση των θετικών και αρνητικών του να ζει κανείς στο εξωτερικό και την Ελλάδα (στα οποία όπως είπα δεν υπήρξαν πολλές διαφωνίες).

Σε μια ανεπτυγμένη χώρα του δυτικού κόσμου είναι πολύ καλύτερες κατά κανόνα οι σπουδές και οι δουλειές. Υπάρχει μεγαλύτερη αξιοκρατία, αναγνωρίζουν το έργο σου, πληρώνεσαι καλύτερα, και υπάρχει ένα κοινωνικό κράτος που το σέβεσαι και σε σέβεται. Επίσης η ποιότητα ζωής στις περισσότερες πόλεις είναι πολύ ανώτερη από αυτή της Αθήνας.

Από την άλλη στο εξωτερικό είσαι μετανάστης. Είναι πολύ πιο δύσκολο να κάνεις φίλους και άρα δύσκολα εντάσσεσαι στην κοινωνία (ειδικά αν δεν μιλάς καλά τη γλώσσα). Στις στιγμές ανάγκης μπορεί να μην υπάρχει κανείς να σε βοηθήσει, και υπάρχουν αυτά τα διαολεμένα βράδια Παρασκευής που μόλις τελειώσεις τη δουλειά πας σπίτι και νιώθεις... μοναξιά. Επίσης θέλει αρκετά χρόνια για να καταξιωθείς, μια και ξεκινάς από το μηδέν, χωρίς περιουσία, σπίτι, αυτοκίνητο. Προερχόμενοι από χώρα όπου οι τωρινοί νέοι συχνά τα βρίσκουν αυτά έτοιμα από τους γονείς, αυτό είναι πρόκληση.

Στην Ελλάδα η ουσία των πλεονεκτημάτων συνοψίζεται στην έκφραση "Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα, και το αγόρι μου". Εδώ είναι οι οικογένειές μας και αρκετοί (ίσως και περισσότεροι) φίλοι, και άρα περνάμε καλύτερα τον ελεύθερο χρόνο μας. Το κλίμα είναι φοβερό, ευνοώντας τις εξόδους, τις διακοπές, την καλοπέραση, την χαλαρή εργασία. Επίσης στην Ελλάδα μπορείς να πηγαίνεις διακοπές κάθε χρόνο χωρίς να βαριέσαι, εξαιτίας της εκπληκτικής ποικιλίας φυσικού της περιβάλλοντος.

Και βέβαια τα μειονεκτήματα είναι λίγο-πολύ γνωστά: διαφθορά, αναξιοκρατία, ατιμωρησία, κακή ποιότητα κρατικών υπηρεσιών, κακή ποιότητα ζωής, αδικαιολόγητο χάσιμο χρόνου σε πράγματα που δεν έχουν κανένα αντίκτυπο στην κοινωνία και τον κόσμο. Επίσης, ειδικά με το μνημόνιο, υπάρχουν απίστευτες ανισότητες μεταξύ των ιδιωτικών υπαλλήλων (που είναι από τα πιο παραγωγικά μέλη της κοινωνίας) και των περισσότερων δημοσίων υπαλλήλων αλλά και των φοροδιαφεύγοντων ελευθέρων επαγγελματιών.

Πάμε τώρα στα του debate.

Την καλύτερη ομιλία την έδωσε με διαφορά ο Απόστολος Δοξιάδης. Λίγο άδικο, μιας και ήταν ο μόνος επαγγελματίας συγγραφέας στο πάνελ, οπότε είχε όλη την ευχέρεια να ετοιμάσει ένα άψογο δεκάλεπτο δοκίμιο. Το επιχείρημά του ήταν πως αν φύγουν από την Ελλάδα όλοι οι "καλοί", τότε θα μείνουν πίσω μόνο οι "κακοί", οι χαζοί και τα λαμόγια, δημιουργώντας ακόμα περισσότερα προβλήματα. Οπότε, λέει, κάθισε εδώ να φτιάξουμε μαζί τη χώρα.

Ένα από τα πιο σωστά πράγματα που ειπώθηκαν (από τον Φαρμάκη) είναι πως οι ανθρώπινοι "πόροι" δεν είναι σαν τους φυσικούς πόρους. Οι φυσικοί πόροι υπάρχουν διαθέσιμοι άσχετα αν θα τους εκμεταλλευτείς ή όχι - δεν αλλοιώνονται με τον χρόνο. Αντίθετα, ένας άνθρωπος δεν είναι το ίδιο παραγωγικός σε κάθε ηλικία.

Για μένα, το μεγαλύτερο έγκλημα στην Ελλάδα είναι η "καταστροφή της δεκαετίας των 20". Όπου βγαίνεις από το πανεπιστήμιο στα 22-23, γεμάτος όρεξη για δουλειά, στο ζενίθ της απόδοσης και της παραγωγικότητας, όπου θα έπρεπε να ανεξαρτητοποιηθείς και να φτιάξεις τη ζωή σου, να δοκιμάσεις πράγματα. Αντί αυτού, στην Ελλάδα για τους περισσότερους νέους τα χρόνια 20-30 πάνε χαμένα, με κακοπληρωμένες δουλειές, μεγάλη ανεργία, ελάχιστο σεβασμό από τους μεγαλύτερους και πολύ λίγες ευκαιρίες.

Ένα από τα γραφήματα που έδειξε ο Παπαδημητρίου ήταν το κλασικό Ευτυχία vs. Χρήματα, όπου οι έρευνες έχουν δείξει πως η ευτυχία αυξάνεται γραμμικά με το αυξανόμενο εισόδημα, και μετά γίνεται στάσιμη με περαιτέρω αύξηση. Δηλ. τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία, αλλά μόνο αφού εξασφαλίσεις μια ελάχιστη ποιότητα διαβίωσης. Και δεν μιλάμε για επιβίωση, αλλά να έχεις αρκετά χρήματα να μπορείς να ζεις ανεξάρτητα, να συντηρήσεις ένα σπίτι, να ακολουθείς να ενδιαφέροντά σου, να μεγαλώνεις σωστά τα παιδιά σου κτλ.

Μπορεί η γενιά των γονιών μου να ήταν πιο τυχερή, αλλά για την δική μου, από όσα άτομα γνωρίζω προσωπικά, πάρα πολλοί βρίσκονται κάτω από αυτό το όριο (όχι των $75Κ, αλλά κάποιο αντίστοιχο ελληνικό). Δηλαδή δεν εξασφαλίζουν αρκετά χρήματα ώστε να έχουν μια ικανοποιητική ζωή. Ακόμα μεγαλύτερο είναι το πρόβλημα για το 30% περίπου των νέων, αυτοί βρίσκονται στο (0,0) αυτού του γραφήματος.

Ο Αρίστος Δοξιάδης μίλησε για το είδος των επαγγελμάτων, πως πολλοί ασχολούνται με δουλειές κορεσμένες που δεν έχουν μέλλον για τα δεδομένα της Ελλάδας. Ανέφερε χαρακτηριστικά πως έχουμε πάρα πολλούς γιατρούς ανά κάτοικο, ενώ πχ σε ναυτιλιακά επαγγέλματα υπάρχει μεγάλη ζήτηση. Άρα λέει, πολλοί θα πρέπει να αλλάξουν δουλειά. Σε αυτό μπορώ να προσθέσω και εγώ τα μεταπτυχιακά και ειδικά τα διδακτορικά: εκατοντάδες νέοι ξεκινάνε διδακτορικό στην Ελλάδα κάθε χρόνο, όταν η οικονομία απλώς δεν έχει ανάγκη τέτοιες στρατιές εξειδικευμένων εργατών. Άρα, με το τέλος του διδακτορικού ή θα μείνεις άνεργος ή θα πρέπει να μειώσεις τις απαιτήσεις σου. Το διδακτορικό είχε κάποιο νόημα για όσους σκόπευαν να γίνουν καθηγητές (μεταξύ αυτών και εγώ), αλλά από εδώ και πέρα αυτό θα γίνεται με το σταγονόμετρο.

Ο Αρίστος Δοξιάδης επίσης ανέφερε το παράδειγμα κοπέλας όπου με διδακτορικό και 2 μεταδιδακτορικά στο εξωτερικό, και με δουλειά έξω με καλό μισθό, επέστρεψε στην Ελλάδα για να παίρνει €600 το μήνα (και αν). Έξω λέει πως δεν την γέμιζε κοινωνικά η δουλειά της, ενώ εδώ βάφει παγκάκια με τους Atenistas και ολοκληρώνεται σαν άτομο, είναι ευτυχισμένη. Καταλαβαίνω το συλλογισμό της κοπέλας, και έχει απόλυτο δίκιο: εδώ όπου βοηθάς τους δικούς σου ανθρώπους νιώθεις ότι κάνεις τη διαφορά, δεν είσαι χαμένος στα γρανάζια μιας ξένης πολυεθνικής. Από την άλλη, €600 το μήνα, αν δεν έχεις βοήθεια η σπίτι από γονείς ή αποταμιεύσεις, δεν φτάνουν για να ζήσεις ούτε με τα απαραίτητα (πόσο μάλλον να κάνεις οικογένεια). Θα ήθελα να είχα και εγώ κάποια "βοήθεια" από πίσω ώστε να κάνω αυτά που με γεμίζουν, αλλά πρώτα πρέπει να κοιτάξω την δική μου διαβίωση.

Ο Φαρμάκης επίσης ανέφερε πως δεν είναι μόνο θέμα χρημάτων το να θες να φύγεις έξω, αναφέροντας συνεργάτες του με καλούς μισθούς όπου παρόλα αυτά επέλεξαν να φύγουν για ένα άλλο λόγο: τη μιζέρια. Ο κόσμος στην Ελλάδα γενικά γκρινιάζει πολύ, διαμαρτύρεται πολύ, δεν είναι ευγενικός, και έχει αρνητική άποψη για τα περισσότερα θέματα. Σκεφτόμουν πως ίσως μπορείς να φτιάξεις "γυάλες" για να ζεις (μία για τη δουλειά και μία για την οικογένεια) όπου να ζεις "έξω" από τη μιζέρια. Τελικά διαπιστώνω πως αυτό δε γίνεται: λόγω των κοινωνικών σχέσεων και της αναπόφευκτης επαφής με τις κρατικές υπηρεσίες, αν ζεις στην Ελλάδα πρέπει να μάθεις να ζεις με τη μιζέρια, μια και τη βρίσκεις μπροστά σου παντού. Οπότε ή μπορείς και ζεις με αυτό εδώ, ή δε το αντέχεις και φεύγεις για να ηρεμήσεις.

Ο Χρήστος Καλυβάς (αν δεν απατώμαι) είπε πως ακόμα και αν φύγεις, μπορείς να έχεις εταιρία έξω και να συνεργάζεσαι με την Ελλάδα, και να βοηθάς παραγωγικά στην ανάπτυξή της. Το "φεύγω" δε σημαίνει πως διακόπτω κάθε επαφή με τη χώρα μου. Σε αυτό αναφέρθηκε και ο Παπαδημητρίου, λέγοντας πως οι Κινέζοι ακαδημαϊκοί φεύγανε κατά μιλιούνια για καριέρες στα πανεπιστήμια του εξωτερικού, ενώ τώρα που αναπτύσσεται η Κίνα έχουν επιστρέψει για να βοηθήσουν τη χώρα τους. Ο συλλογισμός είναι σωστός, και όντως αρκετοί από αυτούς που θα φύγουνε έξω θα μπορέσουν να βοηθήσουν στο μέλλον τη χώρα. Όμως, ο τυπικός νέος που μεταναστεύει έξω δεν θα ανοίξει δικιά του εταιρία. Το πιο πιθανό είναι πως θα κάνει ένα μεταπτυχιακό ή/και θα δουλέψει σε κάποια μεγάλη εταιρία. Αυτό πιστεύω κάνει και η πλειοψηφία όσων μένουν έξω. Δυστυχώς όμως, από μια τέτοια θέση, ελάχιστα βοηθάς ενεργά την Ελλάδα - την ενέργειά σου την εκμεταλλεύεται η εκάστοτε χώρα. Μακάρι να γινόμασταν όλοι Καλυβάδες και Φαρμάκηδες, αλλά τα νούμερα δε βγαίνουν έτσι: αυτός που πάει έξω είναι απίθανο να βοηθήσει ενεργά την Ελλάδα.

Ο Πιερρακάκης ανέφερε πως η ανεργία είναι διψήφια σε πολλές χώρες της Ευρώπης, όχι μόνο στην Ελλάδα. Ο Παπαδημητρίου πρόσθεσε: "Προσέξτε μη γίνετε πρόσφυγας της κρίσης, και βρείτε την κρίση μπροστά σας". Όντως, οι καιροί δεν είναι ιδανικοί ούτε έξω, και η ανεύρεση δουλειάς πιο δύσκολο από ότι στο παρελθόν. Επίσης ανέφερε ο Πιερρακάκης το στατιστικό πως 2 στους 3 έξω βρίσκουν δουλειά μέσω γνωστών, υποστηρίζοντας εν μέρει αυτό που γίνεται στην Ελλάδα (όπου ελάχιστοι βρίσκουν δουλειά εντελώς ανεξάρτητα). Δε διαφωνώ με το ότι οι γνωριμίες παντού σε βοηθάνε, αλλά εκτός της Ελλάδας υπάρχει μια μεγάλη διαφορά: δε θα χάσεις τη θέση σου λόγω της "γνωριμίας" κάποιου άλλου. Στην Ελλάδα ξέρω προσωπικά δύο φίλους που τους απέλυσαν ανεξάρτητα γιατί προσελήφθησαν γνωστοί του αφεντικού.

Κάτι άλλο που ειπώθηκε είχε να κάνει με τη διαφθορά (που, κατά τη γνώμη μου, δεν έτυχε, αλλά είναι πολύ προσεκτικά σχεδιασμένη για τα Ελληνικά δεδομένα). Είπαν πως διαφθορά υπάρχει και στις μεγάλες εταιρίες του εξωτερικού. Η διαφορά στην Ελλάδα είναι πως εξαπλώθηκε η διαφθορά σε όλη την κοινωνία και ειδικά στην μεσαία τάξη, και είναι μάλιστα αυτό ακριβώς που επέτρεψε στην μεσαία τάξη να "αναπτυχθεί" και να αυξήσει το επίπεδο ζωής της. Δεν είχα δει ποτέ τη διαφθορά από αυτή την οπτική γωνία, αλλά αν αναλογιστεί κανείς τις "παρατυπίες" που μας επέτρεπε/επιτρέπει το κράτος (αυθαίρετη δόμηση, φοροδιαφυγή, βυσματικοί διορισμοί, κτλ), έχουν λειτουργήσει σε μεγάλο όφελος (και συνάμα πόνο) για τη μεσαία τάξη στην Ελλάδα.

Τελειώνοντας, θα ήθελα να αναφέρω δύο σκέψεις δικές μου και μία του Παπαδημητρίου.

Πρώτον, ακόμα και οι 3 ομιλητές υπέρ του "μένω" είχαν σπουδές στο εξωτερικό: παρότι μας προέτρεψαν να μείνουμε στην Ελλάδα σε μόνιμη βάση, δέχονται σιωπηλά πως μπορείς να πας έξω για σύντομο διάστημα για να βρεις κάτι που όπου θα μπορούσε να καλύψει η Ελλάδα.

Δεύτερο, είχα παρατηρήσει στο περασμένο TEDxAthens, όπου ουσιαστικά ήταν μια παρουσίαση πετυχημένων Ελληνικών προσπαθειών, πως σχεδόν ΟΛΟΙ οι παρουσιαστές είχαν ζήσει στο εξωτερικό, άλλοι για λίγο διάστημα και άλλοι για μεγάλο. Δηλαδή τους ήταν απαραίτητο για να "μεγαλουργήσουν" να ξεφύγουν πρώτα έστω και για λίγο καιρό από την ελληνική μιζέρια. Αυτό βέβαια δε σημαίνει πως όσοι μένουν πίσω απαραίτητα βαλτώνουν, αλλά σίγουρα η ανάδειξη των προσόντων του καθενός γίνεται πολύ πολύ πιο δύσκολη.

Τέλος, θα κλείσω με αυτό που μου έμεινε περισσότερο από όλα, η εξής σκέψη του Παπαδημητρίου: "Σαν δάσκαλος, δεν υπάρχει πιο λυπητερό πράγμα από το να βλέπω ένα νέο να μην εκπληρώνει το δυναμικό του."

Διαφορά Νοοτροπίας

2011-06-28T01:46:00.000-07:00

Ένα από τα προβλήματα που έχουν προκύψει τα τελευταία 2-3 χρόνια στις τράπεζες είναι να χρεώνουν fees για να διατηρήσεις ανοιχτό ένα λογαριασμό. Τα fees αυτά τα γλυτώνεις μόνο υπό κάποιες προϋποθέσεις, για παράδειγμα αν έχεις ένα ελάχιστο ποσό στο λογαριασμό (πχ $1500) ή αν γίνονται τακτικά καταθέσεις κάθε μήνα. (Δείτε πχ εδώ για τη Bank of America στην Αμερική ή εδώ για την HSBC στην Αγγλία.)

Είχα αυτό το πρόβλημα και στην Αμερική και στη Αγγλία. Έχω φύγει από τις χώρες αυτές, αλλά ήθελα να διατηρήσω τους λογαριασμούς μου κυρίως για online shopping (πχ για να διατηρήσω το US iTunes store account). Διαπίστωσα ότι θα με χρεώνανε fees για να έχω τους λογαριασμούς να "κάθονται".

To πώς έλυσα το πρόβλημα σε κάθε χώρα δείχνει τις διαφορές στη νοοτροπία τους.

Στην Αγγλία αφού έψαξα λίγο στο site της HSBC και δεν βρήκα κάποια άκρη, πήγα από κοντά σε κατάστημα της HSBC (τα οποία δυστυχώς κλείνουν στις 16:30). Αφού τους εξήγησα το πρόβλημά μου, ότι δηλαδή θα ήθελα τα χρήματα που έχω μαζέψει να τα έχω στο λογαριασμό να κάθονται όσο θα λείπω από τη χώρα, μου είπαν βασικά ότι δεν υπήρχε τρόπος χωρίς fee. Η μόνη επιλογή που είχανε ήταν ένα Basic account, το οποίο όμως απλώς σου έδινε μια cash card (δηλαδή χρησιμοποιείται μόνο για να τραβάς λεφτά από ΑΤΜ και τίποτε άλλο).

Έφυγα από την HSBC και την άλλη μέρα πήγα στη Natwest, όπου ευτυχώς εκεί - ακόμα - δεν χρεώνουν fees. Άνοιξα εκεί το λογαριασμό (με τη σχετική χαρτούρα), και έκλεισα αυτόν στην HSBC αφού μετέφερα τα χρήματα (ευτυχώς στην Αγγλία όλες οι ηλεκτρονικές τραπεζικές μεταφορές χρημάτων μέσα στη χώρα είναι δωρεάν).

Πάμε τώρα στην Αμερική. Διαπίστωσα μέσα στο 2011 ότι έχουν αρχίσει να χρεώνουν $14 το μήνα επειδή δεν είχα ελάχιστο ποσό στο λογαριασμό μου. Ψάχνοντας λίγο online είδα ότι έχουν ένα ειδικό λογαριασμό eBanking, στο οποίο δεν σε χρεώνουν τίποτα αρκεί να μην έρχεσαι σε επαφή με ταμία. Δηλ. να κάνεις online αγορές/καταθέσεις και να χρησιμοποιείς τα ΑΤΜ μόνο, το οποίο φυσικά μου αρκεί.

Κάνοντας κλικ στο customer service μου έδωσε την επιλογή για online chat. Εκεί εξήγησα το πρόβλημά μου σε μια κοπέλα, και αφού της έδωσα το ονοματεπώνυμό μου και τα 4 τελευταία ψηφία του λογαριασμού, μου άλλαξε το λογαριασμό σε eBanking, που δεν έχει τα fees. Από τη στιγμή που ξεκίνησα να το ψάχνω είχα ξεμπερδέψει μέσα σε 10 λεπτά, χωρίς να σηκωθώ από την καρέκλα μου.

Το παραπάνω παράδειγμα δεν είναι μοναδικό. Στο 90% των περιπτώσεων στην Αμερική όπου έπρεπε να λύσω κάποιο τέτοιο "γραφειοκρατικό" πρόβλημα, έκανα τη δουλειά μου γρήγορα και εύκολα, και συνήθως online. Αυτό σκέφτομαι κάθε φορά που στην Ευρώπη δεν μπορώ να βρω κάτι που θέλω online, και πρέπει να πάω σε ένα μαγαζί που μπορεί να μη δέχεται πιστωτικές ή χρεώνει επιπλέον για να πληρώσω με κάρτα, και να πρέπει να χάσω επιπλέον χρόνο για να σηκώσω λεφτά από μηχάνημα.

Στην Αμερική δε χρησιμοποίησα ποτέ πορτοφόλι, είχα μόνο μαζί μου την debit card και το ID (επίσης σε μορφή πλαστικής κάρτας).

Τα γράφω αυτά διότι είναι απλοί, καθημερινοί λόγοι για τους οποίους η ζωή είναι πολύ πιο εύκολη στην Αμερική (τουλάχιστον σε αυτούς τους τομείς). Ο κόσμος δεν χάνει το χρόνο του με ασήμαντες γραφειοκρατικές λεπτομέρειες και μπορεί να εστιάσει την προσοχή του στο να παράγει ουσιαστικό έργο.

Ιδανικό backup (ή πως έστησα δικό μου FTP Server)

2011-05-25T14:18:00.000-07:00

Όσο περνάνε τα χρόνια, τόσο πιο πολύ αγχώνομαι για τα backups του υπολογιστή.

Το παλιότερα αρχεία στον υπολογιστή μου είναι από το 1998 - κάτι email και εργασίες από το ΕΜΠ. Έκτοτε, και ειδικά από το 2003 οπότε αγόρασα και ψηφιακή φωτογραφική μηχανή, συλλέγω πολλά δεδομένα. Το θέμα είναι πως πολλά από αυτά είναι αναντικατάστατα. Διότι μπορεί να έχω μαζέψει 100GB από MP3, και θα λυπηθώ πολύ αν πάθουν κάτι, αλλά τουλάχιστον αυτά ξαναβρίσκονται.

Έχω όμως και κάπου 300GB αρχείων που δεν μπορούν να ξαναβρεθούν. Εργασίες, paper, φωτογραφίες (κυρίως!), βίντεο που έχω τραβήξει και έχω φτιάξει ο ίδιος, κτλ. Μπορεί να ζούνε τώρα μια χαρά στο σκληρό μου δίσκο, αλλά πάντα ζω με τον τρόμο ότι θα ξυπνήσω μια μέρα και θα έχουν χαθεί όλα.

Στις αρχές της δεκαετίας του 200, έκανα backups σε DVD. Με 3-4 δισκάκια είχα κάνει τη δουλειά μου. Τώρα όμως, με τόσο όγκο δεδομένων δεν αρκεί. Συν ότι τα δισκάκια χαλάνε εύκολα. Έχετε δοκιμάσει να διαβάσετε δισκάκι γραμμένο 4-5 χρόνια πριν? Σπάνιο να παίζει σωστά.

Για να είμαι ασφαλής θεωρώ ότι χρειάζομαι 2 backups, εκ των οποίων το ένα offsite, έτσι ώστε όλα τα δεδομένα που θέλω να βρίσκονται ανά πάσα στιγμή σε 3 σημεία.

Το πρώτο backup είναι αρκετά εύκολο, αρκεί ένας εξωτερικός σκληρός δίσκος. Προσωπικά χρησιμοποιώ NAS ώστε να αποθηκεύονται τα δεδομένα δικτυακά και όχι μέσω USB, διότι μου επιτρέπει να μην χρειάζεται να έχω το δίσκο στο ίδιο σημείο με το PC. Επίσης, κάνω backup σε έναν Windows Home Server, και έτσι είναι σε 3 σημεία μέσα στο σπίτι μου τα δεδομένα.

Όμως αυτό δεν αρκεί. Πρέπει οπωσδήποτε το ένα backup να είναι offsite. Πέρα από το φόβο μην πιάσει καμιά φωτιά, πλημμυρίσουμε, πέσει κεραυνός και κάψει τα πάντα κτλ, αυτό που φοβάμαι πιο πολύ είναι η κλοπή. Έχω φίλο που μπήκαν στο γραφείο του και άρπαξαν ότι βρήκαν μπροστά τους, οπότε πάει και το PC και ο εξωτερικός σκληρός με το backup. Εν ριπή οφθαλμού χάθηκε δουλειά ετών.

Οπότε είχα επιλέξει το online backup στην Mozy. Για $55 το χρόνο μου επέτρεπε να ανεβάσω όσα δεδομένα ήθελα. Μου φάνηκε πολύ καλή περίπτωση. Βέβαια για να ανεβούν στους servers του τα 300GB μου, με την ταχύτητα upload μιας απλής DSL μου πήρε 6 μήνες, έχοντας ανοιχτό τον υπολογιστή 24/7. Δεν πειράζει έλεγα, τουλάχιστον τώρα έχω το κεφάλι μου ήσυχο.

Και όντως ήμουν ήσυχος μέχρι τον Μάρτιο που μας πέρασε. Τότε η Mozy αποφάσισε να αρχίσει να χρεώνει με το GB για τα δεδομένα που ανεβάζαμε. Για να έχω 300GB στους servers της, ήθελαν περίπου $200 το χρόνο. Δεν ανανέωσα τη συνδρομή, και μέσα σε μια μέρα όλα τα δεδομένα μου εξαφανίστηκαν. Back to square one.

Σκέφτηκα τι θα έπρεπε να κάνω. Θα μπορούσα να πάω σε άλλη online εταιρία με μικρό κόστος και unlimited δεδομένα, όμως θα έπρεπε πάλι να περιμένω 6+ μήνες για να ανεβούνε. Επιπλέον, κανείς δε μου εγγυάται ότι δεν θα αρχίσουν και αυτοί να χρεώνουν παραπάνω κάποια στιγμή στο μέλλον. Τέλος, για να ανακτήσω αυτά τα δεδομένα, πάλι θα έπρεπε να περιμένω 2-3 εβδομάδες για να κατέβουν τα 300GB. Και τι θα κάνω όταν τα δεδομένα μου γίνουν 1TB?

Έτσι αποφάσισα ότι η καλύτερη λύση ήταν να κάνω το offsite backup σε δικό μου χώρο. Στην πιο απλή περίπτωση, θα μπορούσα να αποθηκεύω το backup σε έναν USB σκληρό και να τον δίνω στους γονείς μου να τον έχουν σπίτι τους. Έτσι, κάθε 1-2 μήνες θα έπρεπε να παίρνω το σκληρό, να ανανεώνω (χειροκίνητα) το backup και να τον βάζω πίσω. Αυτή η λύση δε μου άρεσε και πολύ όμως γιατί δεν είναι αυτόματη.

Οπότε έκανα το εξής. Πήρα ένα σχεδόν ξεχασμένο laptop - το πρώτο μου - ένα HP με P3 επεξεργαστή και 256MB μνήμη. Έστησα πάνω του έναν SFTP Server (WinSSHD).

Πήρα τον εξωτερικό σκληρό και το σύνδεσα στο κυρίως μου PC. Έκανα το πρώτο backup μέσω USB, όπου μέσα σε 1 ώρα είχε ολοκληρωθεί.

Στη συνέχεια συνέδεσα τον ίδιο σκληρό στο laptop, και έβαλα τον SFTP server να χρησιμοποιεί αυτόν για χώρο, και μάλιστα στον ίδιο φάκελο που βρισκόταν το αρχικό backup. Από το κυρίως μου PC, διατήρησα το ίδιο backup αλλά απλώς του είπα να πηγαίνει να αποθηκεύει στον SFTP server, με βάση την (στατική) IP του laptop. Μιας και τα αρχεία είχαν ήδη γραφτεί μέσω USB, το backup είναι incremental και τελειώνει σε μερικά λεπτά μέσω του δικτύου.

Κατόπιν πήρα το πακέτο laptop+σκληρός και τον πήγα στο σπίτι των γονιών μου. Το κούμπωσα πάνω στο router, και έκανα port-forward την TCP θύρα 22 (του SFTP) στην IP του laptop. Από το αρχικό σπίτι τώρα, και γνωρίζοντας την external IP του router, το backup γίνεται δικτυακά.

Για να γλυτώσω το βήμα με την IP, έφτιαξα ένα λογαριασμό από το dyndns.org και εγκατέστησα τον ανάλογο updater στο laptop. Αυτό ενημερώνει αυτόματα τους servers του dyndns για την IP του router που μπορεί να αλλάζει, και την αντιστοιχεί σε μια διεύθυνση του τύπου myftpserver.dyndns.org. Το αποτέλεσμα είναι πως στο backup πρόγραμμα στο κυρίως PC τώρα αρκεί να βάζω σαν FTP server τη διεύθυνση myftpserver.dyndns.org (και όχι μια IP) και βρίσκει αυτόματα το laptop μου (οπουδήποτε και να είναι στον κόσμο!) και τρέχει το backup.

Το αποτέλεσμα είναι να έχω offsite backup δικό μου με πολλά πλεονεκτήματα. Καταρχάς, δεν έχω περιορισμό στο χώρο, αφού μπορώ να συνδέσω ότι σκληρό δίσκο επιθυμώ. Δεύτερον, δεν περιμένω αιώνες να ανέβουν τα δεδομένα, αφού το πρώτο backup γίνεται ταχύτατα τοπικά. Τρίτον, αν ποτέ χρειαστώ τα δεδομένα μου πίσω, θα μπω στο αυτοκίνητο και θα πάω να πάρω το δίσκο μου από τον server. Τέταρτον, δε χρειάζεται να πληρώνω κάθε χρόνο συνδρομή. Πέμπτον, μπορώ να κάνω backup έτσι όλον μου το δίσκο (και όχι μόνο τα απαραίτητα δεδομένα, αφού δεν υπάρχει το bottleneck του upload).

Αν δεν είχα κάποιο παλιό μηχάνημα να κάθεται για να στηθεί ο server, θα αγόραζα ένα παλιό netbook (από αυτά τα Eee PC, τα πρώτα), και θα του έβαζα έναν εσωτερικό δίσκο 500-750GB για να χωράει το backup. Μετά θα το άφηνα μόνο στο ρεύμα, μέσα σε μια ντουλάπα, συνδεδεμένο μέσω wifi με τον υπόλοιπο κόσμο, να κρατάει τα backups. Άψογο.

Είναι μια διαδικασία που δεν είναι τόσο απλή για το μέσο χρήστη, αλλά για κάποιον που ξέρει 5 πράγματα νομίζω είναι η καλύτερη λύση backup.

(Επειδή στο backup μου είχα πάνω από 500,000 αρχεία, το FTP έπαιρνε πάνω από 10 ώρες για να τα ελέγξει όλα στον FTP server. Οπότε χρησιμοποίησα τη δυνατότητα του fast backup, δηλαδή το backup software υποθέτει πως δεν πειράζει άλλος τα backup αρχεία στον server, και έτσι δεν χρειάζεται να τα ελέγχει κάθε φορά, απλώς κρατάει τη δομή αποθηκευμένη τοπικά. Έτσι απλώς κάνει upload τα νέα αρχεία απευθείας κάθε φορά Το Syncback Pro που χρησιμοποιώ έχει αυτή τη δυνατότητα.)